บทที่ 6: ผีอำกลางดึก?

บทที่ 6: ผีอำกลางดึก?

ข้อแรก ต้องเก็บเป็นความลับ ช่วงนี้ห้ามแพร่งพรายเรื่องสถานการณ์พิเศษของเสี่ยวอวี่ให้คนนอกรู้เด็ดขาด

ข้อสอง สังเกตการณ์เป็นการภายใน ต้องจับจุดให้ได้ก่อนว่ากฎเกณฑ์และลักษณะเฉพาะในการกลายร่างเป็นมนุษย์ของเสี่ยวอวี่คืออะไร

ข้อสาม ตั้งใจเขียนนิยาย เหตุการณ์นี้ต้องไม่กระทบต่อกำหนดการอัปเดตและคุณภาพของนิยายเรื่องใหม่

อ้ายชิงสรุปแนวทางรับมือเหตุการณ์ เสี่ยวอวี่กลายร่างเป็นคน ลงในไฟล์เอกสารใหม่บนโปรแกรมสำหรับวางพล็อตที่เปิดค้างไว้ เพื่อจัดระเบียบความคิดของตัวเอง

สรุปสั้นๆ ได้สี่คำว่า รอดูสถานการณ์

อันดับแรก เขาต้องรู้ให้ได้ว่าความสามารถในการกลายร่างเป็นคนแล้วกลับไปเป็นแมวของเสี่ยวอวี่นั้น เป็นแบบติดตัวมาเองโดยควบคุมไม่ได้ หรือเธอสามารถควบคุมมันได้ดั่งใจ?

และต่อให้เธอจะควบคุมได้เอง แต่ในเมื่อเสี่ยวอวี่ก็ยังเป็นแค่เสี่ยวอวี่ที่ไม่สามารถพูดภาษามนุษย์ได้ อ้ายชิงย่อมสื่อสารกับเธอตอนกลายร่างไม่รู้เรื่องอยู่ดี

นั่นหมายความว่า ต่อให้เสี่ยวอวี่เลือกจะแปลงร่างได้เอง อ้ายชิงก็ไม่สามารถสั่งให้เธอเลือกเวลาแปลงร่างตามที่เขาต้องการได้

เรื่องนี้น่าปวดหัวชะมัด...

คงไม่ใช่ว่าเขาต้องเจียดเวลามาสอนหนังสือเธอตอนที่กลายร่างหรอกนะ?

แล้วแต่ละครั้งที่กลายร่าง ก็ดูเหมือนจะกินเวลาแค่ไม่กี่นาที เวลาแค่นั้นจะไปทำอะไรได้

ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

อ้ายชิงถอนหายใจใส่หน้าจอคอมพิวเตอร์

เสี่ยวอวี่ที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ข้างๆ ไม่ได้รับรู้ถึงความยุ่งยากใจนี้เลยสักนิด หลังจากตะกุยที่ลับเล็บแมวอยู่พักหนึ่ง มันก็กระโดดขึ้นมาบนโต๊ะคอมพ์ เดินมาตรงหน้าอ้ายชิง เอาหัวถูไถคางของเขา ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนตัก

อ้ายชิงวางมือลงบนหลังของเสี่ยวอวี่แล้วลูบไล้ไปตามสัญชาตญาณ

แต่แล้วภาพเหตุการณ์บนเตียงนอนก็แวบเข้ามาในหัวทันที

แผ่นหลังขาวเนียนละเอียดนั่น... เอวคอดกิ่วที่ดูบอบบาง... และมุมมองภาพอันยอดเยี่ยมยามมองลงมาจากด้านบน...

มือของอ้ายชิงเลื่อนไปตามแผ่นหลังของเสี่ยวอวี่ ค่อยๆ ลูบต่ำลงไปจนถึงขาหลัง ทันใดนั้นเขาก็รู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบอุ้มเสี่ยวอวี่ขึ้นมาอย่างเก้ๆ กังๆ แล้วโยนมันลงไปบนเตียง

ให้ตายสิ อ้ายชิง! แกกำลังคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย!

อ้ายชิงขยับจัดระเบียบกางเกงให้นั่งสบายขึ้น แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามเรียกสติ แต่ก็ยังรู้สึกว่าใจยังไม่สงบดีนัก

เขาดูเวลา ตอนนี้บ่ายสามโมงครึ่ง

เขาไม่ต้องไปหาจิตแพทย์แล้ว

การยืนยันได้ว่าเสี่ยวอวี่กลายร่างเป็นคนจริงๆ ไม่ใช่ภาพหลอน หมายความว่าสภาพจิตใจของเขาปกติดีทุกอย่าง

อ้ายชิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดยกเลิกนัดหมอ จากนั้นก็ลุกขึ้นเปลี่ยนชุดออกไปวิ่งเพื่อระบายพลังงานส่วนเกิน

...

ตกเย็น อ้ายชิงหอบแล็ปท็อปออกมานั่งพิมพ์งานที่ห้องนั่งเล่น แล้วขังเสี่ยวอวี่ไว้ในห้องนอน จนในที่สุดก็ปั่นต้นฉบับออกมาได้อีกตอน

ตุนต้นฉบับได้อีกหนึ่งตอนแล้ว

หลังจากตั้งเวลาเผยแพร่นิยายตอนใหม่สำหรับวันพรุ่งนี้เสร็จ อ้ายชิงก็ถอนหายใจยาวเหยียด หยิบมือถือขึ้นมาเช็กคอมเมนต์ของนิยายเรื่องใหม่

แม้ว่าผลงานเรื่องก่อนหน้านี้จะค่อนข้างธรรมดา แต่เขาก็พอจะสะสมฐานนักอ่านมาได้บ้าง

ดังนั้นพอเปิดเรื่องใหม่ เขาจึงโปรโมตผ่านหน้านิยายเรื่องเก่าและประกาศในกลุ่มนักอ่านที่มีสมาชิกเพียงไม่กี่สิบคน ทำให้ยอดเก็บเข้าชั้นในคืนนี้ทะลุหลักร้อยไปได้ในที่สุด

นิยายเรื่องปัจจุบันของเขาเพิ่งจะเขียนไปได้หมื่นกว่าคำ ต้องเขียนให้ได้อย่างน้อยสี่หมื่นถึงเจ็ดหมื่นคำ ถึงจะเริ่มจัดอันดับขึ้นตารางแนะนำของเว็บไซต์ตามผลลัพธ์ของข้อมูล

ความจริงแล้ว ถ้าข้อมูลสถิติไม่ดี เขาอาจจะไม่ได้ผ่านการพิจารณาให้ขึ้นแนะนำในรอบทดลองอ่านรอบแรกด้วยซ้ำ

เพราะฉะนั้น ช่วงเนื้อหาหลักหมื่นคำแรกนี้จึงสำคัญมาก

และมันจะส่งผลอย่างมากต่อทางเลือกชีวิตของเขาหลังจากเรียนจบในช่วงครึ่งปีหลังนี้

แต่ในเมื่อวันนี้เขียนงานเสร็จแล้ว เขาจะเลิกคิดเรื่องเครียดๆ พวกนี้ไปก่อน

อ้ายชิงหิ้วแล็ปท็อปกลับเข้าไปในห้องนอน ก็ได้ยินเสียงเสี่ยวอวี่วิ่งมาที่เท้าพลางร้องเมี๊ยวๆ ราวกับจะถามว่าวันนี้ทำไมเขาถึงออกไปทำงานข้างนอก

หึๆ

ก็เป็นเพราะเธอนั่นแหละ

หลังจากเก็บแล็ปท็อปเข้าที่ อ้ายชิงก็นั่งลงหน้าคอมพ์แล้วเปิดเกมทันที!

หลังจากเล่นเกมไปได้สักสิบห้านาทีตามปกติ เขาก็นั่งไถดูคลิปวิดีโอไปเรื่อยเปื่อย พอเห็นว่าได้เวลาสมควรแล้ว จึงเตรียมตัวไปอาบน้ำเข้านอน

แต่ในขณะที่เขากำลังจะถอดเสื้อผ้าในห้องนอนเหมือนทุกครั้ง สายตาก็เหลือบไปเห็นเสี่ยวอวี่กำลังนั่งมองเขาถอดชุดตาแป๋ว

ทำเอาอ้ายชิงทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที

แม้ว่าตามหลักเหตุผลแล้ว เขาจะเคยแก้ผ้าให้เสี่ยวอวี่เห็นจนชินมานานแล้ว แต่ตอนนี้พอนึกถึงภาพเสี่ยวอวี่ในร่างสาวน้อยแสนสวย อ้ายชิงกลับหน้าแดงขึ้นมา ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากสำหรับเขา

เขาเขินเกินกว่าจะถอดเสื้อผ้าต่อหน้าเสี่ยวอวี่

ช่างเถอะ ไปถอดในห้องน้ำก็ได้

คิดได้ดังนั้น อ้ายชิงก็คว้าชุดนอนเดินตรงไปยังห้องน้ำ

แล้วเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าต๊อกแต๊กดังตามหลังมา

ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นเสี่ยวอวี่ที่เดินตามมา

ไม่รู้ว่าช่วงนี้เป็นอะไร ปกติก็ไม่เห็นจะติดเขาแจขนาดนี้

แต่ทุกครั้งที่เขาเดินไปห้องน้ำ เสี่ยวอวี่เป็นต้องเดินตามมาด้วยทุกที

บางครั้งพอกดเปิดประตูห้องน้ำ มันก็จะรีบมุดแทรกตัวเข้ามาทันที

เหมือนอย่างตอนนี้

ทันทีที่อ้ายชิงเปิดประตูห้องน้ำ เสี่ยวอวี่ก็ทำท่าจะพุ่งหัวเข้ามา

ปกติแล้วอ้ายชิงจะใช้เท้าเขี่ยเบาๆ เพื่อกันไม่ให้เข้ามา และครั้งนี้เขาก็เผลอยกเท้าขึ้นตามความเคยชิน

แต่เท้าซ้ายที่ยื่นออกไปกลับต้องชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

พอนึกถึงภาพสาวน้อยน่ารักที่เสี่ยวอวี่แปลงร่างแล้ว อ้ายชิงจะไปตัดใจใช้เท้าเขี่ยเธอลงได้ยังไง?

เมื่อคิดได้แบบนั้น อ้ายชิงก็ค่อยๆ ชักเท้ากลับ เดินเข้าไปในห้องน้ำ ก้มตัวลงใช้สองมืออุ้มเสี่ยวอวี่ แล้วเชิญเสด็จเธอออกไปข้างนอกอย่างให้เกียรติ

หลังจากปิดประตูห้องน้ำอีกครั้ง แล้วมองผ่านกระจกฝ้าเห็นสายตาละห้อยของเสี่ยวอวี่ที่ยืนสองขาใช้ขาหน้าตะกุยประตูอยู่ด้านนอก อ้ายชิงก็ได้แต่ถอนหายใจ

เขาว่ากันว่าให้รักแมวเหมือนลูก แต่โดยทั่วไปแล้ว คนเลี้ยงแมวไม่มีทางปฏิบัติต่อแมวเหมือนมนุษย์ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก

ต่อให้ปากจะเรียกว่าลูกชายลูกสาว แล้วแทนตัวเองว่าพ่อกับแม่ แต่ในความเป็นจริง มันก็เป็นแค่การตอบสนองความต้องการที่จะเป็นผู้ปกครองของตัวเองเท่านั้น

จนกระทั่งเสี่ยวอวี่กลายร่างเป็นคนจริงๆ นี่แหละ อ้ายชิงถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ที่ผ่านมาเขาไม่เคยเคารพแมวของตัวเองในฐานะสิ่งมีชีวิตที่เท่าเทียมกันเลย

แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเคารพแมวเหมือนคนหรอกมั้ง ยังไงซะ... มันก็เป็นแค่สัตว์เลี้ยง

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วสิ...

อ้ายชิงลูบหน้าตัวเอง ผลักปัญหานี้ไปไว้หลังสมองชั่วคราว แล้วจัดการถอดเสื้อผ้าอาบน้ำ

หลังอาบน้ำและเปลี่ยนชุดนอนเสร็จ เขาโยนเสื้อผ้าใส่ตะกร้าเตรียมซัก แล้วกลับเข้าห้องนอน หยิบโทรศัพท์มือถือมุดเข้าผ้าห่มเตรียมตัวนอน

ก่อนนอน เขาแวะเข้าไปคุยเล่นในกลุ่มนักอ่านสักหน่อย

[ดอกไม้บาน ณ มุมตึก]: ขอสอบถามทุกคนหน่อยครับ

[ดอกไม้บาน ณ มุมตึก]: ถ้าวันหนึ่งแมวของคุณจู่ๆ ก็กลายร่างเป็นสาวน้อยแสนสวย แต่สมองยังเป็นแมวอยู่ คุณจะทำยังไง?

[จันทร์กระจ่างลมโชย]: ก็จับทำเมียสิ! จะรออะไร?!

[ขี้เมาพันจอก]: นี่นายคงไม่ได้กำลังระดมสมองหาพล็อตนิยายเรื่องต่อไปทั้งที่เพิ่งเปิดเรื่องใหม่หรอกนะ?

[สายลมทางใต้]: เดี๋ยวประโยคต่อไปนายจะบอกว่า แมวผมกลายร่างเป็นสาวสวย ถ้าโอนมา 50 จะส่งรูปให้ดู ใช่ไหมล่ะ?

[ดอกไม้บาน ณ มุมตึก]: ...

ช่างมันเถอะ สมาชิกกลุ่มนี้พึ่งพาไม่ได้สักคน

นอนดีกว่า!

...

ตีสามครึ่ง

ราตรีเงียบสงัด

ท่ามกลางความเงียบงัน ดูเหมือนอ้ายชิงกำลังฝันร้าย

ร่างกายของเขาหนักอึ้ง ขยับเขยื้อนไม่ได้ แม้แต่ลมหายใจยังติดขัด

อาการเหมือนโดนผีอำ

เขารู้สึกได้ว่าเหงื่อเริ่มซึมทั่วร่าง พยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลังเพื่อให้หลุดพ้น

ในที่สุด!

เขาก็ลืมตาโพลงขึ้นมาทันที—

"เชี่ย!"

ดวงตาสองสีคู่หนึ่ง ข้างหนึ่งสีน้ำเงินเข้ม อีกข้างสีเหลืองอำพัน ส่องประกายวาววับในความมืดราวกับไฟผี จ้องเขเป๋งอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด

ทำเอาอ้ายชิงแทบช็อกตายคาที่