บทที่ 99 หลักฐาน
บทที่ 99 หลักฐาน
อาหารทะเลคงไม่ได้กินแล้ว
เซียไจ่ถึงจะไม่อยากทำแค่ไหน แต่ภายใต้การข่มขู่ของทั้งสี่คน ก็ทำได้เพียงยอมจำนน พาพวกเขากลับไปที่ห้องเช่า
“พี่ทั้งสี่ชื่อเสียงเรียงนามอะไรกันบ้างครับ? คนในวงการเดียวกัน เผื่อจะมีเพื่อนที่รู้จักกันบ้าง” เซียไจ่ลองหยั่งเชิง
“เพี๊ยะ!”
จ้าวหมิงตบกบาลเขาไปทีหนึ่ง “หัวขโมยกระจอกอย่างแก อย่ามาตีซี้”
“ไม่กล้าครับ ไม่กล้า” ปากเซียไจ่ตอบส่ง ๆ แต่สายตาล่อกแล่กมองไปรอบ ๆ ตลอดเวลา
เจิงเผิงยื่นมือไปตบที่ต้นคอเขาเบา ๆ “ทำตัวดี ๆ อย่าคิดหนี จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว พวกเราก็จะได้ไม่ต้องลำบากใจ”
“เข้าใจครับ เข้าใจ”
พอเดินมาถึงหน้าประตูรั้วห้องเช่า เซียไจ่ก็หยุดเดิน “พี่ ๆ ครับ ผมขอโทรหาคุณชายหลัวหน่อยได้ไหมครับ?”
“เพี๊ยะ!”
หลี่ฮุยตบกบาลซ้ำอีกที ตวาดว่า “อย่ามาลีลา รีบเอามือถือออกมา”
เซียไจ่ลูบท้ายทอยที่บวมปูด “พี่ครับ ผมผิดไปแล้ว ผมจะไปเอาเดี๋ยวนี้แหละ”
ห้องเช่าเป็นตึกแถวสามชั้นที่สร้างเอง เซียไจ่เช่าอยู่ห้องหนึ่ง
เซียไจ่พาทั้งสี่คนเดินไปที่ลานหลังบ้าน ซึ่งมีกองขยะวางระเกะระกะ เซียไจ่เดินไปที่กำแพง ขุดหลุมตรงตีนกำแพง แล้วหยิบถุงพลาสติกสีดำออกมา
หลี่ฮุยสวมถุงมือแย่งถุงพลาสติกมา เปิดดูข้างในมีไอโฟนสองเครื่อง สร้อยทองหนึ่งเส้น และต่างหูหนึ่งคู่
“ซ่อนของเก่งใช้ได้นี่หว่า”
“ทำมาหากินน่ะครับ” เซียไจ่ชี้ไปที่ถุงดำ “มือถือคุณชายหลัวสั่งให้เอามา ส่วนสร้อยทองกับต่างหูเป็นของผม”
เจิงเผิงไม่สนใจเขา ถามกลับว่า “นายรู้จักหลัวซิงหัวได้ยังไง?”
“เมื่อก่อนตอนผมเที่ยวกลางคืน เคยช่วยวิ่งซื้อของให้คุณชายหลัว เจอกันไม่กี่ครั้งก็รู้จักกันครับ”
“เรื่องนี้เขาสั่งนายว่ายังไง?”
เซียไจ่ลังเลเล็กน้อย พิจารณาดูเจิงเผิงทั้งสี่คน “รู้สึกว่าพวกพี่สี่คนไม่เหมือนคนในวงการเลย พวกพี่เป็นใครกันแน่ครับ?”
ของกลางได้มาแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องแสดงละครต่อ เจิงเผิงหยิบบัตรตำรวจออกมา “ตำรวจ”
เซียไจ่เข่าอ่อน แทบทรุดลงไปกองกับพื้น
คราวนี้ไม่ใช่แค่เงินหาย แต่อิสรภาพก็หายไปด้วย
...
กรมตำรวจสาขาอวี้หัว
หลังจากพาตัวเซียไจ่กลับมาที่กรมตำรวจ ก็เก็บลายนิ้วมือและ DNA ของเขา แล้วนำตัวเข้าห้องสอบสวนทันที
ด้วยหลักฐานที่แน่นหนา การสอบสวนเซียไจ่จึงไม่มีปัญหา เขาให้การรับสารภาพอย่างรวดเร็ว และยังเสนอตัวเป็นพยานซัดทอดหลัวซิงหัว เพื่อขอลดหย่อนโทษ
ทีมเทคนิคปลดล็อกรหัสผ่านมือถือทั้งสองเครื่องได้อย่างง่ายดาย
หานปินตรวจสอบมือถือทั้งสองเครื่องด้วยตัวเอง เริ่มจากเครื่องของเหอซือรุ่ย พบวิดีโอที่ถ่ายบนเรือยอช์ต นอกจากเหอซือรุ่ยแล้วยังมีหลัวซิงหัวอยู่ด้วย ตอนนั้นเหอซือรุ่ยดูมีความสุขดี
แม้คลิปนี้จะพิสูจน์ไม่ได้ว่าหลัวซิงหัวฆ่าเหอซือรุ่ย แต่อย่างน้อยก็ยืนยันได้ว่าทั้งสองคนขึ้นเรือยอช์ตด้วยกันจริง ถือเป็นหลักฐานแวดล้อมชิ้นหนึ่ง
จากนั้นหานปินเปิดดูมือถืออีกเครื่อง จากรูปภาพในเครื่องคาดว่าน่าจะเป็นของถังอวี๋ เขาตรวจสอบอย่างละเอียดจนพบบันทึกเสียงการสนทนาไฟล์หนึ่ง
เสียงบันทึกเริ่มด้วยเสียงคลื่น ตามด้วยเสียงถังอวี๋พูดว่า ‘ฮัลโหล ซือรุ่ย เที่ยวบนเรือยอช์ตสนุกไหม?’
สิ้นเสียงถังอวี๋ ก็ได้ยินเสียงชายหญิงทะเลาะกัน
“หลัวซิงหัว ปล่อยฉันนะ คุณจะทำอะไร?”
“ซือรุ่ย คุณคิดว่าผมจะทำอะไรล่ะ? ผมรู้สึกยังไงกับคุณ คุณยังไม่รู้อีกเหรอ”
“ซิงหัว ฉันรู้ว่าคุณดีกับฉัน แต่แบบนี้มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอ”
“ขอแค่เราชอบพอกันก็พอแล้ว จะคิดมากทำไม”
“ฉันเพิ่งเลิกกับแฟน ฉันขอเวลาทำใจหน่อย”
“ยังจะแฟนอะไรอีก คุณยังลืมไอ้เหมาอี้หรานไม่ได้ใช่ไหม”
“คุณรู้ได้ไงว่าเขาชื่อเหมาอี้หราน?”
“ผมยังรู้อีกว่า มันก็ตามมาชิงเต่าด้วย ใช่ไหม?”
“คุณ... ถังอวี๋บอกคุณเหรอ?”
“ไม่ต้องสนใจว่าใครบอก บอกผมมาแค่ว่า จะเลือกเหมาอี้หราน หรือเลือกผม?”
“ซิงหัว ฟังฉันนะ ฉันรู้ว่าคุณดีกับฉัน แต่ฉันกับเขาคบกันมาตั้งหลายปี จะแต่งงานกันอยู่แล้ว ไม่ใช่จะตัดใจได้ง่าย ๆ นะ” เหอซือรุ่ยร้องไห้
“แล้วผมล่ะ ความดีที่ผมมีให้คุณล่ะ”
“ฉันจำใส่ใจไว้หมด ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนดี ฉันก็เห็นคุณเป็นเพื่อนมาตลอด แต่ฉัน...”
“พอที คุณกำลังแจกบัตรคนดีให้ผมเหรอ? ถ้าไม่ชอบผม แล้วมาเดตกับผมสองต่อสองทำไม?” หลัวซิงหัวตะคอกถาม
“ฉันไม่เคยเห็นเรือยอช์ต ฉันแค่อยากลองนั่งดูสักครั้ง ฉัน...” เหอซือรุ่ยร้องไห้อีกครั้ง
“หยุดร้องได้แล้ว!” หลัวซิงหัวเริ่มหมดความอดทน “ผมถามคุณอีกครั้ง จะเลือกเหมาอี้หราน หรือเลือกผม?”
“อย่าบังคับฉันสิ ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจ ขอเวลาหน่อยได้ไหม”
“คำพูดนี้อีกแล้ว คุณจงใจปั่นหัวผมเล่นใช่ไหม?” หลัวซิงหัวโกรธจัด
“ฉันไม่ได้ปั่นหัวคุณนะ...” เหอซือรุ่ยกำลังจะอธิบาย แต่แล้วก็ร้องด้วยความตกใจ “ปล่อยฉันนะ ทำแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันโทรหา...”
หลัวซิงหัวเหมือนจะไม่เปิดโอกาสให้เธอพูด ทั้งสองคนยื้อยุดฉุดกระชากกัน
“โอ๊ย นังบ้า กล้ากัดกูเหรอ!” หลัวซิงหัวร้องเสียงหลง ตามด้วยเสียง ‘ตูม’ เหมือนมีของหนักตกน้ำ
“ช่วยด้วย” เหอซือรุ่ยร้องตะโกน
“ถุย!” หลัวซิงหัวถ่มน้ำลาย “กูผลักมึงลงไป ก็ไม่ได้กะจะช่วยมึงอยู่แล้ว”
“ช่วย... ฉันว่ายน้ำไม่เป็...”
“เหอซือรุ่ย สมน้ำหน้า!”
หลัวซิงหัวเหมือนพูดปลอบใจตัวเอง “ที่นี่ทะเล มึงร้องให้ตายก็ไม่มีประโยชน์ ไม่มีใครช่วยมึงได้หรอก”
“ฉันโทรหา... ถัง...” เสียงเหอซือรุ่ยขาดห้วง ก่อนจะถูกเสียงคลื่นกลบไป
...
ฟังบันทึกเสียงจบ คนในทีม 2 ต่างสูดหายใจเข้าลึก
เงียบไปครู่หนึ่ง เจิงเผิงก็เอ่ยขึ้น “นี่น่าจะเป็นสายที่เหอซือรุ่ยโทรหาถังอวี๋ก่อนตาย แล้วถังอวี๋บันทึกเสียงการสนทนาไว้”
“ฟังจากเสียงบันทึก ก่อนตายเหอซือรุ่ยพยายามจะเตือนหลัวซิงหัวว่าเธอโทรหาถังอวี๋อยู่ แต่น่าเสียดายที่เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมาก เหอซือรุ่ยถูกผลักตกทะเล คลื่นแรงมากจนไม่มีโอกาสได้พูด” หลี่ฮุยถอนหายใจ
“มิน่าล่ะหลัวซิงหัวถึงพยายามทุกวิถีทางให้คนไปขโมยมือถือกลับมา ของในนี้เอาเขาถึงตายได้เลยนะเนี่ย” จ้าวหมิงเปรย
“มือถือสองเครื่องนี้เดิมทีอยู่กับถังอวี๋และเซี่ยงหงปัว เงินห้าแสนนั่นก็น่าจะเป็นค่าปิดปากที่สองคนนี้รีดไถจากหลัวซิงหัว” เจิงเผิงวิเคราะห์
“แค่หลักฐานในบันทึกเสียง เราเอาผิดหลัวซิงหัวได้ไหมครับ?” จ้าวหมิงถาม
หานปินวางมือถือลงบนโต๊ะ “ยังขาดหลักฐานยืนยันอีกชิ้น”
“หลักฐานอะไร?”
“รอยฟัน”
เจิงเผิงลุกขึ้น “ช้าไม่ได้แล้ว รีบไปจับคน ขืนรอให้แผลหลัวซิงหัวหาย เราจะขาดหลักฐานสำคัญไป”
“เราจับหลัวซิงหัว แล้วเซี่ยงหงปัวกับถังอวี๋ล่ะครับ?” หลี่ฮุยกลัวว่าจะแหวกหญ้าให้งูตื่น
เจิงเผิงลังเลเล็กน้อย ก่อนจะแสดงสีหน้ามุ่งมั่น “จับมาให้หมด”