บทที่ 98 ผลพลอยได้
บทที่ 98 ผลพลอยได้
ชุมชนแออัดในเมือง ห้องเช่าขนาดสิบกว่าตารางเมตร
ชายสวมเสื้อยืดสีน้ำเงินนั่งอยู่บนเตียง เทของในกระเป๋าเป้ออกมา มีไอโฟนสองเครื่อง สร้อยคอหนึ่งเส้น ต่างหูหนึ่งคู่ และเงินสดอีกพันกว่าหยวน
ชายเสื้อน้ำเงินมองมือถือตัวเองแล้วพูดด้วยความอิจฉา “นังนี่รวยชะมัด ใช้ไอโฟนตั้งสองเครื่อง”
“กริ๊ง ๆ ๆ...”
มือถือของชายเสื้อน้ำเงินดังขึ้น เขาชำเลืองมองหน้าจอ หรี่ตาลงแล้วยิ้ม “โอ๊ะ เฮียโทรมาแล้ว”
“ฮัลโหล”
“สวัสดีครับคุณชายหลัว”
คนที่โทรมาคือหลัวซิงหัวนั่นเอง
“เซียไจ่ ได้ของมาหรือยัง?”
“คุณชายหลัว ผมทำงานคุณวางใจได้ มือถือทั้งสองเครื่องอยู่นี่ครับ” เซียไจ่หัวเราะ
“เตรียมเงินไว้แล้ว คืนนี้ฉันจะขับรถไปหา ยื่นหมูยื่นแมว” หลัวซิงหัวบอก
“คุณชายหลัว เตรียมเงินมาเท่าไหร่ครับ?”
“ห้าหมื่น”
เซียไจ่เดาะลิ้น “จุ๊ ๆ น้อยไปหน่อยไหมครับ”
“นี่ราคาที่เราตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก”
“ตอนนั้นผมไม่รู้เรตราคา วันนี้ลองถาม ๆ ดู งานแบบนี้ปกติสตาร์ทที่แสนนึงนะครับ”
“มึงเห็นกูเป็นควายหรือไง” หลัวซิงหัวด่า
“ใจเย็น ๆ ครับ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น แค่ช่วงนี้ช็อต ถือว่าช่วยสงเคราะห์ผมหน่อยได้ไหมครับ” เซียไจ่อ้อนวอน
หลัวซิงหัวลังเลครู่หนึ่ง “แกจะเอาเท่าไหร่?”
“ห้าแสน”
“ห้าแสน” หลัวซิงหัวหัวเราะ แล้วพูดเสียงเย็น “เงินขนาดนี้จ้างคนมาเก็บแกได้เลยนะ เชื่อไหม?”
“เชื่อครับ แต่คุณใจกว้าง อย่าถือสาคนตัวเล็ก ๆ อย่างผมเลย ห้าแสนสำหรับคุณก็แค่เศษเงิน ถือว่าทำทานให้ขอทานเถอะครับ” เซียไจ่พูด
“มากสุดแสนเดียว”
“อย่างต่ำสี่แสน”
“สองแสน”
“สามแสน ขาดแดงเดียวผมเอาของไปส่งตำรวจ” เซียไจ่ขู่
“มึงบ้าหรือเปล่า ของมึงเป็นคนขโมย ถ้าตำรวจสืบมาถึงกู มึงคิดว่าจะรอดเหรอ” หลัวซิงหัวตวาด
“ผมมันคนจนตรอก ไม่ใช่เข้าคุกครั้งแรกซะหน่อย แต่คุณชายหลัวผิวพรรณผู้ดีแบบนี้ ไม่รู้จะอยู่ข้างในไหวไหม แถมผมมอบตัวด้วย ยังไงก็ได้ออกมาก่อนคุณแน่” เซียไจ่หัวเราะเยาะ
“สนุกนักเหรอ?”
“บางคนเกิดมาขี้อิจฉา ผมก็เป็นคนประเภทนั้นแหละ แค่คิดว่าคุณซวยกว่าผม ผมก็มีความสุขแล้ว”
“ไอ้แม่#%&#...” หลัวซิงหัวด่ากราด
“ฮ่า ๆ ๆ” เซียไจ่หัวเราะ ไม่สะทกสะท้าน “ด่าจบแล้ว สรุปจะให้เงินไหม?”
“เออ กูให้ แต่จำไว้นะ ถ้ามึงผิดคำพูด กูจะเอาเงินล้านนึงไปจ้างคนมาเก็บมึง” หลัวซิงหัวขู่กลับ
“ผมมันก็แค่ปลาเน่า ไม่คุ้มให้คุณมือเปื้อนหรอกครับ เงินล้านนึงเก็บไว้ใช้เองเถอะ ผมรู้ว่าอะไรควรไม่ควร ของที่ไม่ควรดูก็ไม่ดู เงินที่ไม่ควรเอาก็ไม่เอา” เซียไจ่ตอบ
“จำคำพูดมึงไว้ให้ดี” หลัวซิงหัวพูดจบก็วางสาย
“ฟู่ว...”
เซียไจ่ถอนหายใจ เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ถ่มน้ำลายลงพื้น “แม่งเอ้ย กูมันนักเลง จะไปกลัวลูกคุณหนูทำไมวะ”
คิดได้ดังนั้น เซียไจ่ก็สบายใจขึ้น ฮัมเพลงออกมา “กูรวยแล้ว กูรวยแล้ว ไม่รู้จะเอาเงินไปใช้อะไร มือซ้ายซื้อโนเกีย มือขวาซื้อโมโตโร... ถุย กูจะซื้อแอปเปิล ซื้อซัมซุงต่างหาก”
เซียไจ่เก็บข้าวของ ซ่อนไอโฟนสองเครื่องไว้ แล้วฮัมเพลงเดินออกจากห้องเช่า “กูรวยแล้ว กูรวยแล้ว วันนี้กินไรดีน้า...”
เซียไจ่เดินทอดน่องมาถึงร้านหม้อไฟทะเลสดใกล้ ๆ เป็นร้านอาหารทะเลที่หรูที่สุดในย่านนี้ แต่ก่อนเซียไจ่ไม่กล้ามากินหรอก
พนักงานเสิร์ฟหญิงถือสมุดจดเดินเข้ามา “รับอะไรดีคะ?”
เซียไจ่เหลือบมองพนักงานสาวอย่างโลมเลีย “เอาหม้อไฟทะเลรวมมิตรที่นึง”
“คุณลูกค้ามากี่ท่านคะ?”
“คนเดียว”
“คุณลูกค้าคะ หม้อไฟทะเลรวมมิตรมีอาหารทะเลสิบอย่าง ทานคนเดียวเกรงว่าจะไม่หมดนะคะ” พนักงานสาวเตือนด้วยความหวังดี
“กินเอาบรรยากาศ เยอะน้อยไม่สำคัญ จัดมาเลย” เซียไจ่โบกมือ ก็แค่เงิน พี่มีเยอะ
ร้านอาหารเปิดเพื่อทำมาค้าขาย ลูกค้ายอมจ่าย พนักงานย่อมไม่ขัดศรัทธา
“รับอะไรเพิ่มไหมคะ?”
“มีเหล้าอู่เหลียงเย่ไหม?”
“มีค่ะ”
“เหมาไถล่ะ?”
“มีค่ะ”
“เบียร์ชิงเต่า 8 องศามีไหม?”
“มีค่ะ”
“เอามาอย่างละขวด เปิดให้หมดเลย”
“รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวมาเสิร์ฟค่ะ”
พนักงานสาวเพิ่งเดินไป เซียไจ่ก็ตบหน้าผากตัวเอง “ดูความจำฉันสิ ลืมสั่งไวน์บอร์โดเลย”
“เหล้าอย่าดื่มผสมกันดีกว่า เดี๋ยวจะเมาเร็วนะ” ชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าปีเดินเข้ามาเตือน
“ไม่ดื่มผสมกัน แล้วจะรู้ได้ไงว่าขวดไหนดี” เซียไจ่เถียง
“ไอ้หนุ่ม ฟังคำเตือนแล้วกินข้าวให้อิ่มเถอะ กินอาหารทะเลอย่าดื่มเบียร์เยอะ” ชายวัยสามสิบกว่าปีอีกคนก็พูดเตือน
“พวกแกเป็นใครวะ บอกตามตรงนะ ต่อให้เหมาไถกับอู่เหลียงเย่ราคาแพง กูอาจจะไม่ชอบก็ได้ กูชอบเบียร์แล้วจะทำไม?”
เซียไจ่พูดพลางลุกขึ้น ล้วงบุหรี่ออกมา “แม่งเอ้ย ออกไปสูบบุหรี่ดีกว่า เดี๋ยวกับข้าวมาค่อยกลับมา”
ด้านหลังเซียไจ่มีผู้ชายโผล่มาอีกคน รูปร่างไม่สูง หน้าตาดูดี กดไหล่เซียไจ่ให้นั่งลงที่เดิม
“นั่งลงดี ๆ อย่าหาเรื่องเจ็บตัว”
เซียไจ่แจกบุหรี่ให้ทุกคน “พวกพี่ครับ ผมจะออกไปสูบบุหรี่จริง ๆ นะ”
คนที่ล้อมเซียไจ่ไว้ ก็คือพวกหานปิน เจิงเผิง จ้าวหมิง และหลี่ฮุยนั่นเอง
“เพี๊ยะ!”
หลี่ฮุยตบกบาลเขาไปทีหนึ่ง “ไอ้นี่หัวไวนักนะ เตรียมจะชิ่งแล้วสินะ”
“พี่ครับ มีเรื่องอะไรเหรอครับ ผมไม่ได้ไปทำอะไรให้พวกพี่นะ” เซียไจ่ยิ้มประจบ
เขาโดนสี่คนล้อมไว้ จะหนีก็หนีไม่พ้น
“รู้จักหลัวซิงหัวไหม?” จ้าวหมิงถาม
เซียไจ่ลังเลนิดหนึ่ง ส่ายหน้า “ไม่รู้จักครับ”
“เพี๊ยะ!”
หลี่ฮุยตบกบาลไปอีกที “อย่ามาไขสือ พี่หลัวให้พวกเรามา”
“คุณชายหลัวให้มาจริง ๆ เหรอครับ?”
เจิงเผิงสูบบุหรี่ “ไอ้นี่อย่าให้พูดมาก จะส่งมือถือมาดี ๆ หรือจะให้พวกกูลงมือ”
“เงินล่ะครับ เงินที่เขารับปากว่าจะให้?” เซียไจ่ถาม
หานปินหยิบกระเป๋าเดินทางออกมา “เงินอยู่นี่ ของล่ะ?”
“เท่าไหร่ครับ?”
“กระเป๋าใบนี้หลัวซิงหัวให้มา ตกลงกันไว้ยังไงพวกเราไม่รู้ เรารู้แค่ว่ารับเงินมาทำงาน” หานปินวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ
“คุณชายหลัวรู้ได้ไงว่าผมอยู่ที่นี่?”
“ถ้าไม่รู้ว่าแกอยู่ที่ไหน จะจ้างแกทำงานได้ยังไง” หานปินตอบ
“คุณชายหลัวสุดยอดจริง ๆ สุดยอดจริง ๆ” เซียไจ่ทำท่าประจบสอพลอ
“เลิกพล่าม เอาของออกมา” หลี่ฮุยตวาด
เซียไจ่หดคอด้วยความกลัว “เดี๋ยวผมพาไปเอา ไอโฟนสองเครื่องผมซ่อนไว้ที่บ้านครับ”
สองเครื่อง!
หานปินและเจิงเผิงสบตากัน ดูท่าคราวนี้จะได้ลาภลอยซะแล้ว