บทที่ 69 เป่าเป้า
บทที่ 69 เป่าเป้า
เฉินจื้อลี่ส่ายหน้า “ไม่รู้ครับ”
“แล้วทำไมคุณถึงได้ตกใจขนาดนั้น ตามหลักแล้วเธอหายไปนานขนาดนี้ คุณก็น่าจะเผื่อใจไว้บ้างแล้วสิ” หลี่ฮุยสงสัย
“ผมนึกว่า อย่างมากเธอก็แค่หนีตามไอ้ผู้ชายคนนั้นไป” เฉินจื้อลี่แค่นเสียง
“ผู้ชายที่ไหน?”
“ไฟในอย่านำออก จริง ๆ แล้วผมก็ไม่อยากจะพูดเรื่องพวกนี้หรอกครับ” เฉินจื้อลี่ถอนหายใจ
“มีคนใช้โทรศัพท์เมียคุณโทรมาเรียกค่าไถ่ แล้วยังมีบัตรประชาชนของเธออีก ความเป็นไปได้ที่เธอจะถูกลักพาตัวมันสูงมาก หวังว่าคุณจะให้เบาะแสที่เป็นประโยชน์ได้นะครับ” หานปินยิ่งพูดยิ่งรู้สึกตะขิดตะขวงใจ
เฮ่อเยี่ยนเป็นภรรยาเฉินจื้อลี่ พอเกิดเรื่อง กลับต้องให้คนนอกอย่างเขามาคอยเกลี้ยกล่อม
โลกนี้ช่างกว้างใหญ่ มีเรื่องแปลกประหลาดได้ไม่จบไม่สิ้น
“ผัวเมียยากจนเรื่องเศร้ามันเยอะ ระหว่างเราสองคนมันมีปัญหามานานแล้วครับ”
“ปัญหาอะไรครับ”
“ก็เรื่องขี้หมูราขี้หมาแห้งแหละครับ ว่ากันตามตรงก็เพราะคำว่าเงินคำเดียว” เฉินจื้อลี่ยิ้ม บนใบหน้าเต็มไปด้วยความจำยอม
“แล้วมันเกี่ยวกับการที่เฮ่อเยี่ยนถูกลักพาตัวครั้งนี้ไหมครับ?”
“ช่วงก่อนหน้านี้ ผมเห็นเธอเล่นแอปที่ชื่อว่าเป่าเป้า”
“แอปอะไรนะ?”
“เป่าเป้า”
“เอาไว้ทำอะไร?” หลี่ฮุยไม่เคยได้ยินจริง ๆ
“หาเพื่อน คุยเล่นครับ”
“แอปนี้มีอะไรพิเศษเหรอ?”
“แอปนี้มีแต่คนแปลกหน้า ส่วนใหญ่ก็นัดยิ้มกันทั้งนั้นแหละครับ”
“คุณก็เลยสงสัยว่าเฮ่อเยี่ยนมีชู้ข้างนอกเหรอ?”
“ใช่ครับ”
“นานแค่ไหนแล้ว?”
“เรื่องนี้ผมก็ไม่แน่ใจ”
“รู้ไหมว่าผู้ชายคนนั้นชื่ออะไร?”
“ไม่รู้ครับ” เฉินจื้อลี่ส่ายหน้า “เราสองคนทะเลาะกันเรื่องนี้ แล้วเธอก็ตั้งรหัสผ่านไปเลย”
“พวกคุณสองคนมีปัญหากันขนาดนี้ ทำไมไม่หย่ากันให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไปล่ะ?” หลี่ฮุยไม่เข้าใจ
“ต่อให้เฮ่อเยี่ยนจะไม่ดียังไง เขาก็เป็นแม่ของลูกสาวผม จะให้หย่า...” เฉินจื้อลี่ยิ้มเยาะตัวเอง “สภาพอย่างผม จะมีสิทธิ์อะไร...”
เฉินจื้อลี่ก้มหน้าลง ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี
หานปินเปลี่ยนเรื่อง “คุณคิดว่า เฮ่อเยี่ยนอยู่กับชู้ของเธอใช่ไหมครับ”
“อืม”
“คุณรู้ไหมว่าชู้ของเฮ่อเยี่ยนพักอยู่ที่ไหน?”
“ไม่รู้ครับ”
“ช่องทางการติดต่อล่ะ?”
“ผมเห็นแค่ว่าพวกเขาติดต่อกันผ่านเป่าเป้า อย่างอื่นผมไม่รู้หรอกครับ” เฉินจื้อลี่แบมือ
“ทำไมคุณถึงปิดเครื่อง?”
“กลัวพวกทวงหนี้มาหาเรื่อง ก็เลยปิดเครื่องไปเลยครับ”
“เปิดเครื่องเถอะครับ ช่วงนี้พวกเขาไม่มาหาเรื่องคุณแล้วล่ะ”
“พูดแบบนี้ ผมคงต้องขอบคุณเมียผมสินะ” เฉินจื้อลี่พูดประชดตัวเอง
“คุณน่ะ ตั้งใจทำมาหากินดีกว่า อย่ามัวแต่คิดรวยทางลัด มีแต่จะถลำลึก” หลี่ฮุยเตือนสติ
“สายไปแล้วครับ ตอนนี้ผมเป็นหนี้ท่วมหัว ทำงานรับจ้างเมื่อไหร่จะใช้หมด”
“สังคมนี้ไม่อดตายหรอกครับ ต่อให้ไปเป็นกรรมกร เดือนหนึ่งก็ได้หลายพัน ปีหนึ่งก็หลายหมื่น ยอมลำบากสักไม่กี่ปีก็ใช้หมดแล้ว” หลี่ฮุยว่า
“พูดง่าย แต่ทำจริงมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกครับ” เฉินจื้อลี่ส่ายหน้า
“ที่หมู่บ้านผมเวลาจะแต่งเมียให้ลูกชาย ก็ต้องซื้อรถ สร้างบ้าน จ่ายสินสอด มีบ้านไหนบ้างไม่ต้องไปหกู้หนี้ยืมสิน เขาก็ผ่านกันมาได้ทั้งนั้นแหละ” หลี่ฮุยแค่นเสียง ในสายตาเขา เฉินจื้อลี่ก็แค่ขี้เกียจ
รักสบายเกลียดลำบาก
“อย่าไปเถียงกับเขาเลย” หานปินตัดบท แล้ววกเข้าเรื่อง “บัญชีเป่าเป้าของภรรยาคุณชื่ออะไรครับ?”
“ไม่รู้ครับ”
“สมัครยังไงครับ?”
“ผมก็ไม่เคยใช้เหมือนกันครับ”
...
หานปินสอบปากคำเฉินจื้อลี่เสร็จ ก็ปล่อยตัวไป
เฉินจื้อลี่ลงจากรถ ยืนลังเลอยู่หน้าร้านขายลอตเตอรี่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าสำนึกผิดหรือเปล่า สุดท้ายก็เรียกแท็กซี่ออกไป
“ปินจื่อ ปล่อยเขาไปแบบนี้เลยเหรอ?”
“แล้วจะให้ทำยังไง?”
“ฉันรู้สึกว่าหมอนี่มีปัญหา”
“มีหลักฐานไหม?”
“ไม่มี”
“งั้นก็จบ”
ตอนสอบปากคำ หานปินสังเกตเฉินจื้อลี่ตลอด ไม่พบร่องรอยการโกหก
“แล้วตอนนี้จะเอายังไง?”
“ตรวจสอบบัญชีแอปเป่าเป้า ดูว่าจะดึงข้อมูลแชตของเฮ่อเยี่ยนออกมาได้ไหม” หานปินเสนอ
“รายงานหัวหน้าเจิ้งก่อนเถอะ ถ้าไม่มีเอกสารขออนุมัติ บริษัทแอปนั่นคงไม่ยอมร่วมมือแน่” หลี่ฮุยว่า
“ตรวจสอบข้อมูลบริษัทนั้นก่อน ค่อยรายงานหัวหน้าเจิ้ง จะได้ไม่โดนถามจนไปไม่เป็น”
หานปินค้นหาข้อมูลบริษัทแอปในเน็ต บริษัทนี้อยู่ที่เมืองเผิงเฉิง เมืองเผิงเฉิงเศรษฐกิจเจริญรุ่งเรือง อุตสาหกรรมไฮเทคหนาแน่น มีบริษัทเทคโนโลยีชื่อดังระดับประเทศอยู่มากมาย
แล้วก็เข้าไปดูในเว็บบอร์ด ดูรีวิวตัวแอป โดยรวมมันก็คือแอปเล็ก ๆ ระบบจัดการไม่เข้มงวด เรื่องสนุกเยอะ
หลี่ฮุยลองสมัครบัญชีหนึ่ง ชื่อว่า ‘พี่ฮุยชิงเต่าเอง’ ถือโอกาสลองใช้ฟังก์ชันของแอปดูด้วย
“เจออะไรบ้าง?” หานปินถาม
“การค้นพบครั้งยิ่งใหญ่เลยล่ะ” หลี่ฮุยพูดอย่างภูมิใจ
“ว่ามาซิ”
“จะสมัครบัญชีแอป ต้องใช้เบอร์มือถือสมัคร ถึงจะได้รับรหัสยืนยัน ตัวบัญชีถึงจะไม่ได้ระบุชื่อจริง แต่ก็สามารถตรวจสอบเบอร์มือถือได้” หลี่ฮุยอธิบาย
หานปินเข้าใจความหมายของอีกฝ่ายทันที ขอแค่ใช้เบอร์มือถือของเฮ่อเยี่ยน ก็จะเจอบัญชีของเฮ่อเยี่ยน และพอรู้บัญชีของเฮ่อเยี่ยน ก็จะสามารถดึงประวัติการแชตออกมาดูได้ว่าเธอติดต่อกับใครบ้าง
พอเจอบัญชีที่น่าสงสัย อีกฝ่ายก็ต้องใช้เบอร์มือถือสมัครเหมือนกัน พอเจอเจ้าของเบอร์ ก็จะเจอตัวผู้ต้องสงสัย
ทั้งสองคนปรึกษากันแล้ว คิดว่ากลับไปรายงานเจิ้งข่ายเสวียนที่รถบัญชาการดีกว่า บริษัทแอปอยู่ไกลถึงเมืองเผิงเฉิง ต้องขอให้ตำรวจท้องที่ช่วยสืบสวน ลำพังพวกหานปินสองคนไม่มีอำนาจขนาดนั้น
ตอนที่ทั้งคู่ขับรถกลับมาถึงรถบัญชาการ ก็ปาเข้าไปหกโมงเย็นกว่าแล้ว
นอกจากเจิ้งข่ายเสวียนกับเฮ่อหรูแล้ว จ้าวหมิงกับเถียนลี่ก็กลับมาแล้วเหมือนกัน
“พวกนายกลับมาพอดีเลย ฉันสั่งอาหารเดลิเวอรีไว้แล้ว” เจิ้งข่ายเสวียนกล่าว
“หัวหน้าเจิ้ง สั่งอะไรอร่อย ๆ มาเหรอครับ?” หลี่ฮุยถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
“วางใจเถอะ รับรองว่าอุดปากนายได้แน่”
เฮ่อหรูที่อยู่ข้าง ๆ พูดขึ้น “คุณตำรวจหานคะ เมื่อกี้พี่เขยโทรมา บอกว่าถึงบ้านแล้วค่ะ”
“อืม พวกเราสอบปากคำเขาเรียบร้อยแล้วครับ”
“พี่เขยฉันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ไหมคะ?” เฮ่อหรูเผยสีหน้าเป็นกังวล
“ตอนนี้ยังไม่มีความน่าสงสัยครับ”
เฮ่อหรูโล่งอก
“เฉินจื้อลี่กับพี่สาวคุณมีปัญหากันนิดหน่อย ทางที่ดีคุณช่วยเกลี้ยกล่อมเขาหน่อย ไม่ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะเป็นยังไง ต่อให้วันข้างหน้าจะหย่ากัน อย่างน้อยเธอก็เป็นแม่ของหยวนหยวน เพื่อเห็นแก่ลูก ก็หวังว่าเฉินจื้อลี่จะให้ความร่วมมือกับตำรวจ” หลี่ฮุยแนะนำ
“ตกลงพี่สาวกับพี่เขยฉันมีเรื่องอะไรกันคะ?”
“เฉินจื้อลี่สงสัยว่าพี่สาวคุณมีชู้ข้างนอกครับ” หลี่ฮุยตอบ
“หา เป็นไปได้ยังไงคะ?” เฮ่อหรูไม่ค่อยอยากจะเชื่อ
“นี่เป็นเบาะแสอย่างหนึ่งครับ พวกเรากำลังสืบสวนอยู่”
“ฉันอยากจะกลับไปถามพี่เขยให้รู้เรื่องค่ะ” เฮ่อหรูเริ่มนั่งไม่ติด
“ได้ครับ ถ้าเฉินจื้อลี่ให้เบาะแสเพิ่มเติมได้ รีบแจ้งพวกเราทันทีนะครับ” หานปินกำชับ
“ได้ค่ะ” เฮ่อหรูรับคำ แล้วลุกขึ้นเดินออกจากรถบัญชาการไป
หลังจากมองส่งเฮ่อหรูจนลับตา เจิ้งข่ายเสวียนก็เอ่ยถาม “เรื่องชู้ของเฮ่อเยี่ยนมันยังไงกันแน่?”
หานปินเล่ารายละเอียดการสอบปากคำเฉินจื้อลี่ให้เจิ้งข่ายเสวียนฟัง
เจิ้งข่ายเสวียนมองนาฬิกาข้อมือ “หกโมงกว่าแล้ว วันนี้ถ้าจะขอให้ตำรวจเมืองเผิงเฉิงช่วยสืบสวน คงไม่ทันแล้วล่ะมั้ง”
“ทางที่ดีทำเรื่องขอคืนนี้เลย พรุ่งนี้เช้าจะได้เริ่มสืบสวนครับ” หานปินแนะนำ
เจิ้งข่ายเสวียนพยักหน้า เบาะแสนี้สำคัญมาก เขาลุกขึ้นยืน “ฉันจะไปรายงานผู้บริหารกรมหน่อย”