บทที่ 68 เฉินจื้อลี่
บทที่ 68 เฉินจื้อลี่
หลังจากสอบถามสถานการณ์บางอย่างจากเฮ่อหรูแล้ว ก็พาตัวเธอส่งไปที่รถบัญชาการ
ถ้าหากโจรติดต่อเธอมา เจิ้งข่ายเสวียนจะได้ตอบโต้ได้ทันท่วงที
ขณะเดียวกัน เจิ้งข่ายเสวียนก็ติดต่อทีมเทคนิค ให้พวกเขารีบมาที่รถบัญชาการ ขอแค่โจรโทรศัพท์มาอีก ก็จะลองระบุพิกัดแบบเรียลไทม์ดู ถึงจะไม่แน่ว่าจะสำเร็จไหม แต่ก็ต้องลองดู
ส่วนหานปินและหลี่ฮุยสองคน ก็เริ่มออกตามหาเฉินจื้อลี่
คดีของเฮ่อเยี่ยน ดูไม่เหมือนคดีลักพาตัวธรรมดา แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เฉินจื้อลี่คนนี้ก็คือกุญแจสำคัญ
หานปินลองตรึกตรองดู วิธีการตามหาเฉินจื้อลี่มีอยู่ไม่เกิน 3 วิธี วิธีแรกคือโทรหาเฉินจื้อลี่ ขอแค่เขาเปิดเครื่อง ก็จะติดต่อได้
นี่เป็นวิธีที่ง่ายที่สุด แต่ก็เป็นวิธีที่ต้องรอคอยฝ่ายเดียวมากที่สุด ถ้าเฉินจื้อลี่ไม่ยอมเปิดเครื่อง หานปินก็จะไม่มีทางติดต่อเขาได้เลย
วิธีที่สอง เฉินจื้อลี่ชอบเล่นลอตเตอรี่ สามารถไปตามหาเขาที่ร้านขายลอตเตอรี่ได้
วิธีที่สาม ตอนที่พวกหานปินไปสืบสวนแถวบริษัทขนส่งหัวเฟย ได้รู้จากเถ้าแก่เนี้ยร้านขายลอตเตอรี่ว่ายังมีคนอีกกลุ่มหนึ่งที่ตามหาเฉินจื้อลี่อยู่ หานปินก๊อปปี้วิดีโอมาแล้ว ในนั้นมีหน้าตาของคนกลุ่มนี้อยู่ จะสืบหาตัวตนของพวกเขาก็ไม่ใช่เรื่องยาก
ลำพังแค่พวกหานปินสองคน จะตามหาเฉินจื้อลี่ก็ค่อนข้างลำบาก ทั้งสองคนจึงรีบไปที่สถานีตำรวจท้องที่ เพื่อขอให้ตำรวจท้องที่ช่วยสืบสวน
พอไปถึงสถานีตำรวจ หานปินก็ส่งวิดีโอจากร้านขายลอตเตอรี่ให้กับตำรวจท้องที่ ให้พวกเขาช่วยตามหาคนกลุ่มที่กำลังตามหาเฉินจื้อลี่
สถานีตำรวจรับผิดชอบดูแลความสงบเรียบร้อยในแถบนี้ ย่อมรู้สถานการณ์ในพื้นที่ดีกว่า
จากนั้น ก็หยิบรูปถ่ายของเฉินจื้อลี่ออกมา ขอให้ตำรวจท้องที่ช่วยตามหาด้วย
หานปินก็ไม่ได้อยู่เฉย ค้นหาร้านขายลอตเตอรี่ใกล้เคียงในโทรศัพท์ เตรียมจะไปไล่หาทีละร้าน
หลี่ฮุยขับรถไปพลาง ถามไปพลาง “ปินจื่อ ภรรยาเฉินจื้อลี่หายตัวไปทั้งคน นายว่าเขายังจะมีกะจิตกะใจซื้อลอตเตอรี่อยู่อีกเหรอ?”
“เฉินจื้อลี่ปิดเครื่อง แม่เขากับน้องภรรยาก็ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน งานก็ลาออกแล้ว นายว่าจะไปตามหาที่ไหนได้ล่ะ?” หานปินย้อนถาม
“นายว่า เป็นไปได้ไหมว่าเขาก็ถูกลักพาตัวไปเหมือนกัน?” หลี่ฮุยคาดเดา
“เฮ่อเยี่ยนถูกลักพาตัวไปแล้ว โจรจะลักพาตัวเขาไปอีกทำไมอีก? แบบนี้ก็ไม่มีคนหาเงินมาไถ่ตัวสิ”
“ปินจื่อ งั้นนายคิดว่าที่เฮ่อเยี่ยนถูกลักพาตัว จะเกี่ยวกับเฉินจื้อลี่ไหม?”
“นายรู้อะไรมาเหรอ?” หานปินถาม
“เดาเอาน่ะ ฉันแค่รู้สึกว่า เขาปิดเครื่องในเวลาแบบนี้ มันดูผิดปกติเกินไปหน่อย”
“โจรเป็นคนโทรหาเฮ่อหรู ถ้าเป็นเฉินจื้อลี่ เฮ่อหรูคงจำเสียงได้” หานปินพูดจบ ก็ชี้ไปที่หน้ารถ
“จอดรถ ข้างหน้ามีร้านขายลอตเตอรี่อยู่ร้านหนึ่ง”
ทั้งสองคนลงจากรถ เข้าไปดูในร้านขายลอตเตอรี่ แต่ก็ไม่เห็นเงาของเฉินจื้อลี่ หานปินเอารูปถ่ายให้เจ้าของร้านดู อีกฝ่ายก็จำไม่ได้
ทั้งสองคนเดินออกจากร้านขายลอตเตอรี่ ก็ได้รับโทรศัพท์จากสถานีตำรวจ แจ้งว่าพวกเขาเจอตัวกลุ่มคนในวิดีโอแล้ว
จากคำบอกเล่าของคนกลุ่มนั้น เฉินจื้อลี่ติดเงินพวกเขา ถึงกำหนดแล้วไม่ยอมคืน พวกเขาเลยไปตามหาเฉินจื้อลี่ ขู่ไปสองสามประโยค แล้วก็ปล่อยเขาไป
แถมยังส่งพิกัดที่เจอเฉินจื้อลี่มาให้หานปินด้วย
“ปินจื่อ จะไปไหน?” หลี่ฮุยถาม
หานปินดูพิกัด “แถว ๆ สี่แยกถนนเจี้ยนอันตัดกับถนนซื่อหมิง”
“พวกเขาเจอเฉินจื้อลี่เมื่อไหร่?”
“ประมาณบ่ายโมง”
“นี่มันจะห้าโมงเย็นแล้วนะ ไม่ใช่ว่าคว้าน้ำเหลวหรอกเหรอ” หลี่ฮุยแค่นเสียง
“ตั้งใจขับรถเถอะ” หานปินกำชับไปประโยคหนึ่ง แล้วใช้โทรศัพท์ค้นหาข้อมูลอีกครั้ง “แถวนั้นก็มีร้านขายลอตเตอรี่เหมือนกัน ลองไปดูหน่อย”
“ฉันว่าไม่ค่อยมีหวังนะ”
“ลองไปดูก่อน หาไม่เจอค่อยว่ากัน”
สิบกว่านาทีต่อมา ทั้งสองคนก็ขับรถมาถึงร้านขายลอตเตอรี่แถวสี่แยกถนนเจี้ยนอันตัดกับถนนซื่อหมิง
หานปินเฝ้าอยู่หน้าร้าน หลี่ฮุยเข้าไปตามหาคนข้างใน
ในร้านมีควันบุหรี่คลุ้งเหมือนเดิม ผู้ชายสิบกว่าคนกำลังวิเคราะห์หวยกันอยู่
หลี่ฮุยกวาดตามอง แล้วเหลือบมองรูปในโทรศัพท์ พบว่ามีชายคนหนึ่งหน้าตาคล้าย ๆ กัน จึงตะโกนเรียกเสียงดัง “เฉินจื้อลี่!”
ชายคนนั้นสะดุ้งเฮือก หันกลับมามองแวบหนึ่ง พอเห็นหลี่ฮุยเดินตรงเข้ามาก็ตกใจวิ่งหนีสุดชีวิต
“หลีกไป!” เฉินจื้อลี่ตะโกน แล้ววิ่งหนีออกไปทางหน้าร้าน
หานปินเบี่ยงตัว หลีกทางให้เฉินจื้อลี่ พอเฉินจื้อลี่วิ่งผ่านตัวเขาไป หานปินก็ขัดขา
เฉินจื้อลี่สะดุดขา ล้มคว่ำหน้าคะมำลงกับพื้นดัง ‘พลั่ก’ ร้องเสียงหลง
“โอ๊ย!”
หลี่ฮุยวิ่งตามมาทัน หยิบกุญแจมือออกมา ล็อกตัวเขาไว้ทันที
“ตำรวจ ห้ามขยับ!”
“ตำรวจ พวกคุณเป็นตำรวจ มาจับผมทำไม?” เฉินจื้อลี่แปลกใจ
“แล้วคุณวิ่งทำไม?”
“ผมไม่ได้วิ่ง แค่ปวดฉี่ อยากจะไปเข้าห้องน้ำ” เฉินจื้อลี่แก้ตัว
“อย่ามาแก้ตัว คนปวดฉี่วิ่งแบบคุณ คงฉี่ราดกางเกงไปนานแล้ว” หลี่ฮุยหิ้วตัวเขาขึ้นมาจากพื้น
ตอนนั้นเอง รอบข้างก็มีคนมามุงดูไม่น้อย
“ขอทางหน่อยครับ ตำรวจปฏิบัติหน้าที่”
หานปินส่งสัญญาณให้ทุกคนหลีกทาง หลี่ฮุยคุมตัวเฉินจื้อลี่ขึ้นรถเอสยูวี
“คุณตำรวจครับ พวกคุณจับผิดคนหรือเปล่า?”
“จับผิดคน ถ้าคุณไม่มีชนักติดหลัง แล้วจะวิ่งทำไม?” หลี่ฮุยแค่นเสียง
“ผมนึกว่าพวกคุณเป็นพวกทวงหนี้ จะมาตามหาผมอีก” เฉินจื้อลี่อธิบาย
“ต่อให้จะเป็นพวกทวงหนี้ คุณก็ไม่เห็นต้องวิ่งหนีนี่”
“คุณดูใบหน้าผมข้างนี้สิครับ แล้วก็แผลที่แขนกับหลังผม แล้วจะรู้ว่าทำไมผมต้องวิ่ง” เฉินจื้อลี่ยิ้มขมขื่น
“ติดเงินเท่าไหร่?”
“ต้นบวกดอกก็แสนกว่าหยวนครับ”
“เฮ่อเยี่ยนรู้ไหมว่าคุณติดหนี้เยอะขนาดนี้?” หลี่ฮุยถาม
เฉินจื้อลี่ส่ายหน้า “คุณตำรวจครับ พวกคุณคือคนที่เฮ่อหรูจ้างมาตามหาเฮ่อเยี่ยนเหรอครับ?”
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองมาทำบ้าอะไร ผัวเขายังไม่ร้อนใจ พวกเราจะเสนอหน้ามาร้อนใจแทนทำไม” หลี่ฮุยพูดประชดตัวเอง
“รบกวนพวกคุณสองคนแล้วครับ”
“เฉินจื้อลี่ เรื่องที่เฮ่อเยี่ยนหายตัวไป คุณมีเบาะแสอะไรไหม?” หานปินวกเข้าเรื่อง
“ไม่มีครับ”
“คุณรู้ไหมว่าตอนนี้เฮ่อเยี่ยนอยู่ที่ไหน?”
“ไม่รู้ครับ”
“คุณเป็นห่วงเธอไหม?” ระหว่างที่ถาม หานปินก็สังเกตอาการอีกฝ่ายตลอดเวลา
“ห่วงสิครับ”
“หลอกใครเนี่ย ถ้าห่วงจริง คุณจะไปนั่งวิเคราะห์หวยในร้านขายลอตเตอรี่เหรอ?” หลี่ฮุยคาดคั้น
“คุณตำรวจครับ ผมก็จนปัญญาเหมือนกัน คุณดูแผลบนตัวผมสิ ถ้าผมไม่หาทางใช้หนี้ พวกมันไม่ปล่อยผมไว้แน่” เฉินจื้อลี่พูดอย่างจำยอม
“หาเงินยังไง?”
“ซื้อลอตเตอรี่ไงครับ ขอแค่ผมถูกรางวัล หนี้พวกนี้ก็ใช้คืนได้หมด แถมยังเหลือเงินอีกตั้งเยอะ” ประกายแวววาวปรากฏขึ้นในดวงตาของเฉินจื่อลี่
หรืออาจจะเรียกมันว่าความหวังก็ได้
“คุณไม่กลัวเหรอว่าเมียตัวเองจะเป็นอันตราย?”
“กลัวสิครับ ผมถึงได้ออกไปตามหาเธอแต่เช้า ถ้าไม่ถูกพวกทวงหนี้บีบจนจนตรอก ป่านนี้ผมก็คงยังตามหาเธออยู่” เฉินจื้อลี่กล่าว
“เมียคุณถูกลักพาตัวไปแล้ว”
“อะไรนะ!” เฉินจื้อลี่ตกใจ “เป็นไปไม่ได้น่า”
หานปินขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฟังจากที่คุณพูด เหมือนคุณจะรู้ว่าเธออยู่ที่ไหนงั้นสิ?”