บทที่ 26 - ตื่นเช้า

บทที่ 26 - ตื่นเช้า

กวนเล่ยมีความสุข... มั้ง ถึงแม้เธอจะไม่ได้สัมผัสถึงความสุขที่ว่านั่นจริง ๆ ก็เถอะ

จ้าวหยางรุนแรงและป่าเถื่อน ไม่สนเลยว่าเธอจะเจ็บแค่ไหน แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังแกล้งครางกระเส่าทำเหมือนมีความสุขสุดยอด

จ้าวหยางพอใจมาก ตบก้นเธอเป็นการให้รางวัลไปทีหนึ่ง

เธออดนึกถึงพี่สาวไม่ได้

พี่สาวผู้หน้าสงสาร ป่านนี้คงนอนหลับปุ๋ยไปแล้ว

เพราะคืนนี้ของชาติที่แล้ว ไอ้ผู้ชายเย็นชาคนนั้นบอกว่าดึกแล้ว ไม่ยอมมีอะไรด้วย แถมยังบอกว่าวันพระไม่ได้มีหนเดียว ให้รีบนอน

เหอะ ไม่มีความเป็นลูกผู้ชายเอาซะเลย!

มุมปากเธอกระตุกยิ้มเยาะหยัน ก่อนจะกอดรัดจ้าวหยางแน่นขึ้น

วันรุ่งขึ้น

ฟ้าเพิ่งสาง ไก่เพิ่งขันรอบสอง กวนเล่ยก็ได้ยินเสียงเคาะประตูแว่ว ๆ

เมื่อคืนเธอนอนดึกมาก แม้กิจกามจะจบลงภายในไม่กี่นาที แต่เพราะความปลาบปลื้มใจที่ได้เป็นเมียเศรษฐี เธอเลยตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ กว่าจะหลับก็ปาเข้าไปค่อนคืน

ปัง ปัง ปัง! เสียงเคาะประตูหนัก ๆ ดังขึ้นอีกสามที

เธอตื่นเต็มตา

จำได้ว่าแม่กำชับไว้ สะใภ้ใหม่เช้าวันแรกต้องตื่นให้เช้าที่สุด ห้ามตื่นสายเด็ดขาด ไม่งั้นบ้านผัวจะไม่พอใจ

เธอขานรับ รีบตะกายลุกขึ้น เปิดโคมไฟหัวเตียงอันใหม่เอี่ยม

เข็มสั้นบนนาฬิกาแขวนผนังเพิ่งชี้เลขหก

เธอกระโดดลงจากเตียง ควานหาชุดใหม่ในตู้เสื้อผ้า ชุดนี้แม่พาไปตัดที่ร้าน สูทแดงเข้ารูปแปดชิ้น กางเกงขาตรงผ้าเทโรสีดำ ทันสมัยสุด ๆ

เธอยืนหน้ากระจก แกะกิ๊บดำและหนังยางที่ติดค้างจากเมื่อคืนออก

เพราะเมื่อวานฉีดสเปรย์อัดแข็งโป๊ก ผมเลยแข็งเป็นกระบัง สางยังไงก็ไม่ออก เธอเลยคิดว่าจะสระผมก่อน คว้ากะละมังเดินไปตักน้ำในครัว

เปิดประตู ก้าวพ้นธรณีประตูมา ก็เจอป้าของจ้าวหยางยืนเอามือซุกแขนเสื้อดักรออยู่

สงสัยเมื่อกี้จะเป็นคนเคาะประตู!

เพราะเรื่องเมื่อคืน เธอเลยไม่ถูกชะตากับป้าแก่คนนี้ เดินผ่านหน้าไปโดยไม่ทักทาย ป้าจ้าวหยางถลึงตาใส่แล้วเดินตามมา

ชาวบ้านแถวนี้หาน้ำยาก ต้องไปหาบมาจากบ่อน้ำไกล ๆ แต่บ้านจ้าวหยางไม่เหมือนใคร

ปีก่อน จ้าวหยางผู้ร่ำรวยสั่งปูนซีเมนต์มาทำบ่อเก็บน้ำไว้หน้าบ้านสองบ่อ บ่อหนึ่งใส่น้ำกิน บ่อหนึ่งใส่น้ำใช้

น้ำกินเขาขนมาจากในอำเภอ ขนมาทีเต็มคันรถ กินได้หลายเดือน

น้ำใช้ก็รองน้ำฝนเอา ปีนี้แล้งฝนไม่ตก ก็ไปขนมาจากแม่น้ำไกล ๆ

ปากบ่อล็อกกุญแจไว้ตลอด

กวนเล่ยเข้าไปในครัว เห็นถังน้ำสองใบมีน้ำอยู่แค่ครึ่งถัง เธอใช้กระบวยตักมาเต็ม ๆ หนึ่งขัน

หมู่บ้านกวนเสียกู่บ้านเกิดเธอก็ไม่มีบ่อน้ำ ต้องไปตักที่บ่อใหญ่หมู่บ้านข้าง ๆ พี่สาวเธอต้องตื่นแต่เช้ามืดไปเข้าคิวหาบน้ำมาเติมโอ่งทุกวัน

ถึงจะลำบาก แต่คนรักสวยรักงามอย่างเธอก็ต้องสระผมทุกสามวัน ซักผ้าทุกอาทิตย์

เธอมองน้ำในกะละมัง รู้สึกว่าน้อยไป เลยตักเพิ่มอีกครึ่งขัน

"ใช้น้ำล้างผลาญแบบนี้ ต่อให้จ้าวหยางขุดบ่ออีกสิบบ่อก็ไม่พอหรอก"

กวนเล่ยทำหูทวนลม ตักน้ำต่อ

อยู่ได้ไม่กี่เดือนหรอก เดี๋ยวจ้าวหยางก็พาไปซื้อวิลล่าในเมืองแล้ว จะมาทนมองหน้าป้าแก่นี่ทำไม

ป้าเห็นเธอทำเมินก็ขึ้นเสียง "ฉันพูดไม่ได้ยินหรือไง"

กวนเล่ยจ้องหน้า สวนกลับเสียงเรียบ "ป้าคะ หนูจะใช้น้ำยังไง น้ำจะพอหรือไม่พอ มันก็เรื่องของบ้านหนู ป้าเป็นคนนอกไม่ต้องมายุ่งหรอกค่ะ"

"นะ นี่หล่อนพูดกับฉันแบบนี้เหรอ"

"ป้าคะ กลับไปดูแลลูกสะใภ้ตัวเองเถอะค่ะ ป้ากับหนู ไม่ได้เกี่ยวดองกันสักหน่อย"

เฝิงจ่วนเสีย แม่ของจ้าวหยางเดินติดกระดุมกางเกงเข้ามาพอดี

กวนเล่ยชะงัก

นึกว่านอกจากป้าจอมจุ้นแล้วคนอื่นยังไม่ตื่น หกโมงกว่าเองนะ

เธอใจตุ๊มๆ ต่อมๆ ไม่รู้แม่ผัวได้ยินที่พูดเมื่อกี้ไหม

"อ้าว จ่วนเสีย มาพอดี ดูเมียไอ้จ้าวหยางสิ ล้างหน้าทีใช้น้ำตั้งขนาดนี้ ฉันเตือนนิดหน่อยก็ทำปั้นปึงใส่"

เฝิงจ่วนเสียมองกะละมัง ยิ้มบอก "ไม่เป็นไรหรอกพี่ เล่ยเล่ยเพิ่งมา ยังปรับตัวไม่ได้ อีกอย่างบ้านเราก็ไม่ได้ขาดแคลนน้ำขนาดนั้น"

กวนเล่ยยิ้มในใจ เลือกคนไม่ผิดจริง ๆ

เห็นไหม นอกจากผัวรวย แม่ผัวยังสปอร์ต!

เธอรีบอธิบาย "แม่คะ หนูไม่ได้จะล้างผลาญ แต่ผมมันแข็งโป๊กเลย ผมหนูหนาด้วย"

เฝิงจ่วนเสียยังคงสวมบทแม่พระ "ไม่เป็นไร สระเถอะลูก ถ้าน้ำไม่พอเดี๋ยวให้จ้าวหยางไปตักมาเติม"

"จ่วนเสีย" เฝิงจ่วนหงมองน้องสาวอย่างตำหนิ ไม่เข้าใจว่าน้องสาวที่ปกติดุเป็นเสือ วันนี้ทำไมกลายเป็นแมวเชื่อง

ตอนจ้าวหยางยังไม่แต่งงาน หล่อนคุยโวไว้ดิบดีว่าจะปราบสะใภ้ให้อยู่หมัด ไหงตอนนี้ดีกับเขาเหมือนแม่บังเกิดเกล้า

เหอะ ดีแต่ปาก

นางสะบัดหน้าเดินหนีไปอย่างหัวเสีย

เฝิงจ่วนเสียดึงมือกวนเล่ย พูดเสียงหวาน "เล่ยเล่ย วันนี้ลูกต้องทำกับข้าวให้ที่บ้านกินนะ พ่อกับแม่ตั้งตารอรสมือลูกสะใภ้ ลูกเพิ่งมายังไม่คุ้น เดี๋ยวแม่ให้จ้าวเหม่ยมาช่วย"

"ขอบคุณค่ะแม่"

"ไปสระผมเถอะ"

กวนเล่ยหนักใจ

เพราะแม่กับพี่สาวโอ๋ เธอเลยไม่เคยทำกับข้าวที่บ้าน ชาติก่อนแต่งไปบ้านกู้ ก็เคยทำแค่น้ำแกงใส ๆ ส่วนพวกแผ่นแป้งข้าวโพด พี่สะใภ้หวงชุนย่านเป็นคนทำ

โทษบ้านกู้ที่จนดักดาน! พ่อผัวแม่ผัวสูบเลือดสูบเนื้อจนหมดตัว เธอเลยไม่มีโอกาสได้เรียนนวดแป้งทำเส้นบะหมี่!

กวนเล่ยยืนงงในดงครัว

แป้งขาววางอยู่ทนโท่ แต่กะละมังนวดแป้งใบไหนล่ะ?

บนโต๊ะ บนโอ่ง มีกะละมังวางเรียงกันเป็นตับ

โชคดีที่จ้าวเหม่ยเข้ามาพอดี

"พี่สะใภ้ แม่ให้ฉันมาช่วย มีอะไรเรียกใช้ได้เลยนะ อ้อ นวดแป้งใช้ใบนี้" จ้าวเหม่ยหยิบกะละมังสีน้ำเงินบนหลังโอ่งส่งให้

กวนเล่ยเอาถ้วยตักแป้งแล้วก็ชะงักอีก ต้องตักกี่ถ้วย?

จ้าวเหม่ยเห็นท่าทางก็รู้เลย บอกว่า "ถ้าทำเส้นยาว กินกันสองถ้วยก็พอ ถ้าทำแผ่นแป้งก็ถ้วยครึ่ง"

"โอเค"

กวนเล่ยตักแป้งอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แล้วตักน้ำเย็นราดลงไปบนแป้งดื้อ ๆ

จ้าวเหม่ยมองตาค้าง เหมือนเห็นมนุษย์ต่างดาว

[จบแล้ว]