Chapter 120 You are out more miserable than me

你们下场会比我惨（一更）

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก,เจ็ดเทพสวรรค์ของสำนักกระบี่ไท่ชิง,เทพแท้จริงมากกว่าร้อย,ที่จับจ้องมองศพของฉินหวย,ด้วยความงงงวย,ก่อนที่จะได้สติร่างกายก็เย็นยะเยือบหนังหัวชาหนึบขึ้นมาแล้ว.

พวกเขาได้รับคำสั่งจากท่านเจิ้งซ่างชิง,ก่อนมาระหว่างทางพวกเขาได้แผ่กลิ่นอายกวาดม้วนไปทั่วทุกสารทิศกดขี่ข่มเหงผู้คนไปทั่ว,เต็มไปด้วยความฮึกเหิมเป็นอย่างมาก.

ตอนนี้,จิตใจของพวกเขาที่ถูกเหยียบย่ำพังทลายลง แหลกเป็นชิ้น ๆ.

หลี่ซินปิน,กงอี้ฟ่านและคนอื่น ๆ จ้องมองศพของฉินหยวนยืนนิ่งไปนานเหมือนกัน,จนยากที่จะตอบสนองได้.

วัวกระทิงมังกรเขาทองคำ,กวาดตามองเหล่าคนของสำนักกระบี่ไท่ชิง.

เหล่ายอดฝีมือสำนักกระบี่ไท่ชิงเห็นสายตาของวัวกระทิงมังกรเขาทองคำมองมา,ก็สั่นไปมาด้วยความหวั่นเกรง.

ลู่อี้ผิงจ้องมองศพของฉินหวย,พลางส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้,เหมือนกับเทพกระบี่โหลวหนิงที่เกี่ยวกับเผ่าหยินหมิง,เดิมทีเขาต้องการไว้ชีวิตฉินหวย,ก่อนที่จะตรวจสอบว่าสำนักกระบี่ไท่ชิงเกี่ยวข้องกับเผ่าหยินหมิงหรือไม่?

กลายเป็นว่าวัวกระทิงมังกรเขาทองคำกับกระทืบอีกฝ่ายไปซะก่อน.

ลู่อี้ผิงที่ดึงฉุดยอดฝีมือเทพสวรรค์ขั้นสุดท้ายคนหนึ่งเข้ามา,จากนั้นก็ทำการค้นวิญญาณ,แทนฉินหวยที่ถูกสังหารไป,อย่างน้อยก็น่าจะได้รับข้อมูลอะไรมาบ้าง.

ในเวลานั้น,ยอดฝีมือสำนักกระบี่ไท่ชิงที่สั่นสะท้านหนีตายไปคนละทิศละทางทันที.

เห็นยอดฝีมือสำนักกระบี่ไท่ชิงหนีไปทั่วสารทิศ,วัวกระทิงมังกรเขาทองคำแค่นเสียง,คลื่นเสียงที่มองไม่เห็น,ซัดสาดกระจายไปทั่วทิศ,กระแทกเหล่ายอดฝีมือสำนักกระบี่ไท่ชิงที่หนีไปในทันที.

เหล่ายอดฝีมือที่ถูกกระแทกเข้าด้านหลังอย่างรุนแรง.

ร่างของพวกเขาที่ล่วงหล่นลงไปกองบนพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว.

เพียงแค่แค่นเสียง“หึ”เท่านั้น.

หกเทพสวรรค์,หนึ่งร้อยกว่าเทพแท้จริง,เวลานี้ล่วงหล่นลงพื้น,ไม่มีใครสามารถหนีรอดไปได้.

หลี่ซินปิน,กงอี้ฟ่านและเหล่าบรรพชนชราคนอื่น ๆ ที่หัวใจเต้นไปมาโครมคราม.

วัวกระทิงมังกรเขาทองคำที่ไร้ซึ่งอารมณ์ก้าวไปด้านหน้าก่อนที่จะกระทืบยอดฝีมือสำนักกระบี่ไท่ชิงทีละคน ๆ.

เสียงระเบิดที่ดังติด ๆ กันไม่หยุดหย่อน.

ทุก ๆ ก้าวได้สังหารคนเหล่านั้น ทำลายกายเทพและดวงวิญญาณไป.

ลู่อี้ผิงที่ค้นวิญญาณเทพสวรรค์ขั้นสุดท้ายเสร็จ,ก็บีบทำลายอีกฝ่ายด้วยมือเดียวเช่นกัน.

เพียงไม่นาน,วัวกระทิงมังกรเขาทองคำก็เหยียบสังหารยอดฝีมือสำนักกระบี่ไท่ชิงกวาดล้างทั้งหมดไป.

สายตาของลู่อี้ผิงที่จ้องมองไปยังหลี่ซินปินและพวกกงอี้ฟ่าน.

หลี่ซินปิน,กงอี้ฟ่านและคนอื่น ๆ ที่ใบหน้าซีดเซียว,ไม่กล้าแม้แต่เงยขึ้นมองลู่อี้ผิง.

“ไม่ใช่ว่า มีใครต้องการเอ่ยอะไรออกมาหรอกรึ?”ลู่อี้ผิงเอ่ยอย่างไม่แยแส.

หลี่ซินปิน,กงอี้ฟ่านและคนอื่น ๆ ที่สั่นไปมาโดยไม่ได้ตั้งใจ.

ผ่านไปชั่วครู่,หลี่ซินปิงที่เอ่ยแก้ตัว“ก่อนหน้านี้พวกเราไม่รู้สถานะต้าเหริน,ดังนั้นจึงล่วงเกินต้าเหริน,ขอให้ต้าเหรินอภัยด้วย.”จากนั้นเขาก็เอ่ยออกมาว่า“พวกเราที่เกลี้ยกล่อมให้ผู้ก่อตั้งจับกุมต้าเหรินนั้น,ก็เพียงแค่คิดถึงนิกายกระบี่กุยหยวนเท่านั้น.”

ลู่อี้ผิงแค่นเสียงดูแคลน“เพื่อนิกายกุยหยวนอย่างงั้นรึ? หรือเพื่อตัวเจ้าเอง,คำสั่งเจิ้งซ่างชิง,ต้องการจับตัวข้า,เจ้าหวาดกลัวจนไร้ซึ่งศักดิ์สิทธิ์,ถึงกับเริ่มบังคับผู้ก่อตั้งของตัวเอง!”

“หากคำสั่งของเจิ้งซ่างชิงให้จับตัวผู้ก่อตั้งของพวกเจ้า,พวกเจ้าก็คิดจะจับตัวผู้ก่อตั้งของตัวเองอย่างไม่ลังเลเลยใช่หรือไม่?”

“ก่อนหน้านี้,พวกเจ้าคงคิดว่า,หากผู้ก่อตั้งไม่ทำตาม,พวกเจ้าก็จะทรยศนิกายกระบี่กุยหยวนใช่ใหม?”

หลี่ซินปิน,กงอี้ฟ่านและคนอื่น ๆ ใบหน้ากลายเป็นอัปลักษณ์.

เป็นความจริง,ก่อนหน้านี้เขามีความคิดเช่นนั้นจริง ๆ.

หากฉู่ถงไม่จับกุมลู่อี้ผิง,ก็หมายความว่านิกายกระบี่กุยหยวนได้ล่วงเกินสำนักกระบี่ไท่ชิงแล้ว,เขาได้ตัดสินใจที่จะออกจากนิกายกระบี่กุยหยวนทันที.

“พวกเราไม่มีความคิดเช่นนั้นแน่นอน.”หลี่ซินปินที่เอ่ยและหันไปยังฉู่ถง,“พวกเรายังคงนับถือผู้ก่อตั้งเสมอ.”

“มีความคิดเช่นไร,เดี๋ยวก็รู้.”ลู่อี้ผิงเอ่ยอย่างไม่แยแส,ดวงตาของลู่อี้ผิงที่เป็นประกายส่องแสงจ้า,หลี่ซินปินที่ชงักกลายเป็นซึมกระทื่อไปในทันที.

“ก่อนหน้านี้,เจ้าต้องการทรยศนิกายกระบี่กุยหยวนใช่ใหม?”ลู่อี้ผิงเอ่ยถาม.

“ใช่,หากฉู่ถงไม่จับตัวลู่อี้ผิง,ก็เท่ากับว่านิกายได้ล่วงเกินสำนักกระบี่ไท่ชิงแล้ว,ข้าไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี้ ตกตายไปพร้อมกับพวกเขา.”หลี่ซินปินเอ่ยต่อ“หากมีโอกาส,ข้ายินดีที่จะเข้าร่วมกับสำนักกระบี่ไท่ชิง.”

กงอี้ฟ่านและคนอื่น ๆ ที่ใบหน้าเปลี่ยนสี.

เห็นชัดเจนว่า,หลี่ซินปินถูกลู่อี้ผิงสะกดจิต,คำพูดของเขาเวลานี้ต่างก็เผยออกมาจากใจ เป็นความคิดที่แท้จริงของเขาเอง.

หลังจากลู่อี้ผิงสอบถามแล้ว,ก็หยุดควบคุม,คืนสติให้กับเขา.

หลี่ซินปินที่ได้สติกลับมา,เห็นกงอี้ฟ่านและคนอื่น ๆ ที่จ้องตัวเขาแปลก ๆ,ส่วนฉู่ถง,และเฟิงเหวินที่จ้องมองเขาด้วยความเย็นชา,ทำให้เขาสะดุ้งตกใจ.

“นิกายของเจ้าเกี่ยวกับการจัดการคนทรยศ.”ลู่อี้ผิงเอ่ยต่อฉู่ถง“ก็แล้วแต่นิกายกุยหยวนของเจ้า!”

“ขอรับ,ซือจุ้น.”ฉู่ถงเอ่ยกล่าวตอบรับด้วยความเคารพ.

เขาเข้าใจความหมายของลู่อี้ผิง,ให้จัดการหลี่ซินปิน,จัดการคนที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อนิกายกุยหยวนก่อนที่จะพบปัญหา.

หลี่ซินปินได้ยินคำพูดดังกล่าว,รับรู้ว่าตัวเองกำลังตาย,ได้โจมตีไปยังกงอี้ฟ่านและคนอื่น ๆ ทันที.

ในเวลานั้น,เขาที่เผยยิ้มหัวเราะเยาะใส่ลู่อี้ผิงและฉู่ถง,“ลู่อี้ผิง,ฉู่ถง,พวกเจ้าชะตาขาดแล้ว,ก่อนหน้านี้สังหารอู๋จินกั๋ว,ตอนนี้สังหารฉินหวยและยอดฝีมือสำนักกระบี่ไท่ชิงร้อยกว่าคน!”

“ท่านเจิ้งซ่างชิงไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าแน่,ในเวลานั้น,เจ้าจะต้องตายอย่างอนาถยิ่งกว่าข้า!”

หลี่ซินปิงที่พุ่งเข้าหงกงอี้ฟ่านและคนอื่น ๆ,หากแต่เวลานั้นเห็นเป็นแค่เงาพุ่งมา,เป็นฉู่ถงที่ก้าวออกมาขวางเอาไว้.

ดวงตาของฉู่ถงที่กลายเป็นเย็นชา,มังกรเทวะเส้นหนึ่งที่พุ่งออกไป,มันคำรามก้องกังวานน่าเกรงขามเป็นอย่างมาก.

หมัดของเขาที่ต่อยออกไป.

มังกรเทวะที่พุ่งกระแทกร่างของหลี่ซินปิน.

หลี่ซินปินที่ยืนนิ่งอยู่กับที่,เห็นแค่เพียงหน้าอกของเขานั้นมีมังกรเทวะทะลวงผ่านไปแล้ว.

เขาจ้องมองฉู่ถงด้วยความตกใจและหวาดกลัว,ฉู่ถงหลายปีที่ไม่ได้ลงมือเลย,ตอนนี้กับแข็งแกร่งเหนือกว่าเขาไปมากแล้ว.

ฉู่ถงที่เหมือนว่ายังไม่พอใจ ริ้วแสงกระบี่ที่พุ่งออกไปอีกครั้ง.

ศีรษะของหลี่ซินปินที่ล่วงหล่นลงไปกลิ้งไปมาบนพื้น,ดวงตาที่เหลือกค้างเต็มไปด้วยความไม่ยินดี.

กองอี้ฟ่านและคนอื่น ๆ จ้องมองศีรษะของหลี่ซินปิน,ตื่นตะลึงกับพลังของฉู่ถงเป็นอย่างมาก,เวลานี้พวกเขาที่รู้สึกสลับซับซ้อน.

หลังจากนั้น,ลู่อี้ผิงก็สะกดจิตกลุ่มของกงอี้ฟ่านด้วย.

หลังจากตรวจสอบ,กงอี้ฟ่านและคนอื่น ๆ ต่างก็จงรักภัคดีต่อนิกายกระบี่กุยหยวน.

ที่ด้านนอกดินแดนบรรพชน.

งานชุมนุมกระบี่ที่หยุดชั่วคราว.

ฉิวเยว่,ซุนหงหยวนและคนอื่น ๆ ที่จ้องมองไปยังทิศทางดินแดนบรรพชนด้วยความประหลาดใจ.

“ไม่รู้ว่าสถานการณ์ภายในดินแดนบรรพชนเป็นเช่นไรเวลานี้.”ฉิวเยว่ที่มีความรู้สึกสับสนปนเป.

ซุนหงหยวนแค่นเสียง“ลู่อี้ผิงจะต้องถูกผู้ก่อตั้งจับตัวแน่ ๆ,รอให้ท่านฉินหวยนำมันออกมา.”

ในเวลานั้น,มหาค่ายกลคุ้มกันดินแดนบรรพชนเปิดใช้งานอีกครั้ง.

ปรากฏคนผู้หนึ่งที่บินออกมา,นั่นก็คือเฟิงเหวิน.

ฉิวเยว่และคนอื่น ๆ ที่มองเห็นเฟิงเหวิน,ก็เร่งรีบเข้าไปแสดงความเคารพ.

เฟิงเหวินที่กวาดตามองคนอื่น ๆ ,เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา,“หลี่ซินปินทรยศนิกายกระบี่กุยหยวน,ถูกผู้ก่อตั้งสังหารแล้ว,งานชุมนุมกระบี่ดำเนินต่อไปได้!”

“หากใครที่กล้าต่อต้านทรยศนิกายกระบี่กุยหยวน,จะต้องถูกสังหารทุกคน!”

เสียงของเฟิงเหวินที่ก้องไปทั่วยอดเขานิกายกระบี่กุยหยวน.

ฉิวเยว่,ซุนหงหยวนและคนอื่น ๆ ที่ยืนงง.

หลี่ซินปินที่เข้าไปด้านใน,ถูกท่านฉู่ถงสังหารอย่างงั้นรึ?

เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?

แล้ว,ลู่อี้ผิงล่ะ?

ถูกจับไปแล้วหรือไม่?

แล้วท่านฉินหวยและคนของสำนักกระบี่ไท่ชิงล่ะ?

ขณะที่ฉิวเยว่กำลังสับสนหัวใจเต้นไปมา,เฟิงเหวินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ฉิวเยว่.”

ฉิวเยว่ที่ได้ยินแทบหัวใจกระโดดออกมา,เร่งรีบเอ่ยออกไปว่า“ผู้เยาว์อยู่นี่แล้ว.”

“ดำเนินงานชุมนุมนิกายกระบี่ต่อไป.”เฟิงเหวินเอ่ย“ครั้งหน้าหากไม่มีเรื่องสำคัญ,อย่าหยุดการประลองอีก.”

เฟิงเหวินได้รับการเตือน,ฉิวเยว่ที่โค้งคำนับด้วยความเคารพ.

จนกระทั่งเฟิงเหวินจากไป,กลับเข้าไปในเขตแดนบรรพชน,ฉิวเยว่ก็พบว่า,หลังของเขาที่เปียกชุมไปด้วยเหงื่อแล้ว.

หลังจากที่เฟิงเหวินหายไปแล้ว,ซุนหงหยวนที่เอ่ยออกมาด้วยความสงสัย“ท่านฉินหวยและคนอื่น ๆ ของสำนักกระบี่ไท่ชิงล่ะ?”

ใบหน้าของฉิวเยว่ที่ซีดขาวไปในทันที.

ปล.วันนี้ลงตอนเดียวครับ มาลงห้าตอนพรุ่งนี้.