บทที่ 12 - น้ำหน้าอย่างพวกแกเนี่ยนะ?

บทที่ 12 - น้ำหน้าอย่างพวกแกเนี่ยนะ?

เดิมทีซูเยว่ตั้งใจจะขับรถพาเฉินหลินไปที่คฤหาสน์ของคุณปู่ เพื่อแนะนำให้ท่านรู้จักและจะไปเบิกเงินสดมาจ่ายค่าตอบแทนให้เขาเพิ่ม

เพราะแท่นฝนหมึกม่วงทองชิ้นนี้มีมูลค่ามหาศาลถึงสิบห้าล้านหยวน ลำพังเงินแสนเดียวมันน้อยจนน่าเกลียด

แต่คฤหาสน์ตระกูลซูตั้งอยู่ชานเมืองไห่เฉิง ถนนเส้นนี้จึงค่อนข้างเปลี่ยว นานๆ จะมีรถสวนมาสักคัน จะหวังพึ่งคนผ่านไปผ่านมาคงยาก เธอจึงได้แต่ลนลานควานหาโทรศัพท์โทรขอความช่วยเหลือจากที่บ้านมือไม้สั่น

ตัดภาพมาที่ด้านนอก

ไอ้หน้าบากเห็นเฉินหลินถูกล้อมกรอบขนาดนี้ยังกล้าปากดีพูดเรื่อง 'กฎ' ก็เริ่มมีน้ำโห

"ไอ้หนู มึงดูถูกพวกกูเกินไปแล้วมั้ง คิดว่าพวกกูไม่กล้าแตะต้องมึงหรือไง"

มันโบกมือส่งสัญญาณ สมุนที่เหลือก็กระชับอาวุธในมือเตรียมพร้อมทันที

"เลิกพล่ามเรื่องกฎเกณฑ์บ้าบอได้แล้ว กฎข้อเดียวที่กูรู้จัก คือไม้หน้าสามในมือกูนี่แหละคือกฎ!"

"รีบเอาของมาให้กู อย่าให้พวกกูต้องลงมือแย่ง!"

"แย่ง?"

เฉินหลินกำหมัดแน่น ยักไหล่อย่างกวนประสาท เสียงกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บดังออกมาจากร่าง

"น้ำหน้าอย่างพวกแกเนี่ยนะ?"

ท่าทางแบบนี้มันท้าชนชัดๆ! คนเดียวจะบวกกับคนหกคนเนี่ยนะ?

ถ้าไอ้หมอนี่ไม่ได้มีวิชาดี ก็ต้องเป็นคนบ้าหลุดโลกแน่ๆ!

ไอ้หน้าบากรู้ว่าขู่ไปก็ไลฟ์บอย มันชักมีดพับคมกริบออกมาจากเอวด้านหลัง ตะคอกสั่งเสียงดัง

"แม่งเอ๊ย พูดไม่รู้ฟัง รุมแม่งเลย! เอาให้หมอบ!"

สิ้นเสียงคำสั่ง ชายคนหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่เฉินหลิน เงื้อท่อนเหล็กฟาดใส่ศีรษะหมายจะเอาให้ตายในทีเดียว!

ซูเยว่ในรถกรีดร้องลั่น ใส่โทรศัพท์ด้วยความหวาดกลัว

แม้จะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่เธอก็นับถือเฉินหลินเป็นทั้งเพื่อนและผู้มีพระคุณ เธอไม่อยากเห็นเขาต้องมาเจ็บตัวเพราะเรื่องของเธอ

แต่ความกังวลของเธอนั้นสูญเปล่า

เฉินหลินเพียงแค่ย่อตัวลงเล็กน้อย ถอยเท้าขวาไปด้านหลัง เอี้ยวตัวหลบวิถีฟาดของท่อนเหล็กได้อย่างง่ายดาย

ในจังหวะเดียวกัน หมัดขวาก็พุ่งสวนออกไปราวกระสุนปืนใหญ่ กระแทกเข้ากลางอกชายคนนั้นเต็มแรง

เปรี้ยง!

เสียงหมัดปะทะเนื้อดังสนั่นเหมือนเอาค้อนปอนด์ทุบกลองหนัง แม้แต่คนที่ไม่ได้โดนต่อยยังรู้สึกจุกแทน

ชายผู้โชคร้ายร่วงลงไปกองกับพื้นทันที หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด กุมหน้าอกร้องครวญครางลุกไม่ขึ้น

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำเอาอีกห้าคนที่เหลือชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวพร้อมกัน 'ไอ้หมอนี่มันเป็นมวย!'

"ไอ้เชี่ย มันของจริงว่ะ รุมมันพร้อมกันเลย!"

ไอ้หน้าบากประเมินสถานการณ์แล้วสั่งลุย

พวกมันกรูเข้ามาพร้อมกัน เฉินหลินไม่รอช้า ขยับร่างกายเข้าปะทะด้วยความรวดเร็ว

ชาติก่อนเฉินหลินต้องออกภาคสนามบ่อยครั้ง ทั้งบุกป่าฝ่าดงและมุดสุสานโบราณ หากไม่มีวิชาป้องกันตัวคงเอาชีวิตไม่รอด

สมัยนั้นวิทยายุทธ์จีนยังรุ่งเรือง ยอดฝีมือมีอยู่ทั่วแผ่นดิน

วิชาที่เฉินหลินร่ำเรียนมาคือ 'หมัดแปดทิศ' (ปาจี๋เฉวียน)

มวยระยะประชิด ท่วงท่าดุดันก้าวร้าว มีคำกล่าวว่า 'กระแทกไหล่เขย่าสวรรค์ กระทืบบาทาสะเทือนเก้าทวีป'!

แม้ในปัจจุบัน หมัดแปดทิศจะกลายเป็นแค่กีฬาเพื่อสุขภาพ แต่เฉินหลินได้รับการถ่ายทอดจากปรมาจารย์ตัวจริงเสียงจริง หมัดแปดทิศขนานแท้ เมื่อออกกระบวนท่าต้องหมายชีวิต!

ชายฉกรรจ์อีกห้าคนแม้จะรุมเข้ามา แต่ก็ไม่อาจต้านทานพลังหมัดอันหนักหน่วงของเฉินหลินได้ เขาไล่กวาดเรียบราวกับพายุพัดใบไม้ร่วง ล้มระเนระนาดไปคนละทิศละทาง

"ฝีมือแค่นี้ยังกล้าออกมาปล้นชาวบ้าน?"

"ถ้าไม่ใช่เพราะยุคนี้มีกฎหมายคุ้มหัว พวกแกคงได้ไปนอนคุยกับรากมะม่วงกันหมดแล้ว!"

เฉินหลินทิ้งคำพูดเย็นชาไว้เบื้องหลัง สายตาคมกริบพุ่งตรงไปยังรถออฟโรดคันนั้น

จินหู่ที่แอบดูอยู่ในรถถึงกับใจหายวาบ "ไอ้ปีศาจนี่... มันเป็นใครกันแน่?"

[จบแล้ว]