Chapter 36 In the world does not have the immortal

世上已无仙

อวิ๋นไห่เทียนที่จ้องมองลู่อี้ผิงคราหนึ่ง,หากเจ้านิกายน้อย,นิกายภูตหยินรับเทพปิศาจหกนิ้วเป็นอาจารย์ล่ะก็,เกรงว่าลู่อี้ผิงคงต้องพ่ายแพ้แล้ว.

เทพปิศาจหกนิ้ว,นี่คือบุคคลอันดับหนึ่งในวิถีแห่งกู่ฉิน,เต๋าแห่งกู่ฉินของเขานั้นสูงมาก,ไม่อาจมีใครเทียบได้,กล่าวได้ว่าเต๋าแห่งกู่ฉินยังไม่เคยมีใครก้าวข้ามเขาได้เลยแม้แต่คนเดียว.

ผู้คนมากมายต่างก็ต้องการคารวะเขาเป็นอาจารย์,ทว่ากับไม่เคยมีใครทำสำเร็จ,เพราะเทพปิศาจหกนิ้วนั้นกำหนดคุณสมบัติศิษย์ไว้สูงมาก.

ตอนนี้,คาดไม่ถึงว่าเจ้านิกายน้อย,นิกายภูตหยินเห่าตันจะเป็นศิษย์ของเทพปิศาจหกนิ้ว,เห็นชัดเจนว่าเขามีพรสวรรค์วิถีกู่ฉินนั้นสูงมาก,นอกจากนี้เห่าตันยังมีกู่ฉินของเทพปิศาจหกนิ้วอีกด้วย,นี่คือการยืนยันแล้วว่าเขาคือศิษย์อีกฝ่าย.

ขอบเขตเต๋ากู่ฉินของเขา,เกรงว่าในพิภพเหิงหยวนนั้น,คงมีไม่กี่คน เทียบได้.

เขาจ้องมองไปยังตำราหมัดคุกเทวะปรากฏการณ์สวรรค์และหมัดเทวะกาลเวลาบนโต๊ะ,ก็ขมวดคิ้วไปมา,เป็นไปได้ว่าหมัดคุกเทวะปรากฏการณ์สวรรค์และหมัดเทวะกาลเวลาจะต้องเป็นของนิกายภูตหยินซะแล้ว.

หากนิกายภูตหยินได้รับตำราหมัดคุกเทวะปรากฏการณ์สวรรค์และหมัดเทวะกาลเวลา,ความแข็งแกร่งของพวกเขาจะต้องเพิ่มพูนขึ้นอย่างแน่นอน.

ในเวลานั้น,สำนักไท่อี้อาจถูกนิกายภูตหยินสะกดข่มหรือไม่?

มหาจักรพรรดิเป่ยโตว โจวติงเทียน,ประมุขน้อยตระกูลหว่าน หว่านหง,จักรพรรดินิไป่ฮัว,สำนักเลี่ยฮัว เหอเฉาและคนอื่น ๆ ที่จ้องมองตำราทั้งสองบนโต๊ะ,พลางขมวดคิ้วไปมา.

เจ้านิกายน้อย,นิกายภูตหยินเห่าตันที่นำกู่ฉินปิศาจสวรรค์ออกมา,ก่อนที่จะวางมือลงไป,ใบหน้าที่กระหยิ่มยิ้มย่อง“ข้าเพิ่งได้รับถูกการยอมรับจากอาวุโสปิศาจกู่ฉินหกนิ้วเป็นอาจารย์,ศึกษากู่ฉินมาร้อยกว่าปี,สำเร็จเต๋าแห่งกู่ฉิน,นับว่าเป็นโชควาสนาของข้าจริง ๆ!”

“วันนี้,ข้าจะทำการบรรเลงท่วงทำนองปิศาจสวรรค์,คนกู่ฉินเป็นหนึ่ง”

ท่วงทำนองปิศาจสวรรค์!

ทุกคนที่ได้ยินต่างก็เผยความตกใจออกมาทันที.

ท่วงทำนองปิศาจสวรรค์ขอบเขตคนกู่ฉินเป็นหนึ่ง!

กล่าวได้ว่ามันคือท่วงทำนองดังกล่าวนี้เป็นอันดับหนึ่งของพิภพเหิงหยวนมาตั้งแต่ยุคโบราณ.

เจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินเห่าตันเอ่ย,พร้อมกับแผ่กลิ่นอายที่น่าเกรงขาม,สวรรค์และปฐพีที่ราวกับจะสุขสงบลงในทันที.

แม้แต่กระแสอากาศในห้องโถง,ราวกับจะหยุดลงช้า ๆ อีกด้วย.

เห่าตันที่นั่ง,มือวางบนกู่ฉิน,ไม่เคลื่อนไหว.

“คนกู่ฉินเป็นหนึ่งเดียว!”อวิ๋นไห่เทียนที่ใบหน้ากลายเป็นจริงจัง.

เต๋าแห่งกู่ฉินนั้นมีสิบขอบเขต.

ทว่าขอบเขตคนกู่ฉินเป็นหนึ่งเดียว,อยู่ในขอบเขตที่แปด.

ก้าวไปอีกขั้น,ก็จะไปถึงระดับกู่ฉินศักดิ์สิทธิ์แล้ว.

“เจิ้ง♫”

เจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินเห่าตันที่เริ่มขยับ,สายของกู่ฉิงที่สั่นไหว,ราวกับสายฟ้าฟาดลงไปบนพื้นดิน.

หัวใจของทุกคนที่สั่นไปมาตามสายของกู่ฉิน.

เสียงสายฟ้ากู่ฉินที่ดังกึกก้องสะท้อนไปมา.

คลื่นเสียง,ทำให้ห้องโถงสั่น,ก้องกังวานไปทั่วทั้งพระราชวงศ์,กระจายออกไปจนทั่วทั้งเหมืองหลวง,คล้ายกับเสียงคำรามของสายฟ้า.

เพียงพริบตาเดียว,ทุกคนที่ราวกับได้เข้าไปอยู่ในโลกสายฟ้า.

ทันใดนั้นเสียงสายฟ้าก็หายไป.

ทว่า,ลมปราณปิศาจที่ลอยคลุ้งกระจายไปทั่วทั้งท้องฟ้า,นอกจากนี้ยังหนาขึ้นเรื่อย ๆ,มากขึ้นและก็มากขึ้น.

ลมปราณปิศาจเหล่านี้,กำลังจะหลอมรวมสร้างปิศาจสวรรค์.

ปิศาจสวรรค์ที่ดูสับสนวุ่นวายกำลังร่ายรำบนท้องฟ้า.

เจ้านิกายน้อย,นิกายภูตหยิน นิ้วของเขาที่เริ่มขยับเร็วขึ้นเรื่อย ๆ,พริบตานั้นด้านหลังของเขาที่ราวกับเป็นเป็นริ้วแสงพวยพุ่งออกมา.

ร่างกายของเจ้านิกายน้อยเห่าตัน,มีปราณปิศาจที่ไหลบ่าออกไปราวกับท้องทะเล,กลิ่นอายที่กวาดม้วนออกไปรอบ ๆ ดูน่าเกรงขาม.

“เทพวิญญาณขั้นสูงสุดชั้นปลาย!”บางคนที่อุทานออกมาด้วยความตกใจ.

เจ้านิกายน้อย นิกายภูตหยินเห่าตัน,เป็นยอดฝีมือเทพวิญญาณขั้นสุดยอดชั้นปลายแล้วนั่นเอง.

ในเวลานั้น,ร่างกายของเจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินเห่าตัน,ที่ราวกับถูกห่อหุ้มด้วยลมปราณปิศาจ,คล้ายกับว่าเขากำลังกลายร่างเป็นปิศาจสวรรค์โดยสมบูรณ์.

“กายปิศาจ!”

“เสียงปิศาจ,ผสานกายสู่ท่วงทำนอง!”

“หลังจากขอบเขตคนและกู่ฉินเป็นหนึ่ง,ก็คือผสานกายสู่ท่วงทำนอง!”

อวิ๋นไห่เทียนที่อุทานเสียงดัง.

ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะก้าวข้ามขอบเขตคนและกู่ฉินเป็นหนึ่งแล้ว.

ถึงจะยังก้าวไปไม่ถึงกู่ฉินศักดิ์สิทธิ์,แต่คงอยู่ไม่ไกลแล้ว.

ในเวลานี้,อวิ๋นไห่เทียนสามารถมองเห็นได้,ภายในห้องโถงแห่งนี้,ดวงตาของเหล่าเทพวิญญาณที่มีประกายแสงของปิศาจ,เห็นชัดเจนว่าพวกเขาได้รับผลกระทบของท่วงทำนองปิศาจสวรรค์.

เมื่อหลงไหล,จากนั้นก็จะถูกปิศาจสวรรค์ควบคุม,ทุกคนก็จะอยู่ภายใต้การควบคุมของเจ้านิกายน้อย,นิกายภูตหยิน,เห่าตัน!

อวิ๋นไห่เทียนเพียงแค่คิดก็รู้สึกแผ่นหลังหลั่งเหงื่อที่เย็นยะเยือบออกมาแล้ว.

ยอดฝีมือขอบเขตเทพวิญญาณอยู่ในการควบคุม,หากเจ้านิกายน้อย,นิกายภูตหยินเห่าตันให้พวกเขาเคลื่อนไหว,เกรงว่าผลที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ น่าพรั่นพรึงยิ่งนัก.

มหาจักรพรรดิเป่ยโตวโจวติงเทียน,ที่เห็นเหล่ายอดฝีมือเทพวิญญาณกำลังลุ่มหลงในมนต์สะกด,ภายในใจที่รู้สึกบีบรัดขึ้นมาในทันที.

หลังจากนั้นไม่นาน.

เสียงของกู่ฉินก็หยุดลง.

ปราณปิศาจที่ค่อย ๆ สลายหายไป,ปิศาจสวรรค์ที่ปกคลุมทั้งเมืองหลวงก็หายไปด้วย.

ภายในห้องโถง,เหล่ายอดฝีมือเทพวิญญาณที่ลุ่มหลง,ก็คืนสติกลับมา.

มหาจักรพรรดิเป่ยโตว,โจวติงเทียน,จักรพรรดินิไป่ฮัว,เหล่ายอดฝีมือตระกูลหว่านที่ผ่อนคลายลง,ทุกคนจ้องมองไปยังเจ้านิกายน้อย,นิกายภูตหยิน เห่าตันด้วยแววตาหวาดกลัว.

แม้นว่าเจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินเห่าตันจะไม่ใช่เทพแท้จริง,ทว่าไม่ต้องเอ่ยว่าอีกฝ่ายนั้นร้ายกาจกว่ายอดฝีมือเทพแท้จริง.

“ถึงตาเจ้าแล้ว!”เจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินเห่าตันหยุด,จ้องมองลู่อี้ผิง,พร้อมกับกล่าวหยัน“หากเจ้าไม่มีกู่ฉิน,ข้าจะส่งเคราะห์ให้เจ้ายืมหน่อยก็ได้.”

ลู่อี้ผิงที่ปรายตามองอย่างไม่สนใจ,เอ่ยออกมาว่า“ถึงแม้นว่าข้าจะไม่มีกู่ฉิน,ก็ยังสามารถเอาชนะเจ้าที่เพิ่งหัดเล่นกู่ฉินได้.”

ผู้คนรอบ ๆ ที่กลายเป็นตะลึงไปเลย.

เจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินได้ยินคำพูดดังกล่าว,ก็หัวเราะลั่น“เพิ่งหัดเล่นดนตรีอย่างงั้นรึ? ก็ดี! ข้าเห่าตันอยากจะเห็นเต๋ากู่ฉินที่เหนือล้ำของเจ้าจริง ๆ!”

อวิ๋นไห่เทียนที่ขมวดคิ้วไปมา.

ลู่อี้ผิงเอ่ยเช่นนี้,เขาต้องการทำอะไร.

ต้องไม่ลืมว่าเต๋าแห่งกู่ฉิน,เจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินเห่าตัน ขอบเขตใกล้ถึงกู่ฉินศักดิ์สิทธิ์แล้ว,เว้นแต่ลู่อี้ผิงมีขอบเขตกู่เฉินศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นถึงจะชนะได้.

ในเวลานั้น,ลู่อี้ผิงที่วางมือลงบนพื้นโต๊ะ.

ทุกคนที่จ้องมองตาค้างด้วยความตกใจ.

ลู่อี้ผิงจะทำอะไรนะ!

ใช้โต๊ะ,ไม่ใช่ว่ากำลังจะใช้มันแทนกู่ฉินหรอกนะ!

อวิ๋นเห่าเทียนที่ดวงตาเบิกกว้าง,ครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้,หรือว่า?!

ในเวลานั้น,นิ้วทั้งสิบของลู่อี้ผิงที่ขยับ.

“เจิ้ง♫♫~♬!”

เสียงกู่ฉินที่ดังกึกก้อง.

“อะไรนะ?!”ภายในห้องโถงหลัก,ทุกคนแทบสะดุ้งตกใจลุกขึ้นทันที.

ไม่มีกู่ฉิน! แต่กับสร้างเสียงดนตรีได้!

ลู่อี้ผิงที่ขยับนิ้วเร็วขึ้น,เสียงของกู่ฉินที่ดังก้องกังวานแผ่ออกไปไม่หยุด,เพลงจากกู่ฉินที่ราวกับสายธารที่ไหลผ่านเทือกเขา,สายลมเย็นเอื่อย ๆที่ค่อย ๆเย็นขึ้นเรื่อย ๆ,เมฆสายฟ้าที่ก่อตัวก่อนที่จะฟาดลงมาราวกับสายฝน,เสียงของเซียนที่ดังพึมพำ.

เสียงของกู่ฉินนั้นทำให้ทุกคนรู้สึกราวกับว่ากำลังกลายเป็นหนึ่งกับสวรรค์และปฐพี.

เสียงดนตรีของลู่อี้ผิงที่เลื่อนไหลดังออกมาไม่หยุดหย่อน.

ใช่แล้ว,เสียงของดนตรีที่ราวกับว่ากลายเป็นความจริงที่ลอยออกไป.

เสียงดนตรี,ที่เหมือนกับอสูรเทวะ,พุ่งออกมาเปลี่ยนเป็นเทพสวรรค์ยุคโบราณ,จากนั้นก็กลายเป็นสายฟ้าดังกึกก้อง!

อวิ๋นไห่เทียนที่ดวงตาแทบหลุดออกจากเบ้า,ตะลึง,อุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น“บรรเลงโดยไร้ซึ่งกู่ฉิน,เสียงของกู่ฉินที่ราวกับผสานเข้ากับสวรรค์และปฐพี,เขตแดนที่สิบ,อาณาจักรเซียนกู่ฉิน! นี่คืออาณาจักรเซียนกู่ฉิน!”

หลังจากยุคโบราณ,ก็ไม่เคยมีใครที่มีเต๋ากู่ฉินก้าวสู่ระดับเซียนได้อีกเลย.

ทว่าเวลานี้,อาณาจักรเซียนกู่ฉิน,ปรากฏขึ้นบนโลกนี้แล้ว.

เจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยิน,เห่าตันไม่อาจเชื่อได้เลยแม้แต่น้อยที่เห็นนิ้วทั้งสิบเคาะไปมาบนโต๊ะเกิดเสียงดนตรี,เวลานี้เขาที่ร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง“เป็นไปไม่ได้! นี่ไม่ใช่อาณาจักรเซียนกู่ฉิน! ในโลกนี้ไม่มีเซียน!”