Chapter 35 Breakneck!

玩命！

กล้า? ไม่กล้า?

ยอดฝีมือมากมายในห้องโถงที่จ้องมองไปยังเจ้านิกายน้อย,นิกายภูตหยินที่เวลานี้ใบหน้ากลายเป็นมืดมน.

เขาที่เงยหน้าขึ้นทันที,จ้องมองลู่อี้ผิง,ใบหน้ากลายเป็นมืดครึ้มเย็นชา“พวกเราสองคนออกมาประลองกันเป็นอย่างไร?!”

ทั้งห้องโถงที่เผยความประหลาดใจออกมา.

เจ้านิกายภูตหยินต้องการประลองกับลู่อี้ผิงด้วยตัวเองอย่างงั้นรึ?!

ภายในห้องโถงที่เต็มไปด้วยความเงียบสงบ.

“ทว่า,ไม่ใช่การประลองต่อสู้หรอกนะ.”เจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินเห่าตันเอ่ยเพิ่ม.

ลู่อี้ผิงที่วางแก้วสุราลง,เผยยิ้มเล็กน้อยให้อีกฝ่าย“แล้วเจ้าต้องการประลองอะไรล่ะ?”

เจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินกล่าวหยัน“พวกเราจะประลองกู่ฉิน!”

แข่งกู่ฉิน?

ผู้คนถึงกับตะลึงไปตาม ๆ กัน.

ไม่มีใครคิดว่าเจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินเห่าตันจะต้องการท้าประลองกู่ฉินกับลู่อี้ผิง.

ทุกคนที่อดไม่ได้จ้องมองไปยังเจ้านิกายน้อยตระกูลอวิ๋น,อวิ๋นไห่เทียน,เขาคือผู้ก้าวไปบนเต๋าแห่งกระบี่และเต๋าแห่งกู่ฉินที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมากในทวีปเทพยุทธ์.

“แข่งกู่ฉินอย่างงั้นรึ?”ลู่อี้ผิงที่เผยยิ้มสุขุม“ตัดสินอย่างไร?”

เจ้านิกายน้อย,เห่าตันที่จ้องมองลู่อี้ผิงพร้อมกับกล่าวเย้ย“ในห้องโถงแห่งนี้,มียอดฝีมือกู่ฉินมากมาย,ให้พวกเขาเป็นคนตัดสิน,เต๋าแห่งกู่ฉินใครสูงกว่ากัน,คนนั้นชนะ!”

กล่าวจบ,เขาก็เอ่ยเพิ่ม“หากเจ้าแพ้,ข้าต้องการชีวิตของเจ้า!”

“หากข้าแพ้,ชีวิตของข้าเป็นของเจ้า!”

แตกหักกันไปเลย!

ภายในใจของทุกคนที่ตื่นตกใจ.

“เจ้านิกายน้อย!”ยอดฝีมือนิกายภูตหยินที่ได้ยิน,ต่างก็เอ่ยออกมาด้วยความตกใจ.

มหาจักรพรรดิเป่ยโตวที่ขมวดคิ้วไปมา,เอ่ยเตือนออกมาว่า“เจ้านิกายน้อยเห่าตัน,แพ้ชนะเป็นเรื่องธรรมดาของการประลอง,ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตมาเดิมพัน,ขอให้คิดเรื่องนี้ให้ดี!”

ไม่ว่าจะเป็นเห่าตันหรือลู่อิ้งตกตายในราชวงศ์เป่ยโตว,ก็ไม่เป็นผลดีทั้งนั้น.

ทว่ายอดฝีมือคนอื่น ๆ นั้นที่ได้แต่เงียบแทบไม่กล้าเอ่ยออกเสียงใด ๆ.

เห็นชัดเจน,ว่าไม่มีใครต้องการมีส่วนร่วมกับเรื่องของคนทั้งสอง.

เจ้านิกายน้อยเห่าตันที่หาได้สนใจมหาจักรพรรดิโจวติงเทียน,จ้องมองลู่อี้ผิงเอ่ยออกมาว่า“ทว่า,ดูเหมือนว่าแค่ชีวิตเดิมพันมันคงไม่พอ!”

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีตำราลับหมัดคุกเทวะปรากฏการณ์สวรรค์และหมัดเทวะกาลเวลาอย่างงั้นรึ?”

กล่าวจบ,เขาก็นำแหวนมิติออกมา,ด้านในนั้น,เห็นศิลาวิญญาณเกรดสูงจำนวนมาก,น่าจะมีราว ๆ หนึ่งพันล้าน! และสมุนไพรวิญญาณอีกนับไม่ถ้วน,หลายอย่างที่มีอายุหนึ่งแสนปีหลายอย่าง.

นอกจากนี้,ยังมีเม็ดยาทองคำเทพวิญญาณ,กายเทพสี่ร่าง,ชีพจรวิญญาณเกรดสูงหกเส้น,สิ่งประดิษฐ์เทวะระดับต่ำสี่ชิ้น.

“หากเจ้าแพ้,ตำราหมัดคุกเทวะปรากฏการณ์สวรรค์และหมัดเทวะกาลเวลาต้องเป็นต้องข้า!”

“หากข้าแพ้,เจ้านำมันไปทั้งหมดเลย!”

เจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินเห่าตันที่เอ่ยเสียงดังก้องไปทั้งห้องโถง.

ผู้คนที่จ้องมองแหวนมิติของเห่าตัน,เห็นสิ่งของด้านในแทบกลืนน้ำลายไม่ลง.

เรื่องเทพแท้จริงก่อนหน้านี้กลายเป็นเรื่องธรรมดาไปเลย,ไม่ต้องเอ่ยถึงสิ่งประดิษฐ์เทวะที่มีถึงสี่,ศิลาวิญญาณเกรดสูง,สมุนไพรวิญญาณ,เม็ดยาวิญญาณ,กายเทพ,ชีพจรวิญญาณ,ทุกสิ่งทำให้ผู้คนรอบ ๆ หัวใจสั่นไหวไปมา.

อวิ๋นไห่เทียน,ประมุขน้อยตระกูลอวิ๋น,เห็นสิ่งของในแหวนมิติ,ลอบตกใจ,ตระกูลอวิ๋นเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของทวีปเทพยุทธ์,ในมุมมองของเขาตระกูลอวิ๋นนับว่าร่ำรวยมาก,ทว่าเทียบกับเห่าตันกับอยู่กันคนละชั้นกันเลย!

“มีปัญหาอะไร?”เจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา.

ลู่อี้ผิงที่ส่ายหน้าไปมา.

ในใจทุกคนคงคิดว่า,ลู่อี้ผิงคงปฏิเสธเป็นแน่ ทว่าอีกฝ่ายกับเอ่ยออกมาว่า“ชีวิตของเจ้า,มันช่างไร้ค่า!”

“ตำราหมัดคุกเทวะปรากฏการณ์สวรรค์,และหมัดเทวะกาลเวลาข้ามี,ทว่าขยะเหล่านี้เจ้าคิดว่ามันมีค่าเทียบได้กับหมัดคุกเทวะปรากฏการณ์สวรรค์และหมัดเทวะกาลเวลาอย่างงั้นรึ?”

ลู่อี้ผิงที่จ้องมองสิ่งของในแหวนมิติของเจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยิน,เอ่ยอย่างไม่แยแส.

กายเทพ,สิ่งประดิษฐ์เทวะหากไม่ใช่ชั้นสุดยอด ล้วนแต่เป็นขยะสำหรับเขา.

ส่วนศิลาวิญญาณที่เขามี,คุณภาพต่ำสุดก็คือระดับเทวะ.

ส่วนเม็ดยาเทวะ,ชีพจรวิญญาณ,สมุนไพรวิญญาณไม่ต้องเอ่ยถึงเลยไม่อยู่ในสายตาแม้แต่นิดเดียว.

เจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินได้ยิน,ใบหน้าก็กลายเป็นมืดครึ้ม.

ลู่อี้ผิงทีเอ่ยว่าชีวิตเจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินไร้ค่า,หมายความว่าอย่างไร?

เขายังเอ่ยว่าสิ่งประดิษฐ์เทวะ,ชีพจรวิญญาณ,เม็ดยาเทวะเหล่านี้เป็นขยะอย่างงั้นรึ?

ในเวลานั้น,ลู่อี้ผิงนำตำราสองเล่มออกมา,ไม่อาจบอกได้ว่าสร้างจากวัตถุดิบอันใด,ทว่ามันกับส่องแสงประกายสว่างเจิดจ้า,ด้านในเปี่ยมล้นด้วยพลังที่ลึกล้ำ.

“หมัดคุกเทวะปรากฏการณ์สวรรค์!”

“หมัดเทวะแห่งกาลเวลา!”

เห็นอักขระโบราณบนหน้าปก,ผู้คนที่อดอุทานเสียงดังออกมาไม่ได้.

เดิมทีก่อนหน้านี้เจ้านิกายน้อย นิกายภูตหยินเห่าตันที่โกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก,เวลานี้ดวงตาของเขาที่ร้อนขึ้น นัยน์ตาปรากฏประกายเพลิงแห่งความโลภ.

หมัดคุกเทวะปรากฏการณ์สวรรค์,หมัดเทวะแห่งกาลเวลา,อยู่กับลู่อี้ผิงจริง ๆ! นี่เป็นไปได้ว่าลู่อี้ผิงได้รับสมบัติมาจากถ้ำที่พักของนักบุญปิศาจและปิศาจชราแห่งการเวลาอย่างงั้นรึ?

ไม่สงสัยเลยที่เขาเอ่ยว่าสิ่งประดิษฐ์เทวะระดับต่ำ,ชีพจรวิญญาณและศิลาวิญญาณเหล่านี้เป็นขยะ.

หากเขาได้รับสมบัติจากถ้ำที่พักนักบุญปิศาจและถ้ำที่พักปิศาจชราแห่งการเวลา,การที่จะเอ่ยว่าสิ่งเหล่านี้เป็นขยะก็เป็นเรื่องธรรมดา.

มหาจักรพรรดิเป่ยโตว,โจวติงเทียน,หว่านหง,อวิ๋นไห่เทียน,จักรพรรดินิไป่ฮัว,ผู้ก่อตั้งสำนักเลี่ยฮั่วเหอเฉาและคนอื่น ๆ ที่เวลานี้ดวงตาเป็นประกาย,ไม่ต่างจากเห่าตัน,พวกเขาต่างก็คิดว่าลู่อี้ผิงได้รับสมบัติจากถ้ำที่พักของนักบุญปิศาจและปิศาจชราแห่งกาลเวลามา.

เจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินเห่าตันที่จ้องมองไปยังยอดฝีมือคนอื่น ๆ ของนิกายเห่าตัน“นำแหวนมิติของพวกเจ้าออกมา.”

ยอดฝีมือนิกายภูตหยินที่ราวกับรับรู้ความคิดของเห่าตัน,จ้องมองดูตำราหมัดคุกเทวะปรากฏการณ์สวรรค์และหมัดเทวะแห่งการเวลาที่วางบนโต๊ะ,ดูลังเลเล็กน้อย,ท้ายที่สุดก็ส่งแหวนมิติออกมา.

“เจ้านิกายน้อย,เรื่องนี้,ข้าเห็นว่าควรขอคำแนะนำกับท่านเจ้านิกายก่อนตัดสินใจอีกครั้ง!”ยอดฝีมือนิกายภูตหยินคนหนึ่งที่เอ่ยเตือนออกมา.

หากเห่าตันตายที่นี่,เขาก็ตายที่นี่เช่นกัน,พวกเขาคงไม่อาจหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบได้!

“เจ้าคิดว่าข้าจะพ่ายแพ้อย่างงั้นรึ?”เจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินเห่าตัน,จ้องมองไปยังยอดฝีมือคนดังกล่าวด้วยท่าทางไม่พอใจ,จากนั้นก็ริบแหวนมิติทั้งหมดมา.

ในเวลานั้น,ลมปราณวิญญาณมากมายที่แผ่ออกมา,ริ้วแสงเทวะที่ส่องประกายวับวาว.

“รวมสิ่งเหล่านี้ด้วย,ว่าอย่างไร?”เจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินเอ่ยต่อลู่อี้ผิงด้วยความเย็นชา.

เหล่ายอดฝีมือนิกายภูตหยิน,แต่ละคนระดับต่ำสุดคือระดับเทพวิญญาณขั้นต่ำ,ปาเทียนที่เป็นยอดฝีมือเทพแท้จริง,แหวนมิติของเขาย่อมมีของล้ำค่ามากมาย.

อย่างไรก็ตาม,ลู่อี้ผิงส่ายหน้าไปมา“ยังไม่พอ.”เขาที่เอ่ยเพิ่ม“นิกายภูตหยินของเจ้ามีหม้อยาหยินหยาง,อยู่กับเจ้าหรือไม่?”

หม้อยาหยินหยาง!

พริบตาทุกคนได้ยิน,ต่างก็เผยใบหน้าประหลาดใจ.

หม้อปรุงยาหยินหยาง,นี่คือสิ่งประดิษฐ์เทวะระดับสูง,สามารถที่จะหลอมยาที่เหนือกว่าระดับเทวะได้,แม้แต่หลอมกลั่นเม็ดยาเซียนได้ด้วย,นอกจากนี้กลิ่นอายจากหม้อยาหยินยาง,ยังสามารถเพิ่มคุณภาพของเม็ดยาได้อีกด้วย.

ใบหน้าของเจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินเห่าตันที่เปลี่ยนสี,ทว่าหลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง,ก็กัดฟัน,นำเตาปรุงยาออกมา,เป็นเตาสองสีที่ส่องประกายวับวาว.

เตาปรุงยาหยินหยาง.

เจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินที่นำหม้อหยินหยางมาวางบนโต๊ะ,แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา“ตอนนี้พอรึยัง?”

“ก็พอได้,แม้นว่าเตาหยินหยางก็ยังเป็นเพียงแค่ขยะ,ทว่าพอจะมีประโยชน์กับข้าบ้าง,ถือว่าผ่าน.”ลู่อี้ผิงเอ่ยอย่างไม่แยแส.

ผู้คนแทบสำลักสุราพ่นออกจากปากพร้อม ๆ กัน.

หากลู่อี้ผิงชนะ,เขาจะมองเตาหยินหยางให้กับผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาใช้อย่างงั้นรึ?

เจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินเห่าตันที่ใบหน้าบิดเบี้ยว,จ้องมองลู่อี้ผิงเอ่ยออกมาว่า“เจ้าจะเริ่มก่อน,หรือให้ข้าก่อน?”

ลู่อี้ผิงที่ผายมือให้อีกฝ่าย.

เจ้านิกายน้อยนิกายภูตหยินเห่าตันที่ไม่เอ่ยกล่าวอะไรอีก,เขานำกู่ฉินที่มีขนาดหนึ่งเมตร 23 เซนติเมตรออกมา,เป็นสีดำล้วน,ราวกับอาบไปด้วยพลังปิศาจ,ทุกคนที่จ้องมอง,ยากที่จะหลบเลื่อนสายตาออกจากมันได้.

“นี่มันกู่ฉินปิศาจสวรรค์!”อวิ๋นไห่เทียนที่เห็นกู่ฉินดังกล่าว,อุทานออกมาด้วยความตกใจ.

“กู่ฉินปิศาจสวรรค์,เป็นของเทพปิศาจกู่ฉินหกนิ้ว!”ในเวลานั้นผู้คนต่างก็ส่งเสียงอื้ออึงดังทั่วห้องโถง.

เทพปิศาจกู่ฉินหกนิ้ว,นี่คือผู้ก้าวไปบนเต๋าแห่งกู่ฉินอันดับหนึ่งของพิภพเหิงหยวนแห่งนี้!

ตอนนี้,เจ้านิกายน้อย นิกายภูตหยินที่นำกู่ฉินปิศาจสวรรค์ออกมา,เป็นไปได้ว่าเขากราบเทพปิศาจกู่ฉินหกนิ้วเป็นอาจารย์อย่างงั้นรึ?