บทที่ 16 - นักปรุงยาสาว

บทที่ 16 - นักปรุงยาสาว

"นักปรุงยา?" ได้ยินคำเรียกนี้ เฉิวถูกระพริบตาปริบๆ แล้วเบนสายตาไปที่เด็กสาวคนนั้น

อาจเป็นเพราะได้ยินทั้งสองคนกำลังวิจารณ์ตัวเอง เด็กสาวคนนั้นจึงแยกเขี้ยวทำหน้าดุใส่เฉิวถู

แต่โชคร้าย... เธออายุน้อยเกินไป แถมยังมีเขี้ยวเสือเล็กๆ สองซี่ เฉิวถูเลยเห็นแต่ความน่าเอ็นดู

"ถนนเซี่ยฟาง... ถนนเซี่ยฟาง..." พึมพำชื่อ "ถนนเซี่ยฟาง" สองรอบ จู่ๆ เฉิวถูก็นึกขึ้นได้ว่าทำไมถึงรู้สึกคุ้นหูนัก

นี่มันภารกิจที่เหยียนเชินสั่งให้เขาไปจัดการเมื่อวาน แต่เขาดันบอกปัดไปไม่ใช่เหรอ

งั้นเด็กสาวคนนี้ ก็คือคนร้ายที่เดิมทีเขาต้องเป็นคนไปคุมตัวมา?

คิดถึงตรงนี้ เฉิวถูอดรู้สึกไม่ได้ว่าโลกกลมชะมัด เขาเลยถามออกไปส่งๆ "จริงสิ เธอจะถูกส่งไปที่ไหน?"

คำถามนี้ของเฉิวถูอาจจะดูอ่อนไหวไปหน่อย ฟางหมิงเลยไม่รู้จะตอบยังไงในทีแรก

แต่ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังกระอักกระอ่วน จู่ๆ ฟางหมิงก็สังเกตเห็นเครื่องแบบชุดใหม่บนตัวเฉิวถู

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ชี้ที่เครื่องแบบใหม่ของเฉิวถู ถามด้วยความประหลาดใจ "คุณย้ายไปอยู่ฝ่ายการเมืองแล้ว?"

เฉิวถูพยักหน้าเรียบๆ

ฟางหมิงเหลือบมองอินธนูของเฉิวถู วินาทีต่อมา เขายิ่งประหลาดใจหนักกว่าเดิม "เจ้าหน้าที่ระดับหนึ่ง? คุณได้เลื่อนขั้นด้วย?"

เฉิวถูพยักหน้าเรียบๆ อีกครั้ง

ฟางหมิงอ้าปากพะงาบๆ อยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็พูดไม่ออก สุดท้ายอ้าปากอยู่หลายที ก็หลุดออกมาได้แค่คำเดียว "เจ๋งว่ะ"

พอรู้ตำแหน่งใหม่ของเฉิวถูแล้ว เขาก็ไม่เฉไฉเปลี่ยนเรื่องอีก ตอบคำถามของเฉิวถูอย่างตรงไปตรงมา "เธอจะถูกส่งไปคุมขังชั่วคราวที่สถานีรักษาความปลอดภัยถนนจิ้วเซี่ยน"

ฝ่ายการเมืองมีอำนาจตรวจสอบหน่วยงานต่างๆ ดังนั้นการที่เขาตอบคำถามเฉิวถูจึงถือว่าถูกต้องตามระเบียบทุกประการ

"ถนนจิ้วเซี่ยน?" ได้ยินคำตอบนี้ เฉิวถูอึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะมีสีหน้าครุ่นคิด...

ทั้งสองคุยสัพเพเหระกันต่ออีกสองสามประโยค ก่อนจะจบการสนทนาท่ามกลางเสียงตะโกนโวยวายของเด็กสาว "พวกนายจะไปกันได้หรือยังเนี่ย!" "พวกนายนี่ไม่เป็นมืออาชีพเลยนะ!" "คนร้ายไม่มีสิทธิมนุษยชนหรือไง!"

บอกลาฟางหมิง เฉิวถูเดินเข้าคฤหาสน์ เดินเลี้ยวไปเลี้ยวมาตามคำบอกทางในข้อความของเจี่ยซู ไม่นานก็เจอขั้นบันไดหิน

เดินลงไปตามบันไดหิน สุดทางคือประตูไม้โอ๊กบานมหึมา บนบานประตูฝังด้วยลวดลายเหล็กดัด ดูเก่าแก่และน่าเกรงขาม

เฉิวถูหยุดยืน ยกมือจับห่วงเคาะประตู ตบลงบนบานประตูเบาๆ เสียงของเจี่ยซูดังออกมาจากข้างในแทบจะทันที "เชิญ"

เฉิวถูผลักประตูเข้าไป พบว่าข้างในคือห้องใต้ดินขนาดใหญ่

ผนังก่อด้วยหินหยาบๆ ตรงกลางตั้งโต๊ะทำงานไม้โอ๊กที่เต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรังและรอยมีด รอบด้านวางเรียงรายไปด้วยมีดและเครื่องมือทรมานสารพัดชนิด

เด็กสาวคนหนึ่งที่มีบาดแผลทั่วร่างและไร้สัญญาณชีพแล้ว ถูกมัดตรึงอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊ก ส่วนเจี่ยซูที่สวมแว่นกรอบทองยืนอยู่ข้างๆ มือซ้ายสวมถุงมือ มือขวาถือมีดผ่าตัดคมกริบ กำลังชำแหละร่างกายของเธออยู่

ปลายมีดกรีดไลไปตามโครงกระดูก เนื้อหนังพลิกเปิด เผยให้เห็นอวัยวะภายใน การเคลื่อนไหวของเขาแม่นยำจนเกือบจะดูเหมือนความศรัทธา ราวกับกำลังประกอบพิธีกรรมอันเงียบงัน...

โคมไฟระย้าส่องแสงสลัวเย็นยะเยือก ตัดแบ่งแสงและเงาออกเป็นรูปทรงเรขาคณิตที่ดูพิศวง ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นสนิมจางๆ และกลิ่นคาวเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท

ฉากที่เหมือนขุมนรกนี้ แม้แต่เฉิวถูที่ชาติก่อนเคยเจออะไรมาเยอะ ก็ยังเกือบจะทนดูไม่ไหว

ผ่านไปครู่ใหญ่ "น่าเสียดาย" เสียงถอนหายใจที่ฟังดูแปลกๆ ของเจี่ยซูดังขึ้นในห้องลับ

จากนั้น เขาวางมีดผ่าตัดไว้ด้านข้าง ถอดถุงมือออก ล้างมือในอ่างน้ำข้างๆ

น้ำใสค่อยๆ ถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดง ราวกับอ่างเลือด...

เขาพูดเสียงเรียบ "พ่อแม่ของเด็กคนนี้เดิมทีเป็นเจ้าหน้าที่ระดับล่างของศาลาว่าการ เธอควรจะมีอนาคตที่สดใส ได้เรียนหนังสือ ได้วิ่งเล่นกับลูกหลานเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ..."

"พอโตเป็นผู้ใหญ่ ก็มีความรักที่หวานชื่น แต่งงาน มีลูก ใช้ชีวิตที่เรียบง่ายแต่มีความสุขไปชั่วชีวิต..."

"แต่จากการตรวจสอบเมื่อวาน พบว่าพ่อแม่ของเธอแอบติดต่อและให้ความช่วยเหลือกลุ่มต่อต้านรัฐบาลอย่างลับๆ มาโดยตลอด"

"ดอกไม้ที่ควรจะเบ่งบาน ก็เลยต้องร่วงโรยไปแบบนี้..."

แม้คำพูดของเจี่ยซูจะฟังดูน่าเสียดาย แต่เมื่อประกอบกับน้ำเสียงราบเรียบและวิธีการทรมานสังหารเด็กสาวอย่างโหดเหี้ยม เฉิวถูรู้สึกเพียงความหนาวเหน็บที่ซึมลึกเข้าไปในจิตใจ

หลังจากแนะนำสถานการณ์ของเด็กสาวอย่างเย็นชา เจี่ยซูหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดมือ แล้วพับเก็บอย่างเรียบร้อย

จากนั้นเขาเดินไปเปิดตู้ที่ผนัง หยิบถุงผ้าที่คุ้นตาออกมา โยนให้เฉิวถูจากระยะไกล

"เมื่อกี้ตอนเข้ามา เห็นนักปรุงยาคนนั้นแล้วใช่ไหม?"

เฉิวถูชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วพยักหน้า "เห็นแล้วครับ"

มุมปากของเจี่ยซูเผยรอยยิ้มมีความนัย "ท่านหัวหน้าเห็นชอบกับแผนของนาย แต่มีการปรับเปลี่ยนนิดหน่อย"

"วัสดุจากยุคหายนะเป็นของควบคุม เอาออกมาช่วยนายทำภารกิจซี้ซั้วไม่ได้ ดังนั้นเอานักปรุงยาตลาดมืดคนนั้นไปให้นายแทน"

"เธอไม่เพียงรู้วิธีปรุงยาจากยุคหายนะ แต่ยังมีแบ็คกราวนด์ในตลาดมืด มูลค่าของเธอสูงกว่าวัสดุจากยุคหายนะเพียวๆ มากนัก มากพอที่จะทำให้ตระกูลฉินพอใจ"

ได้ยินดังนั้น หัวใจเฉิวถุกระตุกวูบ

มูลค่าของนักปรุงยาอาจจะสูงกว่าวัสดุจากยุคหายนะจริง แต่ความสะดวกสบายเทียบกันไม่ได้เลย

ถ้าถือวัสดุจากยุคหายนะ พอเห็นท่าไม่ดี เขาสามารถชิ่งหนีได้ทันที

แต่คนเป็นๆ แถมยังเป็นเด็กสาวอายุสิบห้าสิบหก การจะพาเธอหนีไปด้วย ย่อมเพิ่มความยากและความเสี่ยงในการหลบหนีมหาศาล

หรือเหยียนเชินเดาออกว่าเขาอาจจะคิดหนี เลยจงใจยัดเยียดตัวถ่วงมาให้?

สมองเฉิวถูหมุนจี๋ แต่ปากก็ยังไม่ลืมเล่นละครกับเจี่ยซูต่อ "ยาจากยุคหายนะ? นักปรุงยา? นี่มันคืออะไรครับ?"

เจี่ยซูขยับแว่นกรอบทอง พูดอย่างไม่ใส่ใจ "คำถามพวกนี้ ในถุงผ้ามีเอกสารบอกไว้หมดแล้ว นายเอาไปอ่านเองเถอะ"

"อ้อ อ่านจบแล้วอย่าลืมทำลายทิ้งและเก็บเป็นความลับด้วย"

พูดจบ เขามองเฉิวถูอย่างลึกซึ้ง กล่าวเสียงเรียบ "นายคงไม่อยากรู้หรอกว่าผลของการทำความลับรั่วไหลจะเป็นยังไง"

เฉิวถู: ...

เตือนเฉิวถูเสร็จ เจี่ยซูก็โบกมือไล่แขก "เอาล่ะ ออกไปอ่านเอกสารเถอะ"

"อ่านจบแล้วอย่าลืมไปหาฉินซูม่าน เกลี้ยกล่อมให้เธอกลับตระกูลฉิน"

"ความอดทนของท่านหัวหน้ามีจำกัด"

"ครับ ท่านผู้อำนวยการ!" เฉิวถูยืนตรง ทำความเคารพอย่างถูกต้องตามระเบียบ

ทำความเคารพเสร็จ เฉิวถูถือถุงผ้าเดินออกจากห้องใต้ดิน

โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า เบื้องหลังเขา สายตาของเจี่ยซูจับจ้องแผ่นหลังของเขาที่กำลังเดินจากไปอย่างไม่วางตา ความปรารถนาที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์แว่นแทบจะล้นทะลักออกมาจากก้นบึ้งของดวงตา...

ออกจากห้องใต้ดิน กลิ่นหอมสดชื่นของดินและใบไม้ร่วงปะทะเข้าจมูก ช่างแตกต่างกับกลิ่นคาวเลือดชวนคลื่นเหียนในห้องใต้ดินอย่างสิ้นเชิง

เฉิวถูสูดอากาศเย็นสดชื่นเข้าปอดเฮือกใหญ่ เงยหน้ามองท้องฟ้าสีเทาหม่น แล้วเดินเข้าสู่ตัวคฤหาสน์

ภายใต้การนำทางของคนรับใช้ เขามานั่งลงในห้องรับรอง เตรียมจะอ่านข้อมูลเกี่ยวกับพลังเหนือธรรมชาติของโลกนี้ที่เจี่ยซูให้มา

สิ่งนี้จะเกี่ยวข้องกับแผนการขั้นต่อไปของเขา...

(จบแล้ว)