บทที่ 4 - ดอกไม้ขาวบริสุทธิ์

บทที่ 4 - ดอกไม้ขาวบริสุทธิ์

เมื่อกลับเข้ามาในห้องนอน ฉินซูม่านยังคงนอนหลับใหลอยู่บนเตียงในท่วงท่าเย้ายวน

เธอนอนตะแคง ผมยาวสลวยแผ่สยายอยู่บนหมอนราวกับกำมะหยี่สีดำ

ผ้าห่มบางนุ่มห่อหุ้มเรือนร่างขาวผ่องดุจหยก เผยให้เห็นส่วนเว้าโค้งของแผ่นหลังและเอวคอดกิ่วที่จับได้รอบด้วยมือเดียว จังหวะการหายใจทำให้เรือนร่างอรชรนั้นขยับไหว วาดโครงร่างอันงดงามยั่วยวน ชวนให้จินตนาการเตลิดไกล

เธอเป็นหญิงงามล่มเมือง แม้แต่ในชาติก่อนเฉิวถุก็แทบไม่เคยพบเจอคนสวยระดับนี้ ยิ่งมาอยู่ในโลกใบนี้ ความงามของเธอยิ่งดูแปลกแยกและน่าพิศวง

ยืนนิ่งพิจารณาความงามของนางพญาอยู่ข้างเตียงครู่หนึ่ง มองดูต้นตอของเรื่องราวทั้งหมด เฉิวถูขยับคอเสื้อ แล้วกระโจนเข้าใส่โดยไม่ลังเล...

ถูกทับด้วยน้ำหนักตัวของเฉิวถูอย่างกะทันหัน ฉินซูม่านที่กำลังหลับฝันหวานสะดุ้งตกใจ เธอดิ้นรนขัดขืนพร้อมส่งเสียงแผ่วเบา "ด... เดี๋ยว เดี๋ยวสิ"

"เด็กดี รอไม่ไหวแล้ว..."

20 นาทีต่อมา เฉิวถูนั่งพิงหัวเตียง โอบกอดฉินซูม่านที่เนื้อตัวแดงระเรื่ออย่างมีความสุข พลางจุดบุหรี่สูบ: ผู้หญิงของผู้มีอิทธิพลนี่มันต่างกันจริงๆ สุดยอด!

รอบนี้ไม่ขาดทุน

ต่อให้วันไหนพลาดท่าตกจากเส้นลวด โดนเหยียนเชินเก็บ ก็ถือว่าได้กำไรชีวิตแล้ว ไม่ใช่แค่แพะรับบาปฟรีๆ

ในขณะนั้น ไม่รู้ว่าสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเฉิวถูหรืออย่างไร ฉินซูม่านที่ซบไหล่เขาอยู่ก็เอียงคอถามด้วยความสงสัย "คุณ... ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปหน่อยนะ"

"งั้นเหรอ?" เฉิวถูโอบไหล่เธอ สูบบุหรี่เฮือกสุดท้าย ขยี้ก้นบุหรี่ลงบนโต๊ะ แล้วตอบอย่างไม่ยี่หระ "คงเป็นเพราะตายไปแล้วรอบนึงมั้ง"

"หา? อะไรนะ?" ได้ยินดังนั้น ฉินซูม่านก็งุนงง เอียงคอมองเขาด้วยความประหลาดใจ

เฉิวถูหัวเราะ ตบแผ่นหลังเนียนลื่นขาวผ่องของฉินซูม่านเบาๆ "ผมล้อเล่นน่า"

ฉินซูม่านถอนหายใจ ค้อนใส่เฉิวถูวงใหญ่ "ตกใจหมดเลย"

เฉิวถู "ผมหมายถึง พวกเราอาจจะกำลังจะตายเร็วๆ นี้"

"เหยียนเชินรู้เรื่องของเราสองคนแล้ว"

ฉินซูม่าน: ??

อาจเป็นเพราะข่าวนี้มันน่าตื่นตระหนกเกินไป ฉินซูม่านกำผ้าห่มบางๆ ปิดหน้าอกแล้วดีดตัวลุกขึ้นนั่ง จ้องมองเฉิวถูด้วยสีหน้าช็อกสุดขีด

เฉิวถูทำทีเป็นไม่ใส่ใจ แต่หางตากลับลอบสังเกตปฏิกิริยาของฉินซูม่านตลอดเวลา อยากรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ตกใจจริงหรือแค่แกล้งทำ

แต่ไม่รู้ว่าเพราะการแสดงขั้นเทพหรืออย่างไร เขาจับตามองอยู่ถึงสองวินาทีเต็มๆ ก็ยังไม่เห็นพิรุธใดๆ

ดังนั้น เขาจึงตบแขนเรียวบางของเธอ แล้วแสร้งทำเป็นสงสัย "ตอนคุณออกมากับผม ไม่เคยคิดเลยเหรอว่าจะถูกจับได้?"

ฉินซูม่านยังคงดูมึนงง เธอตอบด้วยสีหน้าว่างเปล่า "ไม่นี่นา"

"ตอนนั้นคุณแค่บอกว่าจะพาฉันออกมาเที่ยว"

"ฉัน... ฉันก็ไม่คิดว่าเราจะ..."

พูดพลางเธอก็ก้มมองสภาพเปลือยเปล่าของทั้งคู่ แล้วรีบคว้าเสื้อผ้าขึ้นมาจะสวมด้วยความลนลาน

เฉิวถูยกมือห้าม "ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะไปอาบน้ำล้างคราบไคลออกก่อน"

"ไม่งั้นกลิ่นมันจะติดเสื้อผ้า"

ฉินซูม่านชะงักกึก

มือของเฉิวถูเลื่อนไล้ไปบนแผ่นหลังเนียนลื่นของเธออย่างอ่อนโยน "แต่อย่าให้ผมเปียก แล้วก็อย่าใช้สบู่หรือแชมพู เดี๋ยวกลิ่นหอมจะฟ้อง"

"พยายามทำตัวให้สะอาดหน่อย"

"จมูกเหยียนเชินไวมากนะ"

ฉินซูม่าน: ...

อึ้งไปสองวินาที ฉินซูม่านก็ถลึงตาใส่เฉิวถูอย่างดุดัน ก่อนจะหอบเสื้อผ้ากระโดดลงจากเตียง วิ่ง "ตึกตึกตึก" เข้าห้องน้ำไป

มองดูแผ่นหลังยั่วยวนของฉินซูม่าน เฉิวถูจับคาง สีหน้าฉายแววครุ่นคิด

แปลก... ยังไงก็แปลก...

อาจเป็นเพราะชาติก่อนอยู่ในแก๊งต้มตุ๋น ต้องหลอกคนไปวันๆ พอข้ามมาโลกนี้ เฉิวถูเลยอดไม่ได้ที่จะระแวงทุกอย่าง

เขารู้สึกว่าการแสดงออกของฉินซูม่านมันดู "ใสซื่อ" และ "ไร้เดียงสา" เกินไป

ถ้าให้เปรียบเทียบ เขตเตรียมการวางผังในโลกนี้ก็เหมือนกับเม็กซิโก หรือลาว ในชาติก่อนของเขา...

โกลาหล นองเลือด ไร้กฎหมาย

สถานที่แบบนี้ จะมีดอกบัวขาวบริสุทธิ์ ใสซื่อ ไร้เดียงสา แถมยังสวยหยาดเยิ้มขนาดนี้ถือกำเนิดขึ้นมาได้จริงๆ เหรอ?

นี่มันไม่ออกแนวแฟนตาซีไปหน่อยเหรอ?

ร่างเดิมโตมาในเขตเตรียมการวางผัง ไม่เคยเจอผู้หญิงสวย โดน "ความรัก (ความหื่น)" บังตา เลยดูไม่ออก แต่ตัวเขาในชาติก่อนเคยเจอสาวสวยมานักต่อนักแล้ว

จะฉลาด จะโง่ หรือจะใสซื่อ ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น สุดท้ายก็ต้องถูกบีบให้ตกต่ำ ด้านชา... ดังนั้นเฉิวถูไม่เชื่อเด็ดขาดว่าฉินซูม่านจะเป็นดอกไม้ขาวบริสุทธิ์

'ผู้หญิงฉลาดที่เก่งเรื่องการเสแสร้ง?'

เฉิวถูลองนิยามฉินซูม่านในใจ แต่แล้วก็เจอปัญหาใหม่...

ผู้หญิงที่ฉลาดขนาดนี้ ทำไมต้องยอมเสี่ยงตายมาเป็นชู้กับเขาด้วย?

ตัวเขา หรือเจ้าของร่างเดิม มีอะไรดีพอให้เธอต้องลงทุนเสี่ยงขนาดนี้?

ถ้าบอกว่าเมื่อกี้เฉิวถูแค่แต่งเรื่องกึ่งจริงกึ่งเท็จเกี่ยวกับฉินซูม่านไปหลอกเหยียนเชินเพื่อรักษาชีวิต ตอนนี้เขาเริ่มสงสัยในตัวฉินซูม่านขึ้นมาจริงๆ แล้ว...

【4:30:13】

สิบนาทีต่อมา ฉินซูม่านเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดที่สวมใส่เรียบร้อย

ก้าวพ้นประตูห้องน้ำ เธอสูดหายใจลึก เงยหน้าขึ้น กำลังจะตะโกนเรียกเฉิวถูมาคุย

ทันใดนั้น ปากกระบอกปืนก็ค่อยๆ แนบลงที่ขมับของเธอ

สัมผัสเย็นเฉียบของโลหะ

วินาทีนั้น ฉินซูม่านตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับแม้แต่ปลายนิ้ว

ทั้งสองฝ่ายตรึงกำลังกันอยู่นานกว่าสิบวินาที เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ทำอะไรต่อ ฉินซูม่านถึงค่อยๆ เกร็งคอหันไปมองตามทิศทางของปืนอย่างช้าๆ

แล้วเธอก็เห็นเฉิวถูยืนพิงกรอบประตู มือถือปืนจ่อขมับเธอ สายตาจ้องมองเธอด้วยความลึกล้ำ

เมื่อฉินซูม่านมองมา เฉิวถูก็เอ่ยถามช้าๆ

"คุณซูม่าน คุณเป็นคนของใคร?"

"คณะกรรมการเทศบาล? กรรมาธิการอัน? กรรมาธิการหวัง?"

"หรือว่า... กองทัพ?"

เมื่อเห็นว่าเป็นเฉิวถูที่เอาปืนจ่อหัวเธอ ฉินซูม่านมีสีหน้าเหลือเชื่อ "คุณเป็นบ้าอะไร?"

"คณะกรรมการเทศบาลอะไร กองทัพอะไร!"

"ฉันไม่รู้เรื่องที่คุณพูดสักนิด!"

เฉิวถูยังคงมองไม่เห็นพิรุธใดๆ เขาจึงเก็บปืนอย่างแนบเนียน แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ "ดีมาก กลับไปก็ต้องแสดงให้ได้แบบนี้แหละ"

เขาพูดต่อ "ผมบอกเหยียนเชินว่า คุณอาจจะเป็นหนอนบ่อนไส้ที่ 【คณะกรรมการเทศบาล】 ส่งมาแฝงตัวอยู่ข้างกายเขา"

เห็นฉินซูม่านทำท่าตกใจจะแย้ง เฉิวถูยกมือห้าม "นี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เรารอดตาย"

"เหยียนเชินเป็นคนขี้ระแวง จนกว่าจะสืบรู้ตัวตนของคุณแน่ชัด จนกว่าจะชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียเสร็จ เขาจะไม่ลงมือกับคุณแน่"

"และถ้าคุณอยากรอด เราสองคนต้องร่วมมือกัน ไม่มีทางเลือกอื่น"

"ฉากเมื่อกี้นี้ อีกไม่กี่วันคุณคงต้องเจออีกบ่อยๆ"

"คุณต้องนิ่งให้ได้แบบนี้ ห้ามหลุดพิรุธเด็ดขาด"

ได้ยินคำพูดของเฉิวถู ความหวาดกลัวฉายชัดบนใบหน้าของฉินซูม่าน

เธอตัวสั่นเทา "ฉันกลัว ฉันไม่กล้า ฉันกลัวเขาจับได้"

"ถ้าเขาจับได้ เขาไม่ปล่อยพวกเราไว้แน่"

"งั้นเหรอ..." เฉิวถูครุ่นคิด แล้วเอื้อมมือไปหยิบมีดพกตำรวจออกมาจากเอวด้านหลัง ยัดใส่มือฉินซูม่าน

(จบแล้ว)