บทที่ 71 ประวัติของตระกูลเสิ่น ออกจากดินแดนบรรพบุรุษ

บทที่ 71 ประวัติของตระกูลเสิ่น ออกจากดินแดนบรรพบุรุษ

น้ำเสียงของเสิ่นฉางเซิงนั้นเบาหวิวราวกับลมกรดบนชั้นฟ้า ทว่าทุกลูกคำกลับดังกึกก้องประดุจเสียงอสนีบาต

ไม่รอให้เสิ่นเสียนได้ทันตั้งตัว อีกฝ่ายก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“แปดทิศรวมหนึ่ง มรรคาอนุพัทธ์สี่ลักษณ์”

น้ำเสียงของเสิ่นฉางเซิงดูเหมือนจะดังมาจากยุคบรรพกาล แผนภูมิดาราจักรบนเพดานพลันหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง สัญลักษณ์ทั้งสี่อันเจิดจ้าทอดตัวลงมาจากสรวงสวรรค์

เฉียนดุจแผ่นฟ้า แบกรับอาณัติแห่งสวรรค์อันรุ่งโรจน์ คุนดุจผืนดิน แฝงไว้ด้วยมรรคาอันหนาแน่นหนักแน่น เจิ้นดุจสายฟ้า เปี่ยมด้วยอำนาจแห่งการทำลายล้าง ซวิ่นดุจสายลม ซ่อนเร้นเจตจำนงอันเลือนลางพลิ้วไหว

ทั้งสี่สัญลักษณ์ถักทอเป็นเสาแสงอันลี้ลับ พุ่งตรงเข้าสู่ระหว่างคิ้วของเสิ่นเสียนทันที

พริบตานั้น ห้วงสำนึกของเขาปั่นป่วน คัมภีร์มรรคาโบราณสีทองอร่ามเล่มหนึ่งค่อยๆ คลี่ออกท่ามกลางสัมผัสศักดิ์สิทธิ์...

《คัมภีร์มรรคาแปดทิศรวมศูนย์》 ฉบับเศษเสี้ยว!

วินาทีที่คัมภีร์ถูกคลี่ออก รูขุมขนทั่วร่างของเสิ่นเสียนก็พ่นรัศมีวิญญาณเจิดจ้าออกมา

แสงแต่ละสายมีอักขระรูนแปดทิศไหลเวียนและควบแน่นเป็นลวดลายมรรคาอันลี้ลับบนผิวหนังของเขา

ที่หน้าผากปรากฏภาพเสมือนของผังแปดทิศที่สมบูรณ์ บางคราแปรเปลี่ยนเป็นลายสวรรค์แห่งเฉียน บางครากลายเป็นพลังปฐพีแห่งคุน ล้ำลึกจนยากจะพรรณนา

“ครอบครองคัมภีร์นี้ ย่อมครองศาลบรรพบุรุษ!”

เสียงของบรรพบุรุษรุ่นแรกดังกัมปนาทจนวิญญาณของเสิ่นเสียนสั่นไหว

เขาเริ่มสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าตนเองมีความเชื่อมโยงอันลี้ลับกับศาลเจ้าที่ดำรงอยู่มานับหมื่นปีแห่งนี้

ทุกก้อนอิฐ ทุกแผ่นหินหรือแม้แต่อักขระค่ายกลทุกตัว ดูเหมือนจะกลายเป็นส่วนต่อขยายของร่างกายเขาไปเสียแล้ว

ค่ายกลระดับเจ็ดในดินแดนบรรพบุรุษมีสี่พื้นที่หลัก ขอเพียงเขาสามารถควบคุมเคล็ดวิชานี้ได้อย่างสมบูรณ์ เขาก็จะมีอำนาจสั่งการในพื้นที่ศาลบรรพบุรุษโดยเด็ดขาด เมื่อรวมกับหอหมื่นวิถีก่อนหน้านี้ เท่ากับว่าเสิ่นเสียนได้ครองอำนาจควบคุมไปแล้วถึงกึ่งหนึ่งของค่ายกลทั้งหมด

“ขอบพระคุณท่านบรรพบุรุษ!” เสิ่นเสียนประสานมือทำความเคารพ

รัศมีวิญญาณที่ห่อหุ้มรอบกายเสิ่นฉางเซิงพลันควบแน่น กลายเป็นโซ่ตรวนนับหมื่นสายวนเวียนอยู่รอบตัว เขาค่อยๆ ส่ายหน้า น้ำเสียงแฝงไปด้วยความอ้างว้างจากกาลเวลา: “ข้า... หาใช่บรรพบุรุษของตระกูลเสิ่นไม่”

เสิ่นเสียนใจสะท้านวาบ เงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาประหลาดใจสุดขีด

เสิ่นฉางเซิงทอดสายตามองไปไกลแสนไกล ราวกับมองทะลุกำแพงแห่งกาลเวลาและมิติ

เขาพริ้วแขนเสื้อกว้าง เปลวไฟจากตะกียงโชติช่วงในศาลเจ้าพลันบิดเบี้ยวแปรสภาพ สะท้อนให้เห็นภาพเหตุการณ์ในอดีตอันไกลโพ้น...

“เจ้าล่วงรู้หรือไม่... ตระกูลเสิ่นเคยเป็นยักษ์ใหญ่ที่ค้ำจุนมหาปฐพีแห่งนี้?”

น้ำเสียงของเขาต่ำลึกดุจหุบเหว: “สิบสามโจวแห่งแดนเหนือ หมื่นเผ่าพันธุ์ล้วนสยบศิโรราบ เพียงตระกูลเสิ่นออกคำสั่งหนึ่งเดียว ย่อมตัดสินความเป็นตายของสรรพชีวิตนับล้านล้านได้”

เสิ่นเสียนลมหายใจติดขัด ภาพอันยิ่งใหญ่เกรียงไกรที่ปรากฏในเปลวไฟสั่นสะเทือนจิตใจเขายิ่งนัก

วังเซียนอันโอ่อ่าที่ทอดยาวนับหมื่นลี้ เรือรบที่บดบังแผ่นฟ้าจัดกระบวนทัพเหนือหมู่เมฆ ทุกภาพเหตุการณ์ล้วนเหนือกว่าขอบเขตของโลกผู้บำเพ็ญเพียรที่เขารู้จักไปไกลโข...

“จนกระทั่งมหาสงคราม ณ กำแพงเซียนร่วงโรย...” น้ำเสียงเสิ่นฉางเซิงเปลี่ยนไปทันควัน

ภาพในเปลวไฟพลันถูกย้อมด้วยสีเลือด: “บรรพชนระดับมหาปรินิพพาน (ข้ามผ่านด่านเคราะห์) แปดท่านใช้โลหิตเซ่นไหว้มรรคาฟ้า ลูกหลานสายตรงหลายหมื่นคนต้องทิ้งกระดูกไว้ต่างแดน ผู้ที่รอดชีวิตมาได้

มีเพียงพวกเราที่เป็นเพียงทหารพ่ายแพ้และขุนพลที่เหลือรอดเท่านั้น...”

เสิ่นเสียนเบิกตากว้าง จิตใจสั่นคลอนอย่างรุนแรง ตระกูลของเขามีอดีตที่ยิ่งใหญ่และน่าเศร้าปานนี้เชียวรึ

“คัมภีร์มรรคานี้คือวิชาประจำตระกูลเสิ่น น่าเสียดายที่หลงเหลือเพียงเศษเสี้ยวนี้ หากในภายภาคหน้า... เจ้ามีโอกาสไปเยือนแดนเหนือ บางทีอาจจะทำให้มันกลับมาสมบูรณ์ได้” เสิ่นฉางเซิงเอ่ยอย่างมี

ความหมาย

เหตุผลที่เขาเลือกส่งต่อคัมภีร์นี้ ก็เพื่อฝากความหวังในการฟื้นฟูตระกูลไว้ในมือของอีกฝ่าย ทว่าแน่นอนว่าตัวเลือกของเขานั้นไม่ได้มีเพียงเสิ่นเสียนแค่คนเดียว

ยามนี้เสิ่นเสียนเริ่มตระหนักถึงแรงกดดันจากคัมภีร์มรรคาในห้วงสำนึก

ทว่าเขาไม่ได้รู้สึกกังวล เพราะเขามั่นใจว่าวันหนึ่งเขาจะก้าวสู่จุดสูงสุดของโลกเซียน แรงกดดันเพียงเท่านี้ย่อมนับเป็นอะไรไม่ได้ น่าเสียดายเพียงแค่ว่า... คัมภีร์นี้มันไม่สมบูรณ์

“ผู้น้อยจะพยายามอย่างสุดความสามารถขอรับ” เสิ่นเสียนตอบรับเสียงกังวาน

เสิ่นฉางเซิงพยักหน้าเล็กน้อย แววตาฉายความคาดหวัง: “แม้พรสวรรค์และรากฐานของเจ้าจะธรรมดา

ทว่าดวงวาสนากลับเหนือกว่าคนทั่วไป อีกทั้งมีวาสนาปาฏิหาริย์ห้อมล้อมกาย ในภายหน้าย่อมอาจจะเปิดเส้นทางใหม่ขึ้นมาได้”

“นอกจากคัมภีร์มรรคานี้ ข้าจะมอบ 'สมบัติบรรพชน' ให้เจ้าอีกชิ้นหนึ่ง”

เขายกมือขึ้นกวักเรียก ทันใดนั้น แสงสีเงินสายหนึ่งพุ่งออกมาจากส่วนลึกของศาลเจ้า มันคือเชือกยาวสามจางที่มีสีขาวนวลประดุจแสงจันทร์ควบแน่น

พื้นผิวแผ่กลิ่นอายโกลาหลแบบเดียวกับหยกนำทางของเสิ่นสิง เชือกนั้นเลื้อยประดุจงูวิญญาณเข้าพันรอบแขนซ้ายของเสิ่นเสียน และเชื่อมต่อหัวท้ายกลายเป็นรอยสักสีเงิน

เสิ่นเสียนมองลวดลายบนแขนด้วยความตกใจ ข้อมูลของสมบัติชิ้นนี้พลันผุดขึ้นในสมองทันที สิ่งนี้มีชื่อว่า 'เชือกไท่ซวี' เป็นสมบัติบรรพชนที่มีต้นกำเนิดเดียวกับหยกนำทางของพี่ใหญ่!

“สิ่งนี้ข้าสร้างขึ้นตามส่วนที่ขาดหายไปของสมบัติบรรพชน 'ไม้บรรทัดวัดนภาไท่ซวี' ซึ่งมีทั้งหมดสามส่วน และนี่คือส่วนสุดท้าย ข้ามอบมันให้แก่เจ้า...” เสิ่นฉางเซิงอธิบาย

ในมหาสงครามกำแพงเซียนร่วงโรย ยอดคนระดับเซียนของตระกูลเสิ่นถูกลอบจู่โจม สมบัติบรรพชนจึงแตกหัก ส่วนแรกตกลงสู่เหวมาร ส่วนที่สองถูกผู้ทรยศชิงไป

ส่วนสุดท้าย... ตกมาอยู่ในมือของบรรพบุรุษรุ่นแรก เมื่อเขามาถึงแดนใต้จึงได้ใช้เศษเสี้ยวที่เหลือสร้างสมบัติล้ำค่าขึ้นมาสามชิ้น คือ หยกนำทางไท่ซวี, เชือกไท่ซวี และจิตวิญญาณไท่ซวี ยามนี้ทั้งสามชิ้นถูกมอบให้แก่ผู้ที่ตระกูลเสิ่นหวังว่าจะกู้คืนไม้บรรทัดวัดนภาไท่ซวีได้อีกครั้ง

เสิ่นเสียนมองรอยประทับบนแขนพลางครุ่นคิด หากเขามอบเชือกไท่ซวีนี้ให้เย่ชิงเซียน ระบบจะส่งคืน 'ไม้บรรทัดวัดนภาไท่ซวี' ที่สมบูรณ์กลับมาให้เขาหรือไม่นะ? ทว่า... ต่อให้ฟลุคส่งคืนแบบสมบูรณ์มาจริงๆ ก็คงต้องใช้ตัวคูณที่สูงมาก อย่างน้อยต้องร้อยเท่าขึ้นไปล่ะมั้ง?

“ไปเถอะ อนาคตของตระกูลเสิ่น ขึ้นอยู่กับพวกเจ้าแล้ว!” ยามนั้นเอง เสียงของเสิ่นฉางเซิงเริ่มแผ่วเบาเลือนลาง ร่างเสมือนก็ค่อยๆ พร่ามัวลง การประทานพรสิ้นสุดลงแล้ว

“น้อมส่งท่านบรรพบุรุษ!” เสิ่นเสียนทำความเคารพอย่างนอบน้อม

ครืนนน—

ทันใดนั้น ศาลบรรพบุรุษทั้งหลังสั่นสะเทือนรุนแรง พื้นดินใต้เท้าเสิ่นเสียนปริแตกออก รัศมีดาราเจิดจ้าพุ่งทะยานออกมาจากรอยแยก กลายเป็นเสาแสงขนาดใหญ่ห่อหุ้มร่างเขาไว้

เสิ่นเสียนก้มมองแขนซ้าย รอยสักเชือกไท่ซวีกำลังแผ่ความร้อนจัดออกมา

เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่ารากฐานวิญญาณระดับสองที่เพิ่งเกิดใหม่กำลังสอดประสานกับศาลเจ้าอย่างน่าอัศจรรย์ ทุกลมหายใจเข้าออกทำให้ค่ายกลสีทองรอบกายส่องสว่างตามไปด้วย

ความเปลี่ยนแปลงที่น่าทึ่งที่สุดเกิดขึ้นในส่วนลึกของห้วงสำนึก

สัญลักษณ์ทั้งสี่ในคัมภีร์มรรคาเริ่มโคจรเองและฉายภาพแผนผังดาราจักรที่ขาดหายออกมา เสิ่นเสียนใช้สัญชาตญาณกัดปลายนิ้วหยดเลือดลงบนเชือกไท่ซวี

เคร้ง— เสียงกังวานใสสะเทือนถึงชั้นฟ้า ลวดลายดาราบนเส้นเชือกสว่างวาบ ลวดลายนั้นมีความเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบกับลวดลายบนหยกของเสิ่นสิง!

“เมื่อสามดาราบรรจบ คือยามไท่ซวีคืนกลับ...”

ท่ามกลางเสียงสะท้อนอันกว้างไกล ร่างของเสิ่นเสียนก็ถูกแสงสีขาวเจิดจ้ากลืนกินไป

...

เสาแสงเจิดจ้าพุ่งทะยานสู่ชั้นเมฆ ทำให้ทุกคนบนลานกว้างต่างพากันถอยกรูด เมื่อแสงจางลง ร่างของเสิ่นเสียนก็ยืนตระหง่านอยู่หน้ากระถางทองแดงยักษ์ แสงจากเชือกไท่ซวีบนแขนซ้ายแวววับเลือนลาง

“คุณชายสามผ่านด่านที่สี่ได้จริงๆ!” ผู้ดูแลคนหนึ่งร้องอุทานเสียงหลง

ทุกคนในที่นั้นต่างเดือดพล่าน ท่ามกลางม่านแสงสีทองเหนือกระถางยักษ์ หลังชื่อ 'เสิ่นเสียน' ปรากฏอักษรสีทองคำว่า 'ประทานพร' ส่องสว่างโดดเด่น ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ บนผิวของกระถางปรากฏลวดลาย

สัญลักษณ์แปดทิศสี่ตัวขึ้นมา—นี่คือสัญลักษณ์ของผู้ที่ได้รับการยอมรับจากบรรพบุรุษรุ่นแรก!

ผู้อาวุโสห้าเซถอยหลัง: “เป็นไปไม่ได้...” เสิ่นลี่หน้าซีดเผือด ตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือด: “ไอ้ขยะนั่นมันทำได้ยังไง...”

เขาจ้องเขม็งไปที่รอยสักสีเงินบนแขนซ้ายของเสิ่นเสียน ก่อนจะตะคอกลั่นอย่างเสียสติ: “แกขโมยสมบัติบรรพชนรึไง?!”

เขาคำรามอย่างคุคลั่ง สิ้นท่าทางสุขุมนิ่งลึกที่เคยมีมาโดยสิ้นเชิง ทำไมล่ะ! ทั้งที่ข้าคือว่าที่ประมุขตระกูลแท้ๆ! พลังปราณในร่างเขาระเบิดออก เตรียมจะลงมือทันที

“น้องรอง!” เสิ่นสิงตวาดขัดเสียงเย็น สะบัดมือปล่อยพลังปราณเข้าไประงับสภาวะจิตใจของอีกฝ่ายไว้ ไม่ให้เขาถึงขั้นธาตุไฟเข้าแทรก

จากนั้น ว่าที่เซียนผู้มีกายมรรคาโดยกำเนิดผู้นี้ ก็แสดงสีหน้าเคร่งเครียดเป็นครั้งแรก ดวงตาใสกระจ่างจ้องเขม็งไปที่แขนซ้ายของเสิ่นเสียนพลางครุ่นคิดอย่างหนัก