บทที่ 117 เจียตงสวี่ที่ฉี่ราดด้วยความกลัว

บทที่ 117 เจียตงสวี่ที่ฉี่ราดด้วยความกลัว

“ตงสวี่ ฉันบอกแล้ว นี่มันเป็นกฎ !”

“ถ้าฉันทำผิดกฎ แล้วลูกน้องจะยังเคารพฉันในฐานะพี่ใหญ่ได้ยังไง ?”  พี่หลงมองเจียตงสวี่ด้วยสีหน้าเย็นชาพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงกดดัน

“หรือว่านายอยากให้ฉันเดือดร้อน ?”

“พี่หลง ! ทำไมไม่ช่วยผมล่ะ ?”

เจียตงสวี่พูดขึ้นด้วยเสียงแข็ง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“พวกนั้นน่ะ...ก็แค่พวกไร้ค่า ! จะมาเทียบกับผมได้ยังไงกัน ? !” เพราะโดยปกติลูกน้องของพี่หลงก็มักจะทำตัวสุภาพนอบน้อมตลอดเวลาเมื่อเจอเขา

ก็แน่นอนอยู่แล้ว ในสายตาพวกนั้น เขาคือ “เหยื่ออ้วน ๆ” ที่พร้อมจะถูกรีดไถได้ตลอดเวลา เจียตงสวี่เลยคิดไปเองว่าตัวเองเป็นคนสำคัญในสายตาพี่หลง มากกว่าลูกน้องพวกนั้นเสียอีก

ปัง ! !

ประตูถูกเปิดออกอย่างแรง

“พวกแก...พวกแกเข้ามาได้ยังไง ? ! ไม่เห็นว่าฉันกำลังคุยกับพี่หลงอยู่เหรอ ? ออกไปเดี๋ยวนี้นะ !”

เหล่าหลิวเดินเข้ามาพร้อมกับชายร่างยักษ์อีกสามคน เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา สายตาทุกคู่จ้องมองไปที่เจียตงสวี่ราวกับจะฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ

เจียตงสวี่ตะโกนใส่พวกนั้นด้วยความโกรธและตกใจ เขาไม่ทันได้คิดเลยว่า สถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้ากำลังเปลี่ยนจากมิตรภาพกลายเป็นกับดักที่แท้จริง ...และคนที่เดินเข้ามาในกับดักนั้นอย่างเต็มใจก็คือเขาเอง

เขาระบายอารมณ์ทั้งหมดใส่เหล่าหลิวอย่างไม่ยั้ง และด่ากราดอย่างรุนแรง

“ไสหัวไปซะ ! ไม่ได้ยินเหรอ ? ! ไอ้...เหี้.... แกน่ะ เหล่าหลิว ! ถ้าไม่รีบไป ฉันจะฟาดแกให้ดู !” เจียตงสวี่ด่าซ้ำหลายรอบ แต่เมื่อเห็นพวกนั้นยังมองเขาด้วยสายตาเย็นชา หัวใจเขาก็เริ่มสั่นกลัว

“พี่หลง ดูสิ พวกมันทำตัวไร้ระเบียบหมดแล้ว”

เจียตงสวี่ถอยไปยืนอยู่ข้างหลังพี่หลง พลางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “พี่หลง หนี้ที่เขาติดไว้ควรจะคืนได้แล้วนะ ?” เหล่าหลิวพูดช้า ๆ อย่างใจเย็น

“เหล่าหลิว นี่มันเรื่องของฉันกับพี่หลง ไม่ใช่เรื่องของแก แกแค่ลูกน้องยังกล้าพูดกับพี่หลงแบบนี้ได้ยังไง ? เงินน่ะพี่หลงให้ฉันยืม !” เจียตงสวี่ตอบด้วยเสียงแผ่วเบาแต่ก็ยังพยายามแสดงอำนาจ

“พี่หลง... พี่...พี่ช่วยผมด้วย...”

ชายร่างใหญ่สามคนที่อยู่ข้างหลังเหล่าหลิวเดินเข้ามาอย่างไม่รอช้า จับเจียตงสวี่ลากออกไป

ปัง ! ปัง ! ปัง !

มีคนรุมทุบเจียตงสวี่ทีละหนึ่งหมัดจนเขาล้มกลิ้งไปกองกับพื้น เจ็บจนพูดอะไรไม่ออกเลย

“ตงสวี่ ตอนนี้จะพูดดี ๆ กับฉันได้หรือยัง ?” เหล่าหลิวย่อตัวลง ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งจับผมของเจียตงสวี่ขึ้นมา

“พี่หลง...ช่วยผมด้วย...ช่วยผมด้วย...”

เจียตงสวี่กลัวจนตัวสั่น สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขายื่นมือไปขอความช่วยเหลือจากพี่หลงที่นั่งอยู่ตรงหน้า “ฉันพูดกับแกดี ๆ แกไม่ฟัง แกจะไปยั่วโมโหน้อง ๆ ทำไม ? ฉันเป็นพี่ใหญ่ แต่ฉันก็ต้องจ่ายเงินให้น้อง ๆ พวกเขาก็มีครอบครัวต้องเลี้ยงดู ไม่อย่างนั้นใครจะมาตามฉันล่ะ ? !”

พี่หลงไม่สนใจคำร้องขอของเจียตงสวี่ พูดกับเขาอย่างเฉยเมย

"....."

"เพียะ ! "

เจียตงสวี่กำลังจะร้องขอความช่วยเหลืออีกครั้ง ก็ถูกเหล่าลิวตบหน้าจนหยุดไป

"จะคืนเงินได้ไหม ? พูดมาคำเดียว" เหล่าลิวถามด้วยสายตาเย็นชา

".........."

เจียตงสวี่ตัวสั่นจนพูดอะไรไม่ชัดเจน ตอนนี้เขาถึงได้รู้ว่า เหล่าลิวและคนอื่น ๆ ที่เคยยิ้มแย้มต้อนรับ บัดนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน ใบหน้าเต็มไปด้วยความดุร้าย แต่เขาไม่มีเงินนี่นา แต่ก็ไม่กล้าบอกว่าไม่มีเงิน

“จะจ่ายเงินคืน หรือจะให้ใช้มีดแทงครั้งละ 100 หยวนก็ได้”

นายเป็นหนี้ 1,730 หยวน เอาแค่ 1,700 หยวนก็แล้วกัน” เหล่าหลิวยื่นมีดสั้นออกมาแล้วกดใบมีดเย็นเฉียบลงบนใบหน้าของเจียตงสวี่

เจียตงสวี่รู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบของใบมีดที่กดอยู่บนแก้มอย่างชัดเจน

ฟันของเขาสั่นระริกด้วยความกลัว

“จะ...จะ...จ่ายคืน ! !”

“เหล่าหลิว ! เก็บมีดก่อน อย่าวู่วาม !” เจียตงสวี่ไม่ใช่คนแข็งแกร่งอะไรเลย ถูกข่มขู่จนกลัวจนแทบหมดใจ

“จะคืนเงินเมื่อไหร่ ?”

เหล่าหลิวถือมีดสั้นจ่อบนใบหน้าของเจียตงสวี่ไว้แน่น “ขอเวลาหน่อยนะ เดี๋ยวจะรีบคืน...เร็ว ๆ นี้แน่...”

“ไม่...ไม่...พรุ่งนี้เลย พรุ่งนี้คืนแน่ !”

เมื่อรู้สึกถึงใบมีดที่ค่อย ๆ เลื่อนลงจากใบหน้า ไล่ไปตามลำคอเรื่อย ๆ เจียตงสวี่ร้องไห้เสียงสั่น

“จำไว้ให้ดี หนี้ต้องใช้ คืนเงินให้ครบ ถ้าฆ่าคน ต้องชดใช้ด้วยชีวิต !

บ้านนายอยู่ไหน ใครอยู่บ้านบ้าง นายทำงานที่โรงงานเหล็กแผนกไหน เรารู้หมด ! ถ้านายกล้าทำตัวเหลวไหล ฉันจะทำให้นายตกงานก่อน แล้วก็ทำให้บ้านแตกสาแหรกขาด ! แม่แก เมียแก ลูกแก ! เหอะ ๆ ... หนีไม่รอดสักคน ! ”

เหล่าหลิวพูดเหมือนปิศาจกระซิบ ค่อย ๆ พูดชื่อสถานที่และคนในบ้านของเจียตงสวี่อย่างชัดเจน เจียตงสวี่รู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่นไปหมด จนกางเกงในเปียกไปแล้ว

"พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ถ้าฉันไม่เห็นเงิน ผลที่ตามมาแกรับผิดชอบเอง ! ! "

"ถ้าแกกล้าแจ้งตำรวจ ฉันจะทำให้ทั้งบ้านแกตายอย่างน่าอนาถ"

พูดจบ เขาก็ใช้มีดแทงลงไปที่พื้นด้านหน้าเป้ากางเกงของเจียตงสวี่

เจียตงสวี่ถูกขู่จนน้ำตาไหลพราก ตัวสั่นไปทั้งตัว เป้ากางเกงเปียกโชกในทันที กลิ่นฉุนโชยออกมา

"ไสหัวไปได้แล้ว รีบกลับไปซะ อย่าให้แม่กับเมียแกเป็นห่วง"

เหล่าหลิวมองเจียตงสวี่ที่ฉี่ราดกางเกงอย่างดูถูก มือหนึ่งดึงเขาขึ้นมา แล้วปัดฝุ่นบนตัวให้

“......”

เจียตงสวี่ได้ยินดังนั้น ก็รีบคลานหนีออกไป ขาของเขาอ่อนแรงไปหมดแล้ว  ระหว่างทางก็ล้มลุกคลุกคลานวิ่งออกจากซอยไป

"ของเก็บหมดแล้วใช่ไหม เหลือคนไว้สองคนเฝ้าดูอยู่แถว ๆ ลานบ้านใกล้ ๆ ถ้ามีคนแปลกหน้าเข้ามาที่นี่ ให้รีบไปทันที" พี่หลงเป็นคนเก่าแก่ในวงการ ทำงานครั้งหนึ่งก็ต้องย้ายที่หนึ่งครั้ง

นี่ก็เพื่อป้องกันพวกที่ไม่กลัวตายไปแจ้งตำรวจ

"ครับ พี่หลง" เหล่าลิวพยักหน้าอย่างนอบน้อม

ส่วนพี่หลงยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แฝงไปด้วยความโหดเหี้ยมขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินออกไปนอกบ้าน แล้วโบกมือเรียกลูกน้องให้ตามออกไปด้วยกัน

เหล่าหลิวกับพวกหัวเราะขึ้นมาพร้อมกับถูมืออย่างร้อนรน เหลือบตามองเสี่ยวชุนฮวาที่กำลังแกว่งสะโพกเดินเข้าไปข้างใน

"พี่หลิว เมื่อกี้นี้พี่ดูน่าเกรงขามมากเลยนะ ทำให้ไอ้ขยะนั่นกลัวจนฉี่ราดเลย"

"นังตัวดี พี่หลิวยังจะน่าเกรงขามได้อีกนะ เก่งกว่าพี่หลงอีก ........."

"เหอะ ๆ ๆ ๆ พี่หลิว พี่คนเดียวทำให้ชุนฮวาพอใจไม่ได้หรอกนะ ครั้งนี้พี่น้องหลายคนจะต้องทำให้เธอร้องขอชีวิตให้ได้"

"พี่หลง ช่วยด้วย~~ พวกเขาจะ... อู้อี้......"

"นังตัวดี ร้องให้ดังกว่านี้อีก ให้พี่หลงดูสิว่าพวกเราจะเล่นกับแกยังไง.........."

...

อีกฝั่งหนึ่ง เมื่อหลินเย่กลับถึงบ้าน เขาเห็นเงาหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูบ้าน

“มีธุระอะไรหรือ ?”

หลินเย่มองเห็นเป็นอวี่สวี่ที่ดวงตาแดงก่ำ ยืนตัวสั่นอยู่นอกรั้ว “ขอเข้ามาคุยหน่อยได้ไหม ? หลิน...หลินเย่...”

อวี่สวี่มองหน้าหลินเย่ด้วยน้ำเสียงขอร้องพร้อมกับสายตาอ้อนวอน

“ได้เลย... เข้ามาเถอะ”

หลินเย่ใช้พลังจิตตรวจสอบรอบ ๆ แล้วเปิดประตูให้ ทันทีที่เข้าบ้าน อวี่สวี่รีบปิดประตูทันที หลินเย่ชวนให้นั่งลง แต่ไม่ทันไร อวี่สวี่ก็ล้มลงกราบเขาถึงสิบครั้ง

“นี่เธอทำอะไรน่ะ ?” หลินเย่ขมวดคิ้วถาม

“ฉันอยากขอความช่วยเหลือจากนาย ขอให้ฟังก่อนนะได้ไหม ?”

“อวี่สวี่... เธออาจยังไม่รู้จักฉันดีพอ แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่ชอบให้ใครมาข่มขู่” สีหน้าของหลินเย่ดูเคร่งขรึมพร้อมน้ำเสียงที่เย็นลงทันที