บทที่ 95 ตรวจค้น (lll)

บทที่ 95 ตรวจค้น (lll)

เจ้าหน้าที่ตำรวจ ไม่สนใจเรื่องของบ้านตระกูลเหยียนอีกต่อไป เพราะสิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือคดีลักทรัพย์!!เจิ้งเฉาหยาง, ไป๋หลิง และทีมตำรวจจึงเดินไปยังลานหลังบ้านต่อไปทันที

“คุณตำรวจไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ลานหลังบ้านผมดูแลมาตลอด รับรองว่าไม่มีพวกเลวๆ อย่างเหยียนเจียเฉิงแน่นอน!” หลิวไห่จง โผล่มาทำตัวเด่นอีกแล้ว พยายามโชว์ความซื้อสัตย์

“ก็ดีแล้วล่ะ...”

ห่าวผิงชวน พูดอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะเริ่มรู้นิสัยชาวบ้านในลานนี้บ้างแล้ว “ห่าว! จะพูดอะไรก็ระวังหน่อย!” เจิ้งเฉาหยางขมวดคิ้วขึ้นมาพร้อมกับตักเตือนทันที

ไป๋หลิง เองก็ส่งสัญญาณให้อย่าเถียงต่อ เพราะรู้ดีว่าห่าวผิงชวนปากไว เจิ้งเฉาหยางยิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วพูดกับหลิวไห่จงและคนตรงลานหลังบ้านหลังว่า “งั้นเราจะเริ่มตรวจค้นตอนนี้เลยนะครับ”

“ตรวจเลยครับ พวกเรายินดีให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่อย่างเต็มที่!”

หลิวไห่จงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ทันใดนั้น

เจ้าหน้าที่ชุดใหญ่แยกย้ายกันเข้าตรวจทุกหลังอย่างละเอียด เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง เกือบทุกบ้านถูกตรวจหมดแล้วเหลือเพียง บ้านของหลินเย่ บ้านหลิว บ้านหญิงชราหูหนวก

เนื่องจากบ้านหลักของหลินเย่เพิ่งปรับปรุงเสร็จ ตอนนี้ห้องข้างๆ ยังเต็มไปด้วยของ เศษไม้ วัสดุก่อสร้าง จึงต้องใช้เวลานานในการตรวจค้น

บ้านหญิงชราหูหนวก ตอนแรกเธอ ไม่ยอมให้ค้น ไม่ว่าจะพูดหว่านล้อมยังไงก็ไม่ฟัง สุดท้ายเจิ้งเฉาหยางหมดความอดทน สั่งบุกค้นทันที!

หญิงชราหูหนวกนอนนิ่งอยู่บนเตียง ได้แต่สบถคำหยาบ ไม่มีทางขัดขวางการค้นได้ แต่ในใจกลับ โล่งอกสุดๆ โชคดีที่ของมีค่าทั้งหมด โดนขโมยไปแล้ว!

ถ้ายังอยู่...คงโดนจับไปนอนติดตารางจนตายแน่!

บ้านหลิวไห่จง

บ้านนี้คนเยอะ ข้าวของเยอะ ค้นหาเลยช้าเป็นพิเศษ หลังจากนั้นราวสิบกว่านาที ทีมตำรวจจากบ้านหญิงชราหูหนวกและบ้านหลินเย่ออกมาและรายงานว่าไม่เจออะไรผิดปกติ

แต่ทันใดนั้น

เสียงตะโกนก็ดังมาจากบ้านหลิว! “พบสิ่งของที่ต้องสงสัยแล้ว!!”

ทุกสายตาหันขวับไปทันที ตำรวจ 3 นาย เดินออกมาพร้อมของกลาง ตั๋วเงินหลายใบ กล่องไม้ธรรมดา    หนึ่งใบ แต่กล่องนี้เองกลับทำให้ เจิ้งเฉาหยาง, ไป๋หลิงและโตวเหมิน ถึงกับดวงตาเปล่งประกายขึ้นมาทันที

เพราะตอนเช้า เจียจางซือ ได้ให้ข้อมูลไว้แล้ว ว่าเงินที่ถูกขโมยเก็บไว้ใน “ถุงผ้ากับกล่องไม้แบบนี้เป๊ะๆ!”

“นั่นกล่องของฉัน! ใช่เลย! นั่นแหละที่ฉันใช้เก็บเงิน!!”

เจียจางซือเบิกตากว้างพร้อมด้วยเสียงสั่นเครือ “หลิวไห่จง ไอ้ชั่ว!! ที่แท้ก็แกนี่เองที่ขโมยเงินฉัน! วันนี้ฉันจะสู้ตายกับแก!!”

หลังพูดจบก็กระโจนใส่จะเล่นงานหลิวไห่จงทันที!

“หยุด!! ตอนนี้ยังสรุปอะไรไม่ได้ทั้งนั้น จะวู่วามทำไม?!” ห่าวผิงชวนตะโกนลั่น รีบกันไว้ เจียจางซือหยุดตัวเองทันทีเพราะไม่กล้าปะทะกับตำรวจแต่สุดท้ายก็ทรุดตัวนั่งลงกับพื้นพร้อมกับร้องไห้ปล่อยโฮออกมา

“ไม่ต้องสืบแล้วววว!! กล่องของฉันอยู่บ้านมัน มันขโมยเงินฉันแน่นอนนนนน!”  เจียตงสวี่จ้องหลิวไห่จงด้วยสายตาเดือดดาล ส่วนฉินหวยหรูก็ก้มหน้าด้วยความอับอายและเจ็บใจจนพูดไม่ออก

“คุณป้า กล่องนี้ข้างในมีอะไรครับ?” ตำรวจถามเจียจางซือ

“ก็...ก็มีเงิน 25 หยวน เป็นเงินไว้ใช้จ่ายยามฉุกเฉิน...” เจียจางซือตอบพลางสะอื้น “ฮือ ฮือ ฮือ... ไอ้หลิวไห่จง ไอ้สัตว์นรกกก!! แกกล้าขโมยเงินชั้นนนน!!”

เจิ้งเฉาหยาง รู้สึกปวดหัวทันที เมื่อหยิบกล่องมาเปิดดู ผลการค้นคือ กล่องว่างเปล่า!!

เจียจางซือ คร่ำครวญเสียงดังขึ้นกว่าเดิม “ฮืออออ...มันขโมยเงินฉันหมดเลย!! ครอบครัวของเราจะอยู่ต่อไปอย่างไร...” เจียจางซือเห็นกล่องไม้ที่ตำรวจยกมาเปิดออกแล้วว่างเปล่า ก็ถึงกับตบต้นขาตัวเองร้องไห้ปล่อยโฮออกมาทันที

“บ้านตระกูลเจียฟังดีๆ นี่ขโมยมันต้องการทำให้เข้าใจผิดหรือใส่ร้ายกันแน่ๆ เลย เจ้าหน้าที่ตำรวจครับ จริงๆแล้วผมไม่ได้เป็นคนขโมยเงินของบ้านตระกูลเจียไปแม้แต่หยวนเดียวเลยนะ...” หลิวไห่จงพยายามอธิบาย แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับฟังดูเหมือนคนกำลังทุบอกด้วยความเสียใจจนแทบหมดเรี่ยวแรง

ส่วนชาวบ้านในลาน เมื่อเห็นกล่องไม้ที่ถูกขโมยมาจากบ้านตระกูลเจียถูกค้นเจอในบ้านหลิวแล้ว ก็ไม่มีใครเชื่อคำอธิบายของหลิวไห่จงแม้แต่น้อย “พูดไม่ได้ขโมย แต่กล่องกลับอยู่บ้านแก? เงินกับกล่องอยู่รวมกันแบบนี้ จะให้เชื่อได้ยังไง?”

“กล่องยังอยู่ที่บ้านแก แล้วแกยังกล้าพูดว่าเป็นแค่ความเข้าใจผิดอีกเหรอ?” หลิวไห่จงถึงกับอยากแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นหน้าใคร ๆ ไม่แปลกเลยถ้าเจ้าตัวจะอยากตายให้รู้แล้วรู้รอดไป

เพราะทุกสายตารอบลานเต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจเขาอย่างชัดเจน แม้เจียจางซือจะถูกดุอยู่บ้าง แต่เธอก็ยังจ้องหลิวไห่จงด้วยสายตาเย็นชา

พร้อมกับบ่นพึมพำด้วยคำหยาบเป็นชุดๆ คำพูดแทบทุกคำมีแต่คำสาปแช่งรุนแรงถึงขั้น “ให้ครอบครัวตายหมดสิ้น” หรือ “กรรมตามสนอง” และอื่นๆ อีกสารพัด

“เจ้าหน้าที่ตำรวจ ผมขอสาบานเลยว่า ผมไม่ได้ขโมยเงินบ้านตระกูลเจียไป นี่ต้องมีคนใส่ร้ายผมแน่นอน...”

หลิวไห่จงพูดด้วยเสียงสั่นพร้อมกับน้ำตาไหล เขาเอามือปิดหน้าพยายามพูดคำนั้นอย่างจริงใจ

หยาดเหงื่อเม็ดโตไหลอาบลงบนใบหน้ากลม ๆ ของเขา

ไป๋หลิง, เจิ้งเฉาหยาง, และโตวเหมินเอง ต่างก็มีท่าทางสงสัย ถ้าหลิวไห่จงเป็นคนขโมยจริง ทำไมก่อนหน้านี้เขาถึงดูสุภาพและแสนดีขนาดนั้น?

ถ้าเขาแกล้งทำเป็นดีเกินไปแบบนี้ ก็ต้องบอกเลยว่าแสดงเก่งจริงๆ! “ไม่ใช่ว่าแกไม่ได้ขโมย แต่ไม่ได้แปลว่าลูกๆ ในบ้านแกจะไม่มีใครขโมยนะ”

มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในกลุ่มคนในลานอย่างเจ็บแสบ

หลิวไห่จงหันไปมอง ก็เห็นหลินเย่ยิ้มเยาะอย่างมั่นใจอยู่ตรงนั้น

“ไงล่ะ... ไอ้หลินเย่!”

หลิวไห่ดวงตาแทบลุกเป็นไฟมองหลินเย่อย่างเกรี้ยวกราด “มองฉันแบบนั้นทำไม? หรือว่าฉันพูดถูกหรือไง?”

แต่หลินเย่ไม่ถอยแม้แต่น้อย เขาเชิดคางขึ้นด้วยท่าทางผยอง ทว่ารอยยิ้มกลับยังคงอ่อนโยนอย่างประหลาดในเวลาเดียวกัน

“ใช่แล้ว, หลิวไห่จงไม่ได้ขาดเงิน แต่ก็ไม่ใช่ว่าลูกชายทั้งสามคนของเขาจะไม่ขาดเงินนะเหมือนกันนะ”

“ถูกต้อง! หลิวไห่จงแค่ให้เงินเล็กๆ น้อยๆ กับหลิวกวงฉี แต่หลิวกวงเทียนกับหลิวกวงฝู ไม่มีเงินติดตัวแม้แต่หยวนเดียว” “อาจเป็นไปได้ว่า หลิวกวงเทียนหรือหลิวกวงฝู เป็นคนที่ขโมยเงินบ้านตระกูลเจีย”

“ก็ปฏิเสธความเป็นไปได้นี่ไม่ได้...”

“หลิวกวงฝูมักจะเล่นกับปังเกิงนะ จะเป็นไปได้ไหมที่เขาจะรู้ตำแหน่งที่ซ่อนเงินจากปังเกิง?”

“ว้าว!! ไม่ได้คิดเรื่องนี้เลยนะ แต่ก็มีเหตุผลนะ!”

“ใช่ ฉันนึกไม่ถึงเหมือนกัน!!”

คำพูดของหลินเย่ ทำให้ชาวบ้านในลานที่ฟังอยู่ทั้งหลายต่างพยักหน้ารับรู้ทันทีว่า “เรื่องนี้มีเหตุผล”

แม้แต่เจิ้งเฉาหยางกับพวกเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ฟังเสียงวิจารณ์รอบตัว ก็เริ่มเชื่อว่าความเป็นไปได้นี้ก็มีน้ำหนักไม่น้อยเช่นกัน...