บทที่ 94 ตรวจค้น (ll)
บทที่ 94 ตรวจค้น (ll)
บทที่ 94 ตรวจค้น (ll)
เพี๊ยะ!!
เสียงตบหน้าดังลั่นท่ามกลางความเงียบสงัดในลานบ้าน ทุกคนหันไปตามเสียงนั้นทันที ก็เห็นฉินหวยหรู ยืนกุมแก้มที่แดงฉานจากรอยตบ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจและเจ็บปวด ขณะที่เจียตงสวี่ ยืนหน้าแดงก่ำด้วยโทสะ แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
“นังสารเลว!! กล้าหักหลังฉันเหรอ?! แอบไปมีชู้ แล้วยังจะเอาหมวกเขียวมาให้ฉันใส่!!” เขาคำรามออกมาด้วยความโมโห มือกำหมัดแน่น เตรียมจะลงมืออีกครั้ง
คนอื่นอาจจะดูชุดชั้นในแค่คุ้นตา แต่เจียตงสวี่กลับจำได้แม่น นั่นมันของฉินหวยหรูแน่นอน!
เขาจึงปักใจทันทีว่า ภรรยานอกใจเขาไปยุ่งกับ เหยียนเจียเฉิง!
“ตงสวี่ ฉันไม่ได้ทำ!! ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย!” ฉินหวยหรูตะโกนทั้งน้ำตาพร้อมกับเสียงสั่นสะอื้น
“พี่ตงสวี่! พี่ฉินไม่ใช่คนแบบนั้นแน่นอน ต้องเป็นเหยียนเจียเฉิงนั่นแหละที่แอบคิดไม่ดีกับพี่ฉินต่างหาก!”
ชาซูทนเห็นใบหน้าขาวซีดของพี่สาวมีรอยตบไม่ไหว จึงรีบวิ่งเข้าไปดึงเจียตงสวี่ออก ทั้งที่โดนน้องสาวอย่าง เฮ่ออวี่สุ่ยห้ามเอาไว้
“แกนั่นแหละไสหัวไป! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกคิดอะไรกับฉินหวยหรู!!” เจียตงสวี่ผลักชาซูออกอย่างแรง
ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนโดนสวมเขา ผู้ชายอย่างเขาจะยอมได้ยังไง?
“หยุดเดี๋ยวนี้!!”
เสียงสั่งดุดันดังขึ้นจากไป๋หลิง เธอก้าวมาขวางหน้าฉินหวยหรู สายตาเย็นเฉียบจ้องไปที่เจียตงสวี่
“คุณกล้าทำร้ายคนต่อหน้าตำรวจเลยเหรอ? อยากไปพักที่โรงพักสักคืนไหม?”
น้ำเสียงของเธอดูเด็ดขาด ไม่มีแววล้อเล่นแม้แต่น้อย
เจียตงสวี่หยุดชะงักเล็กน้อย แม้จะยังโกรธแต่พอได้ยินชื่อสถานีตำรวจก็เริ่มได้สติขึ้น ดวงตาแดงก่ำยังคงจ้องฉินหวยหรูอย่างไม่ละสายตา
“คุณตำรวจ…แต่นี่มันเรื่องในบ้านผมนะ! ผู้หญิงคนนี้แอบไปมีอะไรกับคนอื่น ผมก็แค่...!”
“ตอนนี้เป็นยุคประชาชนมีสิทธิ์เท่าเทียม! ผู้หญิงก็มีศักดิ์ศรีเท่าผู้ชายต่อให้เธอเป็นภรรยาคุณ ก็ไม่มีสิทธิ์ใช้กำลัง!! ต้องให้พี่สาวจากสหภาพสตรีมาสอนกฎหมายแต่งงานให้ไหมคะ?”
ไป๋หลิงตอกกลับด้วยเสียงเข้ม
“...”
เจียตงสวี่เริ่มพูดไม่ออก
“จะจับโจรยังต้องมีหลักฐาน แล้วเรื่องในครอบครัวคุณล่ะ? มีแค่ชุดชั้นในตัวเดียวก็ฟันธงได้แล้วเหรอว่าภรรยาคุณนอกใจ?”
เธอพยุงฉินหวยหรูที่ยืนร้องไห้ให้ก้าวออกมาเผชิญหน้า “อีกอย่าง เธอท้องโตขนาดนี้จะไปนอกใจคุณได้ยังไง?” คำพูดนั้นเหมือนน้ำเย็นสาดเข้าหน้าเจียตงสวี่ เขาชะงักไปทันที สายตาเริ่มเปลี่ยนเป็นความลังเล
“ฉันอยู่กับฉินหวยหรูทุกวัน เธอแทบไม่ได้ออกจากบ้านเลย จะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง?”
เจียจางซือ แม่สามีที่ปกติเขี้ยวสุด ๆ ก็ยังช่วยพูดให้ลูกสะใภ้
เพราะแม้แต่เธอเองก็รู้ดีว่า ฉินหวยหรูไม่เคยมีโอกาสใกล้ชิดกับเหยียนเจียเฉิงเลย ต่อให้คิดจะนอกใจก็ไม่มีช่องทางทำได้
“ใช่! คนท้องขนาดนี้ จะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง? จะมีกำลังเหลือเหรอ? ลูกในท้องยังไม่ทันคลอดนะ!”
“ฉินหวยหรูวัน ๆ ก็อยู่แต่ในบ้าน ไม่เคยคุยกับเหยียนเจียเฉิงเลยด้วยซ้ำ”
ชาวบ้านเริ่มออกความเห็นกันทีละคน
โดยเฉพาะผู้หญิงที่เคยท้องมาก่อน ต่างก็พูดสนับสนุนฉินหวยหรูว่า ไม่มีทางไปทำแบบนั้นแน่ ๆ
“จริงด้วย…”
เจียตงสวี่เริ่มได้สติ คิดถึงสภาพลูกเมียที่อยู่ในบ้านตลอด แถมแม่ของเขาก็เฝ้าอยู่ตลอดเวลา
มันจะมีช่องทางไหนให้ฉินหวยหรูนอกใจอีก?
พอนึกถึงตรงนี้ เขาก็เริ่มรู้สึกผิด “หวยหรู…ฉันขอโทษนะ ฉันมันใจร้อนเกินไป เมื่อกี้ไม่ได้คิดให้ดีเลย เจ็บมั้ย?”
เขามองไปที่ใบหน้าของภรรยา ที่ยังมีรอยฝ่ามือแดงปรากฏชัด สายตาเขาก็เริ่มอ่อนลง ฉินหวยหรูน้ำตาคลอเบ้า ส่ายหน้าอย่างไปมาอย่างช้าๆ ก่อนจะก้มหน้าหลบสายตาและไม่ได้พูดอะไรอีก
ไป๋หลิง เหลือบมองเจียตงสวี่ด้วยสายตาเย็นชา
ในใจคิด ผู้ชายที่ตบเมียแล้วไม่รู้จักขอโทษ ยังกล้าเรียกตัวเองว่าลูกผู้ชายอีกเหรอ? “เหยียนเจียเฉิง, มีหลักฐานว่าเจอชุดชั้นในของผู้หญิงคนนี้ในกระเป๋ากางเกงของคุณ! คุณจะอธิบายว่ายังไง?”
เจิ้งเฉาหยางพูดด้วยเสียงเข้ม สายตาจ้องไปที่เหยียนเจียเฉิงที่ยังยืนงงอยู่ สีหน้าดูตกตะลึงอย่างสุดขีด
แม้ว่าพวกเขาจะมาเพื่อสืบคดีลักทรัพย์ก็ตาม แต่ในเมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นตรงหน้า
พวกเขาก็เลี่ยงไม่ได้ ชาวลานทุกคนรวมถึงเหยียนปู้กุ้ยและป้าสาม ต่างก็เบิกตากว้างมองเหยียนเจียเฉิงด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ
ไม่มีใครคิดมาก่อน
ว่า...ลูกชายบ้านนี้จะกล้าทำเรื่องต่ำช้าขนาดนี้ ไปขโมยชุดชั้นในของฉินหวยหรู! แม้จะมีหนุ่มๆ หลายคน ในลานที่แอบมองฉินหวยหรูอยู่บ้าง
แต่เหยียนเจียเฉิงมีภรรยาอยู่แล้วแถมอวี่สวี่เองก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ขี้เหร่อะไร เขาจะไปทำแบบนั้นทำไม?!
หลังจากเกิดความวุ่นวายอยู่พักใหญ่ จู่ๆ ก็มีเสียงซุบซิบดังขึ้นมาทันที “เหยียนเจียเฉิงไปขโมยชุดชั้นในของฉินหวยหรูเหรอ?! แหวะ!! น่าขยะแขยง!”
“ฉันนึกว่าเขาเป็นคนเรียบร้อยนะ ที่แท้ก็ของต่ำ นิสัยแย่! ที่แท้ไม่ใช่แค่ชาซูที่คิดกับฉินหวยหรู...ยังมีไอ้บ้านี่ซ่อนอยู่อีกคน!”
“ฉันต้องรีบซ่อนชุดชั้นในไว้ให้ดีซะแล้ว เดี๋ยวไอ้โรคจิตนี่มาแอบขโมยไป!”
“โธ่เว้ย เธออย่าทำขำสิ! กางเกงในเธอขาดเป็นสิบรู เหยียนเจียเฉิงต่อให้หิวแค่ไหนก็คงไม่แตะหรอก!”
“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าบ้านตระกูลเหยียนเลี้ยงลูกชายยังไง ถึงได้กลายเป็นไอ้โรคจิตไปได้
ไม่แปลกที่พ่อมันโดนลดตำแหน่งจากครูจะไปเป็นคนกวาดล้างห้องน้ำ!”
“ที่น่าสงสารคือ อวี่สวี่ สามีเป็นคนแบบนี้ ไม่น่าเลย!”
เสียงวิจารณ์จากรอบทิศดังก้อง
คนในบ้านตระกูลเหยียนแต่ละคนหน้าหงิกเป็นตูด โดนมองเป็นตัวตลกของคนทั้งลาน
เหยียนเจียเฉิงหน้าซีดเผือดพูดด้วยเสียงสั่นและรีบปฏิเสธขึ้น “ผม...ผมเปล่านะ! ไม่ได้ขโมยอะไรของฉินหวยหรูเลย! ผมบริสุทธิ์!”
เหยียนปู้กุ้ย พ่อของเขา รีบออกมาปกป้องลูกชาย
“คุณตำรวจ มันต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่ๆ ลูกชายผมไม่ใช่คนแบบนั้น!”
ป้าสามรีบพูดเสริมขึ้น “จริงค่ะ! เวลาเราตากผ้า ก็มักจะตากใกล้กันกับของบ้านตระกูลเจีย
อาจจะหยิบผิดก็ได้!”
“ใช่ๆๆ ต้องใช่แน่! แม่เก็บผิดแน่เลย!”
เหยียนเจียเฉิงรีบเกาะกระแส ขานรับเสียงดัง เจิ้งเฉาหยาง กวาดสายตามองก่อนจะพูดด้วยเสียงนิ่ง
“จะหยิบผิดหรือไม่ เดี๋ยวไปคุยกันต่อที่สถานีตำรวจ! จับตัวไว้!”
เสียงคำสั่งยังไม่ทันขาดคำ
ตำรวจก็เข้ามาควบคุมตัวเหยียนเจียเฉิง ใส่กุญแจมือทันที ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาฟังคำอธิบาย
เพราะภารกิจหลักคือสืบคดีลักทรัพย์ รายละเอียดไว้สอบสวนต่อที่โรงพัก
เหยียนปู้กุ้ยกับป้าสามยังอยากจะขอร้อง แต่ตำรวจไม่สนใจพวกเขาเลย ทำได้แค่ยืนมองลูกชายโดนใส่กุญแจมือด้วยสีหน้าร้อนรน
ถัดจากนั้นไม่นาน
ป้าสามหันมามองอวี่สวี่ด้วยสายตาเคียดแค้น “เป็นเพราะเธอ! ปากไม่ดี ดันพูดจาใส่ไฟ!
ถึงได้ลากลูกฉันไปติดร่างแหแบบนี้!!”
“ฮึ! ลูกชายเธอทำตัวต่ำๆ เอง ยังจะมีหน้ามาโทษฉันอีกเหรอ?” อวี่สวี่สวนกลับอย่างไม่เกรงใจ
ป้าสามจะกำลังลุกขึ้นจะเถียงต่อแต่โดนเหยียนปู้กุ้ยห้ามปรามไว้ทันที “พอเถอะ! อย่าให้มันเลวร้ายไปกว่านี้!” ป้าสามเห็นสายตาดูแคลนจากชาวบ้านรอบข้างโดยเฉพาะตำรวจที่จ้องมาก็เลยรีบหุบปาก เงียบเสียง
แต่ยังไม่หันหลังกลับไป สายตาจ้องอวี่สวี่อย่างคับแค้นใจ
เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อกันให้ได้
“อีลูกสะใภ้แบบนี้…มีไว้ทำไมกัน!!”