บทที่ 89 เบาะแสและความสงสัย
บทที่ 89 เบาะแสและความสงสัย
บทที่ 89 เบาะแสและความสงสัย
สำหรับคำถามของตำรวจ ทุกคนในลานต่างก็ตอบตามจริง ไม่มีใครคิดปิดบัง เพราะเรื่องนี้แทบไม่มีใครใน บ้านซื่อเหอหยวนเกี่ยวข้องอยู่แล้ว ทุกคนแค่เล่าสิ่งที่ตัวเองเห็นหรือได้ยินเท่านั้น
แต่ดวงตาของหลินเย่เป็นประกาย เขามองตำรวจเหล่านี้ด้วยความหมายบางอย่าง
เจิ้งเฉาหยาง, ฉีลาลา, ไป๋หลิง, โตวเหมิน, ห่าวผิงชวน, จงเซียงฟาง ? ?
นี่ไม่ใช่ตัวละครในเรื่อง "ยุคแห่งเกียรติยศ" หรือ ?
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เขาก็มองไปทางจงเซียงฟางที่กำลังย่อตัวมองหารอยเท้าตามกำแพงบ้านตระกูลเจีย
ถ้าเดาไม่ผิด...จงเซียงฟางก็คือไอ้หัวโล้นที่แฝงตัวอยู่ในสี่จิ่วเฉิง รหัสเรียก “เบอร์สาม”
“เป็นหนึ่งในสมาชิกของหน่วยปฏิบัติการเฟ่งหวง (ฟีนิกซ์)”
จงเซียงฟางเหมือนจะรู้สึกได้ถึงบางอย่าง จึงเงยหน้าขึ้นมา บังเอิญสบตากับหลินเย่ที่ส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย อย่างไม่เข้าใจความหมายของสายตานั้น
จงเซียงฟางรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เมื่อครู่เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างทิ่มแทงอยู่กลางหลัง แต่ความรู้สึกนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา แววตาดูอบอุ่นและท่าทางสุภาพอ่อนโยนส่งยิ้มมาให้เขา...
จงเซียงฟางฝืนยิ้มตอบกลับไปเล็กน้อย พร้อมพยักหน้าอย่างสุภาพเช่นกัน ส่วนทางด้านไป๋หลิงกับเจิ้งเฉาหยาง กำลังใส่ถุงมือก่อนจะเข้าไปตรวจสอบจุดเกิดเหตุในบ้านตระกูลเจีย
ภายในบ้านดูสะอาดเรียบร้อยเพราะฉินหวยหรูเป็นคนขยันเก็บกวาดอยู่เป็นประจำ แต่มันก็แปลก... ถ้ามีขโมยเข้ามาในบ้านจริง ทำไมบ้านถึงไม่รกหรือมีร่องรอยการรื้อค้นของเลยล่ะ ?
หรือว่า...ขโมยจะรู้จุดซ่อนเงินของจางเสี่ยวฮวาอย่างละเอียด ?
เจิ้งเฉาหยางกับไป๋หลิงมองหน้าอย่างเข้าใจตรงกัน แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
หลังจากนั้นไม่นาน เจียจางซือก็พาตำรวจทั้งสองนายไปดูจุดซ่อนเงินทั้งหมด แต่กลับว่างเปล่าทุกจุด ! แม้แต่เงินที่ซ่อนไว้ในเสื้อผ้าก็หายไปหมด !
เจิ้งเฉาหยางกับไป๋หลิงต่างตกใจ...
ขโมยคนนี้ฝีมือดีเกินไปแล้ว !
สามารถขโมยของได้หมดภายในคืนเดียว... แม้แต่เงินในตัวคนก็ไม่เว้น แถมเจ้าของบ้านยังไม่รู้สึกตัวเลย !
“คุณตำรวจ...พอจะมีเบาะแสบ้างมั้ยคะ ?”
เจียจางซือถามเสียงสั่น ร้อนใจเต็มที่
“คุณป้าใจเย็นก่อนค่ะ...ตอนนี้ข้อมูลยังน้อย พวกเราต้องขอเวลาสืบสวนเพิ่มอีกหน่อยนะคะ”
ไป๋หลิงพูดปลอบด้วยเสียงนุ่มนวล
แต่เจียจางซือกลับไม่สนใจ ตอบกลับลั่นออกมาอย่างโมโห “แล้วจะให้ฉันรอไปถึงเมื่อไหร่ ? ! ถ้าสืบหาไม่เจอ ฉันจะได้เงินคืนมั้ย ? ! ! แล้วจะให้ฉันไปแจ้งความทำไมกันล่ะ ! !”
ไป๋หลิงถึงกับพูดไม่ออก เธอไม่ชินกับการรับมือคนแบบนี้ โชคดีที่เจิ้งเฉาหยางเป็นตำรวจเก่าแก่ของปักกิ่งเคยผ่านการสืบสวนมาก่อนแล้ว เจอพวกปากดี เจ้าเล่ห์ มารยาสารพัดมาเยอะ
“คุณป้า...ถ้าเอะอะโวยวายแบบนี้ จะรบกวนการทำงานของพวกเรานะครับ...”
“เดี๋ยวขโมยไหวตัวหนีไปได้ ก็จะเป็นความผิดของคุณเองนะ !” น้ำเสียงของเจิ้งเฉาหยางเปลี่ยนเป็นจริงจังและแข็งกร้าวในทันที คนอย่างเจียจางซือ ยิ่งพูดดีด้วยก็ยิ่งได้ใจ ต้องดุถึงจะยอมเงียบและฟัง !
ก็เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ... พอได้ยินแบบนี้ เจียจางซือถึงกับชะงักพร้อมกับเงียบลงทันที “ก็...ก็ได้...งั้นช่วยตามหาโจรแล้วเอาเงินมาคืนฉันด้วยนะ !”
ไป๋หลิงถอนหายใจโล่งอก แอบขอบคุณเจิ้งเฉาหยางอยู่ในใจ จากนั้น ตำรวจทั้งสามก็เดินกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง “โตวเหมิน...เซียงฟาง...เหล่าห่าว เจออะไรบ้าง ?”
เจิ้งเฉาหยางถามเพื่อสรุปข้อมูล
“สอบถามคนในลานแล้วครับ เมื่อคืนหลังจากประชุมเสร็จ ทุกคนกลับไปนอน ไม่มีใครได้ยินเสียงผิดปกติ”
โตวเหมินรายงานก่อน
“ประชุม ?”
ไป๋หลิงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“หัวหน้าไป๋ไม่รู้หรอก ชุมชนในเมืองปักกิ่งแบบนี้ ถ้ามีเรื่องอะไร และไม่อยากไปแจ้งตำรวจหรือหาสำนักงานเขต ก็จะประชุมทุกคนในชุมชนเพื่อปรึกษากัน”
ตั๋วเหมินทำตัวเหมือนชาวเมืองปักกิ่งเก่าแก่ อธิบายรอบหนึ่ง
“เมื่อคืนประชุมอะไรกันเหรอ ?” เจิ้งเฉาหยางถามขึ้น
โตวเหมินรีบอธิบายละเอียด “คือแบบนี้ครับ...เมื่อคืนก่อน มีหนุ่มหลังบ้านชื่อหลินเย่ไปตกปลาได้มาสองตัว และเอามาทำกินเรียบร้อย พอถึงตอนเช้าเขาก็เก็บเศษก้างปลาใส่ถุงแล้วเอาไปทิ้งกองขยะ
หลานชายของคนแจ้งความ...คือปังเกิง เป็นหลานของเจียจางซือ ไปคุ้ยกองขยะแล้วเอาก้างปลามาแทะทำให้เศษก้างปลานั้นติดเข้าไปในคอ เมื่อคืนเลยต้องเรียกประชุมทั้งลาน เพื่อจะให้หลินเย่ชดใช้ค่าเสียหาย...”
โตวเหมินเล่ารายละเอียดที่สืบมาให้ทุกคนฟังจนครบ
ฉีลาลาฟังแล้วอดสบถไม่ได้ เสียงดังลั่น “แม่ง...หน้าด้านจริง ! ไปเก็บขยะคนอื่นเขามากินเองแท้ ๆ ยังมีหน้ามาโทษเขาอีก !” ก่อนเป็นตำรวจ เขาเป็นเด็กเกเรที่เร่ร่อนตามถนน แต่แม้แต่ตอนเร่ร่อนตามถนน เขาก็ไม่ไร้ยางอายขนาดนี้
“พอแล้ว...เรื่องพวกนี้มันแค่เรื่องหยุมหยิมในชุมชน ไม่เกี่ยวกับพวกเราหรอก” เจิ้งเฉาหยางซึ่งโตมากับชุมชนแบบนี้ พูดขึ้นอย่างรำคาญ
เรื่องไร้สาระแบบนี้ เขาไม่อยากเสียเวลาฟังนัก “มีเบาะแสอะไรอีกมั้ย ?”
ไป๋หลิงส่ายหน้า ถอนใจถาม
“ไม่มีแล้วครับ ตอนเช้าทุกคนได้ยินเสียงเจียจางซือร้องลั่น ก็ออกมาดูที่ลานกันหมด”
“เมื่อคืนก็ไม่มีใครเห็นใครเข้าออกบ้านตระกูลเจีย ไม่มีเสียงผิดปกติอะไรเลย”
โตวเหมินกับฉีลาลาส่ายหน้า ไม่มีข้อมูลเพิ่มเติม
“ฝั่งผมก็ไม่เจออะไร... เช้านี้คนทั้งลานมายืนเกาะกันเต็มหน้าบ้านตระกูลเจีย รอยเท้าเต็มไปหมด”
ห่าวผิงชวนรายงาน สีหน้าไม่สบอารมณ์ ไม่รู้เพราะโมโหโจร หรือโมโหพวกบ้านตระกูลเจียกันแน่
“แต่ฉันเจอบางอย่าง”
จู่ ๆ จงเซียงฟางก็พูดขึ้น ทำให้เจิ้งเฉาหยาง ไป๋หลิง และคนอื่น ๆ หันไปสนใจทันที
“ดูนี่...”
จงเซียงฟางพาทุกคนมาที่ประตูบ้านตระกูลเจีย ใช้นิ้วที่สวมถุงมือชี้ไปที่กลอนประตู
“รอยขูดตรงนี้...ของใหม่แน่นอน !”
“เหมือนมีคนใช้มีดหรือของแหลมพยายามสะเดาะกลอนจากข้างนอก ค่อย ๆ งัดจนเปิดออกได้”
ทุกคนก้มลงดูใกล้ ๆ ...ก็จริงตามที่เขาว่า “หมายความว่า...เมื่อคืนมีคนงัดกลอนประตูบ้านตระกูลเจียเข้าไปขโมยของงั้นเหรอ ?”
ห่าวผิงชวนถึงกับตาโต รู้สึกเหมือนใกล้ไขคดีได้แล้ว แต่ไป๋หลิงกลับถลึงตาใส่เขา
“ทำไมล่ะ ? ฉันพูดอะไรผิดเหรอ ?”
ห่าวผิงชวนเกาหัวด้วยความมึนงง “ฉันแค่บอกว่ารอยขูดดูใหม่...แต่ไม่ได้บอกว่าเพิ่งเกิดเมื่อคืนหรือเป็นฝีมือขโมยแน่ ๆ”
จงเซียงฟางยักไหล่ขึ้นและยิ้มออกมาเล็กน้อย “อีกอย่าง...ถ้ามีคนเข้าไปจริง ทำไมถึงขโมยของได้หมด ทั้งเงินในบ้าน ทั้งที่ซ่อน ทั้งในตัวคน แต่ไม่มีใครในบ้านรู้สึกตัวเลยล่ะ ?”
เจิ้งเฉาหยางพูดขึ้นในจุดที่น่าสงสัยที่สุด
“ใช่...แล้วบ้านก็ไม่มีร่องรอยถูกค้นหาเลย ขโมยมันจะรู้จุดซ่อนเงินได้ยังไง ?”
ไป๋หลิงพูดเสริมขึ้น
“ฉันเคยอ่านแฟ้มคดีบ้านอี้จงไห่กับบ้านหญิงชราที่ถูกขโมยก่อนหน้านี้...เหมือนกันเป๊ะ”
โตวเหมินพูดเบา ๆ “ไม่มีร่องรอย ไม่มีเสียง ไม่มีใครเห็น และไม่ได้ยินอะไรเลย...”