บทที่ 88 ตำรวจมาแล้ว
บทที่ 88 ตำรวจมาแล้ว
บทที่ 88 ตำรวจมาแล้ว
“ดูจากสภาพเจียจางซือแล้ว...บ้านตระกูลเจียคงโดนขโมยจริง ๆ แหละ !”
“เหมือนตอนบ้านอี้จงไห่กับหญิงชราหูหนวกเลย ?”
“ทำไมต้องเป็นลานซื่อเหอหยวนของพวกเราทุกทีเลยเนี่ย ? หรือพวกโจรเร่ร่อนนั่นจะเล็งมาที่นี่แล้ว ?”
“งั้นฉันต้องรีบกลับไปซ่อนเงินไว้ดี ๆ ซะแล้ว...”
“ใช่ ๆ ...กันไว้ก่อนดีที่สุด...”
“แต่...พวกคุณว่า...หรือว่าคนในลานเรานี่แหละเป็นคนขโมย จริงไหม ?”
“ไม่น่าจะใช่มั้ง... ?”
คนในลานต่างวิจารณ์กันสนั่น ขณะมองเจียจางซือที่ยังคงร้องไห้โวยวายอย่างไม่หยุด หลินเย่เห็นท่าแล้วแสยะยิ้มเย็นชา ก่อนจะพูดขึ้นถามกลางกลุ่มคน
“เฮ้ เจียจางซือ...ที่ว่าโดนขโมยน่ะ...หายไปเท่าไหร่เหรอ ?”
“ใช่ ๆ หายไปเท่าไหร่กันเหรอ ?”
ทุกคนต่างหันมามองเจียจางซือด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น “ตั้งเจ็ดร้อยกว่าหยวนแน่ะ ! แถมยังมีตั๋วแลกของอีกกองใหญ่...หายไปหมดเลย !” เจียจางซือร้องไห้พลางพูดเสียงสะอื้น
ทันใดนั้น ทั้งลานเงียบกริบ !
ไม่เว้นแม้แต่เจียตงสวี่กับฉินหวยหรู ต่างก็ยืนอึ้งตาค้าง ชาวบ้านไม่ได้คิดมาก่อนเลยว่า บ้านตระกูลเจียจะมีเงินเก็บเยอะขนาดนี้ ! ส่วนเจียตงสวี่เองก็ไม่คิดว่าแม่ของตัวเองจะแอบซุกเงินไว้เยอะขนาดนี้เช่นกัน !
“ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า ? เมื่อกี้เจียจางซือพูดว่าเจ็ดร้อยหยวนเหรอ ?”
“ไม่ผิดหรอก...ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน...”
“บ้านตระกูลเจียมีเงินเยอะขนาดนี้...แล้วเมื่อก่อนยังหน้าด้านให้พวกเราช่วยกันบริจาคอีกเหรอ ?
นี่มัน...หน้าด้านเกินไปแล้ว ! ”
“ใช่ ! ! ต่อไปใครไปช่วยบ้านตระกูลเจียอีก ฉันขอเป็นหลานมันเลย !”
“อี้จงไห่นี่มันก็พวกเดียวกันแน่ ๆ ! ถึงได้ชวนพวกเราช่วยหาเงินให้บ้านตระกูลเจียนี้...สมรู้ร่วมคิดกันชัด ๆ !”
คนในลานจากที่เคยสงสาร ตอนนี้กลายเป็นโกรธกันถ้วนหน้า
บ้านตระกูลเจียมีเงินเยอะขนาดนี้ ยังกล้าทำตัวจนให้คนอื่นช่วยอีกงั้นเหรอ ? ! มีแต่เคยได้ยิน ‘ปล้นคนรวยช่วยคนจน’ ไม่เคยได้ยิน ‘ปล้นคนจนช่วยคนรวย’ มาก่อน !
บ้านตระกูลเจียนี่แหละ...สอนบทเรียนราคาแพงให้ทุกคนเลยทีเดียว ถ้าไม่ใช่ว่าอี้จงไห่ยังนอนโรงพยาบาลอยู่...วันนี้คงโดนลากมาถามกลางลานไปแล้ว !
“ไอ้อี้จงไห่ ! ตอนนั้นยังให้พวกเราช่วยบริจาคให้บ้านตระกูลเจียอีก...ไม่ใช่คนดีจริง ๆ สมควรโดนตัดเอ็นมือเข้าโรงพยาบาล !”
“ถูก! น่าจะตัดขาซะด้วย จะได้หมดเวรหมดกรรม !”
“เห็นด้วยโว้ย ! !”
“บ้านตระกูลเจียก็เหมือนกัน ทำตัวจน ๆ ร้องไห้คร่ำครวญ ที่แท้ซุกซ่อนเงินไว้ตั้งเยอะ !”
“สมควรแล้วล่ะ ที่โดนขโมยไปหมดแบบนี้ !”
“ถูก ! นี่แหละกรรมตามสนอง พวกหลอกขอเงินพวกเรา ! นังฉินหวยหรูยังมาขอข้าวฉันอยู่เลย !”
“อาทิตย์ก่อนก็เพิ่งมาขอข้าวบ้านฉันเหมือนกัน !”
“สรุปเงินบ้านของตัวเองเก็บไว้มิดชิดอย่างดี แต่ใช้เงินพวกเราเลี้ยงทั้งบ้านแทนสินะ !”
“เฮอะ ! สมแล้วที่โดนขโมย !”
ทุกคนในลานต่างพากันสาปแช่ง ด่าทอบ้านตระกูลเจียกับอี้จงไห่อย่างไม่ไว้หน้า เมื่อครู่ยังพอมีคนสงสาร...แต่ตอนนี้กลับสะใจแทน !
เจียตงสวี่กับฉินหวยหรูยืนหน้าเสีย อยากจะเย็บปากเจียจางซือให้เงียบไปซะเดี๋ยวนี้
“พวกคุณมัวยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ !”
“รีบช่วยฉันหาเงินสิ ! ! !”
เจียจางซือกระโดดโลดเต้น โวยวายใส่คนทั้งลาน แต่ไม่มีใครขยับสักคน ใครจะบ้าไปช่วยคนอย่างเจียจางซือ...บ้าง ? โดนขโมยก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องหลอกพวกเขาอีก !
ยังจะมีหน้ามาเรียกให้ช่วยอีกเหรอ ? ฝันไปเถอะ !
หลินเย่แอบหัวเราะอยู่ในใจ...มองดูเจียจางซือที่ยังไม่รู้ตัวว่าโดนใครเล่นงาน นั่งกินเมล็ดแตงโม ดูละครไปอย่างสบายใจ “เฮ้ เจียจางซือ...” หลินเย่พลางพูดยิ้มออกมา
“เธอกับฉินหวยหรูก็อยู่บ้านทั้งวันนะ...ขโมยคนอื่นจะเข้าไปได้ไง ? หรือจะเป็น...ขโมยในบ้านเองล่ะ ?”
คำพูดนี้ของหลินเย่ทำเอาคนทั้งลานถึงกับชะงักขึ้นมาทันที
จากนั้น...สายตาทุกคนก็พร้อมใจกันหันไปมองเจียตงสวี่ ฉินหวยหรู...แล้วก็เจ้าปังเกิง ก็บ้านหลังนี้อยู่กันครบ ทุกวัน ถ้าเงินหาย...จะไม่ใช่คนในบ้านเองได้ยังไงล่ะ ?
ที่สำคัญ...เจียตงสวี่มันไม่ใช่คนมือสะอาดตั้งแต่แรกนี่นา... ส่วนฉินหวยหรูก็ยังพอใช้ได้ ถึงจะชอบมาขอข้าวเพื่อนบ้านแต่ก็ยังไม่เคยขโมยอะไรของใคร...
ส่วนปังเกิงน้อย...
อยู่ภายใต้การสั่งสอนของเจียจางซือ แค่เด็กตัวกระเปี๊ยกก็เริ่มรู้จักขโมยของแล้ว ถ้าจะบอกว่าคนที่ขโมยเงินในบ้านเป็นเจียตงสวี่หรือปังเกิง... คนในลานก็ไม่ได้แปลกใจขึ้นมา
“หลินเย่ ไอ้หมาน้อย ! แกพูดจาเลอะเทอะอะไร !”
“ฉันจะไปขโมยเงินแม่ของฉันทำไมกัน !” เจียตงสวี่รู้สึกได้ถึงสายตาสงสัยของทุกคน จนอดโมโหไม่ได้ ทำให้ใบหน้าของเขาแดงก่ำก่อนจะตะโกนลั่นออกมา
เงินของตัวเองก็เพิ่งถูกขโมยเหมือนกัน แต่ดันพูดออกไปไม่ได้...
เจ็บใจนัก ไหนจะโดนสงสัยอีก ! จะไม่ให้เขาโกรธได้ยังไง ?
เจียจางซือเมื่อครู่ก็แอบสงสัยลูกชายอยู่เหมือนกัน... แต่พอเห็นสีหน้าของเจียตงสวี่ ก็รู้ทันทีว่าไม่ใช่ฝีมือลูกชายแน่ คนเป็นแม่ย่อมรู้ใจลูกดี...
ถ้าเจียตงสวี่ขโมยจริง ๆ คงไม่ทำหน้าโมโหเดือดดาลขนาดนี้หรอก
“ใครขโมยเงินฉัน...รีบออกมาสารภาพซะดี ๆ !”
“ไม่งั้นเดี๋ยวฉันจะไปแจ้งความที่โรงพัก...ตอนนั้นล่ะจะได้ไปนอนในคุกกัน !” เจียจางซือมั่นใจสุด ๆ ว่าโจรที่ขโมยต้องเป็นคนในลานนี่แหละ...แค่ไม่รู้ว่าเป็นใคร !
คนในลานต่างหันมองหน้ากัน...แต่ไม่มีใครกล้าขยับ ไม่มีใครพูดอะไรเลย “ดีล่ะ ! ไหน ๆ ก็ไม่มีใครยอมรับ...ฉันจะไปแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้ !” หลังพูดจบ เจียจางซือก็รีบวิ่งไปทางโรงพัก
ไม่นาน...เธอก็กลับมาพร้อมกับตำรวจในเครื่องแบบสีเขียวหลายนาย “คนนี้ชื่อเจียจางซือแจ้งความว่าเงินของเธอถูกขโมยไปทั้งหมด”
“พวกเรามาเพื่อสืบสวน” นายตำรวจร่างใหญ่ที่ยืนอยู่กลางลานพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง กลิ่นอายของตำรวจแผ่กระจายออกมาเต็มที่
"สหาย อย่าพูดแรงเกินไป"
ตำรวจหนุ่มอีกนายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดูท่าทีใจเย็นกว่า รีบแตะไหล่เพื่อนเบา ๆ ก่อนหันมากล่าวขอโทษคนในลานอย่างสุภาพ “ขอโทษนะครับ เพื่อนผมอารมณ์ร้อนไปหน่อย อย่าถือสาเลยนะครับ”
“ไม่...ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร”
“ให้ตำรวจทำตามหน้าที่ครับ พวกเราในลานยินดีให้ความร่วมมือ !”
“ใช่ ๆ ๆ พวกผมเองยอมทำเต็มที่เลยครับ !”
คนในลานต่างรีบตอบรับกันยกใหญ่ ไม่มีใครกล้าขัดตำรวจแน่นอน “เจียจางซือ... เงินเก็บของเธอซ่อนไว้ตรงไหนบ้าง โจรถึงได้ขโมยไป ?” ตำรวจหนุ่มอีกนายหันไปถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“เก็บไว้ในบ้านฉันนี่แหละ...ฉันจะพาไปดูเอง...โดนขโมยไปหมดแล้ว !”
“ท่านตำรวจ คุณต้องช่วยฉันหาให้ได้นะ !” เจียจางซือทำหน้าอย่างสงสารแกล้งพูดด้วยเสียงสะอื้น
“เหล่าห่าว...จงเซียงฟาง...พวกนายไปสำรวจที่เกิดเหตุแล้ว...ดูรอยเท้าด้วย ส่วนโตวเหมิน...ฉีลาลา...ไปสอบถามคนในลานให้หมด”
ไป๋หลิง หญิงสาวที่มีใบหน้าสวยงามและมีท่าทางเชี่ยวชาญ สั่งการอย่างรวดเร็ว
เหล่าห่าวและจงเซียงฟางพาคนอีกสองคน ตรวจสอบสภาพแวดล้อมและรอยเท้ารอบ ๆ บ้านตระกูลเจียอย่างละเอียด
โตวเหมินและฉีลาลาสอบถามสถานการณ์ง่าย ๆ
เกือบทุกคนในบ้านถูกถามหนึ่งรอบ
แม้แต่หลินเย่... ก็ถูกถามเหมือนกัน ว่าเมื่อคืนอยู่ที่ไหน ออกไปข้างนอกหรือเปล่า นอนกี่โมง ได้ยินเสียงอะไรผิดปกติหรือเปล่า...อะไรทำนองนี้