บทที่ 80 ตระกูลเจียกำลังมีปัญหา
บทที่ 80 ตระกูลเจียกำลังมีปัญหา
บทที่ 80 ตระกูลเจียกำลังมีปัญหา
วันนี้เป็นเรื่องแปลกที่เจียตงสวี่ไม่ไปที่บ่อนพนันตั้งแต่เช้า
เพราะได้ยินคนในลานเล่าว่าบ้านของตัวเองเกิดเรื่องใหญ่ แม่ตัวเองด่าโวยวายตลอดทั้งบ่าย ! พอเดินเข้ามาถึงลานหน้าบ้าน ยังไม่ทันถึงลานกลาง ก็ได้ยินเสียงเจียจางซือตะโกนด่าลั่นเต็มเสียง
“แม่ เกิดอะไรขึ้นเหรอ ?” เจียตงสวี่รีบเดินเข้าไปถาม
เจียจางซือทำท่าเหมือนถูกคนกลั่นแกล้งอย่างหนัก รีบเปลี่ยนสถานการณ์โยนความผิดให้อีกฝ่ายอย่างหน้าตาเฉย “ตงสวี่ ลูกแม่ ! ไอ้หลินเย่มันเลวจริง ๆ ตั้งใจทิ้งก้างปลาที่กินเหลือไว้ สุดท้ายทำให้ปังเกิง หลานของฉันโดนก้างปลาตำคอ ต้องรีบพาไปหาหมอ เสียเงินไปตั้งห้าเหมาเลยนะ !”
เจียตงสวี่ที่แต่เดิมก็เกลียดหลินเย่เข้าไส้อยู่แล้ว ยิ่งได้ยินแม่พูดแบบนี้ ยิ่งเดือดดาลจนหน้าแดง
“หลินเย่มันคิดว่าตัวเองแน่รึไง ! กล้ามารังแกลูกของฉัน งั้นกลับมาคราวนี้ ฉันจะลากมันมากราบขอโทษถึงหน้าบ้าน แล้วยังต้องจ่ายค่าทำขวัญอีก !”
หลินเย่ปั่นจักรยานมาถึงถนนแถวหน้าหนานหลัวกู่ซ่าง ก็เห็นเฮ่ออวี่สุ่ยยืนมองซ้ายมองขวาอยู่ตรงหัวมุมนั้นพอดี
“อวี่สุ่ย มาทำอะไรตรงนี้ ?” หลินเย่ยิ้มทัก
เฮ่ออวี่สุ่ยเห็นเขา ก็รีบโบกมือเรียกด้วยสีหน้าแปลก ๆ “พี่หลินเย่ มาทางนี้เร็ว ฉันมีเรื่องจะบอก !”
หลินเย่เลิกคิ้วอย่างสงสัยแต่ก็เดินเข้าไปหา
“ว่าไง ? หรือพี่ชายของเธอไปช่วยเขาทำกับข้าวอีกแล้ว ?”
เฮ่ออวี่สุ่ยถางรีบส่ายหน้า ทำหน้าเคร่งขรึม “ไม่ใช่ค่ะ...พี่ต้องฟังนะ ! เจียจางซือยุให้พวกชาวบ้านในลานรุมเล่นงานพี่อยู่ !”
เฮ่ออวี่สุ่ยเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นวันนี้ให้หลินเย่ฟังอย่างรวบรัดชัดเจน เมื่อหลินเย่ฟังจบ ก็หัวเราะออกมา พร้อมลูบคาง “เฮ่ออวี่สุ่ย เธอยืนรอที่นี่เพื่อบอกฉันแค่นี้เหรอ ?”
เห็นเฮ่ออวี่สุ่ยยร่างกายบอบบาง สั่นเทาในลมหนาว ใบหน้าเล็ก ๆ แดงเรื่อ ก็อดรู้สึกซาบซึ้งไม่ได้ หลินเย่ก็อด รู้สงสารไม่ได้ จึงรีบยื่นมือมาลูบหัวเบา ๆ เฮ่ออวี่สุ่ยยิ่งหน้าแดงหนักกว่าเดิมแล้วรีบพูดด้วยเสียงเบาขึ้น
“อืม...ฉันกลัวพวกตระกูลเจียจะรุมรังแกพี่นี่นา...”
หลินเย่หัวเราะเบา ๆ “เธอคิดว่าพวกนั้นจะทำอะไรฉันได้เหรอ ?”
เฮ่ออวี่สุ่ยนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา...ไม่ว่าตระกูลเจียคนไหนหรือแม้แต่หญิงชราหูหนวก ทุกครั้งที่คิดจะเล่นงานหลินเย่ ล้วนโดนหลินเย่เล่นกลับจนหมดท่า
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เธอก็สบายใจขึ้นเยอะ
“แต่...พี่หลินเย่ต้องระวังหน่อยนะ !”
“รู้แล้ว ๆ ลมแรง รีบกลับบ้านไปเถอะ เดี๋ยวมาที่บ้านพี่กินเนื้อตุ๋นนะ”
“จริงนะ ! งั้นฉันกลับละ” เฮ่ออวี่สุ่ยหน้าแดงก่ำ แล้วรีบวิ่งกลับบ้านทันที
หลินเย่ยืนมองหลังเด็กสาว พลางยิ้มออกมาเล็กน้อย
‘เจียจางซือ...เธอนี่มันอยู่ไม่สุขจริง ๆ แสดงว่าต้องสั่งสอนกันหน่อยแล้ว ! ’ เมื่อหลินเย่กลับถึงลานซื่อเหอหยวน ก็พบว่าลานหน้าบ้านเงียบผิดปกติ
พอมาถึงตรงกลางลาน ถึงได้เห็นว่าชาวบ้านในลานรวมตัวกันหมด นำทีมโดยหลิวไห่จง, เหยียนปู้กุ้ย และเจียจางซือ หลินเย่เห็นก็เข้าใจทันที บ้านตระกูลเจียนั้นเรียกคนมาเพื่อกดดันเขานี่เอง !
แต่เขาก็แค่ยิ้มอย่างใจเย็นและเดินเข้าไปพร้อมกับพูดประชดขึ้น “อ้าว...วันนี้นี่มาต้อนรับฉันพร้อมกันเลยเหรอ ?”
ทันใดนั้น เจียตงสวี่ก็เบียดกลุ่มคนออกมา กำหมัดแน่น ตาแดงก่ำ พุ่งเข้าหาหลินเย่ด้วยท่าทางเหมือนจะชก
“ไอ้หลินเย่ ! นายกล้าทำร้ายลูกของฉัน ! วันนี้ฉันจะเอาเลือดของนายออกมาให้ได้ !”
เมื่อเห็นหลินเย่กำลังถือของอยู่เต็มมือทั้งถุงอาหารและกล่องเหล้า เจียตงสวี่ก็แสยะยิ้มอย่างร้ายกาจ นี่คือสิ่งที่พี่หลงสอนเขาตอนคุยกัน ตอนต่อสู้ต้องลงมือในจังหวะที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว ! !
"ฮ่า ๆ ..............."
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเย่ยิ่งกว้างขึ้น
เอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย เงยหน้าขึ้น หลบหมัดของเจียตงสวี่
เท้าซ้ายยืนนิ่ง เท้าขวาสะสมแรงยกขึ้นแล้วเตะออกไป
ได้ยินเสียง 'ตุ้บ' ทึบ ๆ
เจียตงสวี่ยังไม่ทันชักหมัดกลับ ร่างของเขายังอยู่ในท่าพุ่งเข้าใส่หลินเย่ แต่พริบตานั้น...ทั้งตัวของเขาก็ปลิวกระเด็นไปเหมือนลูกตุ้ม
“อ๊าก”
เจียตงสวี่กลิ้งไปบนพื้นลานดัง ‘ตุบ’ ก่อนจะกลิ้งต่ออีกหนึ่งตลบ ดวงตาของเขาถึงกับขึ้นขาวและหมดสติไปทันที
“ตงสวี่ !”
“ตงสวี่ ! ลูกแม่ !”
ฉินหวยหรูและเจียจางซือตกใจสุดขีด รีบวิ่งไปดูอาการของเจียตงสวี่ คนในลานต่างพากันตกตะลึง มองหลินเย่ด้วยความหวาดผวา ขนาดยังไม่ทันปล่อยมือ ทั้งที่ถือของเต็มสองมือ แค่เตะทีเดียว ผู้ชายตัวใหญ่อย่างตงสวี่ก็สลบได้ทันที ! หลินเย่นี่มัน...แข็งแรงผิดมนุษย์จริง ๆ !
ไม่แปลกใจเลยที่ขึ้นเขาล่าสัตว์ได้
“ป้าจาง พี่ฉิน ไม่ต้องตกใจหรอก ! พี่ตงสวี่แค่สลบไปเท่านั้น !”
ชาซูเห็นฉินหวยหรูหน้าซีดเผือดก็นึกสงสารขึ้นมาและรีบเดินเข้ามาช่วย เขาลองจับจมูกดูยังมีลมหายใจอยู่
หลังจากนั้นใช้นิ้วหัวแม่มือบี้ที่หว่างคิ้วให้เจียตงสวี่
เมื่อไม่นาน เจียตงสวี่ก็ได้สติกลับมาและลืมตาขึ้นมาแบบงง ๆ
“ตงสวี่ ลูกเป็นยังไงบ้าง ?”
เจียจางซือรีบกอดลูกชายพร้อมถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย “แม่ครับ...ไม่เป็นไร...แค่เวียนหัวนิดหน่อย...”
เจียตงสวี่พูดพลางส่ายหัวเบา ๆ
“ตงสวี่~~”
ฉินหวยหรูน้ำตาคลอ เอามือลูบตัวของสามีพลางถามซ้ำ ๆ ว่า “เจ็บตรงไหนมั้ย ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไรหรอก อย่าร้องเลยนะ...”
“ฮึ ! ร้องอยู่นั่นแหละ ตงสวี่ยังไม่ตายซะหน่อย !”
เจียจางซือเห็นลูกชายปลอบเมียก่อนตัวเอง ก็หงุดหงิดขึ้นมา หันไปตะโกนด่าหลินเย่ด้วยสีหน้าถมึงทึง
“หลินเย่ ! นายกล้าทำร้ายตงสวี่ของฉันต่อหน้าคนทั้งลานบ้านจนสลบไป ! นี่..มันใจร้ายเกินไปแล้วนะ !”
หลินเย่เลิกคิ้ว มองเจียจางซืออย่างแปลกใจ
“แปลกนะ...ป้าพูดมีเหตุผลเป็นกับเขาด้วยเหรอ ?”
“เจียจางซือ ! ลูกชายของป้าเป็นคนพูดเองว่า ‘จะเอาชีวิตฉัน’ นะ แล้วเขาก็เป็นฝ่ายลงมือต่อยฉันก่อน ! หรือฉันต้องยืนให้โดนต่อยเฉย ๆ ?”
“ถ้าฉันหลบหมัดไม่ทัน หมัดเมื่อกี้นั่นอาจทำฉันถึงตายได้เลยนะ ! แบบนี้ไม่เรียกว่าพยายามฆ่าเหรอ ?”
ในเมื่ออีกฝ่ายชอบกล่าวหา
หลินเย่ก็จัดการสวนกลับตรง ๆ ให้ข้อหาหนักกว่า พยายามฆ่า ! เจอพวกแบบนี้ พูดเหตุผลไปก็เท่านั้น
มีแต่ต้องเอาไม้ใหญ่ฟาดกลับถึงจะรู้เรื่อง !