บทที่ 53 วางแผนที่จะจัดการหลินเย่

บทที่ 53 วางแผนที่จะจัดการหลินเย่

“เฮอะ ! ฉันกับลุงอี้ดูแลหญิงชรามาตั้งหลายปี พวกนายแค่จะบริจาคเงินครั้งเดียว กลับอยากมีสิทธิ์ในมรดก งั้นยังจะมีความยุติธรรมเหลือไหมล่ะ ?”

เสียงคนที่พูดออกมาไม่ใช่อี้จงไห่ แต่เป็นสวี่ต้าม่าวที่ทนฟังต่อไม่ไหว

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาทั้งซักผ้า ทำอาหาร คอยดูแลหญิงชราหูหนวกทุกอย่าง  ที่ทำไปก็เพื่อให้หนุ่มสาวในชุมชนเห็นว่าเขาเป็นตัวอย่างที่ดีของความกตัญญู

แต่ที่สำคัญที่สุด... ก็เพื่อจะได้บ้านและมรดกของหญิงชราหูหนวก !  ถ้ามรดกพวกนั้นต้องมาแบ่งให้คนทั้งชุมชน เขาไม่กลายเป็นคนเสียเปล่าหรอกเหรอ ? !

“ในเมื่อแบบนี้... ฉันไม่บริจาคแล้ว !”

เสียงของสวี่ต้าม่าวดังขึ้นเป็นคนแรก รีบเอาเงินห้าสิบเฟินที่วางไว้บนโต๊ะกลับมาใส่กระเป๋า

“ฉันก็ไม่บริจาค !”

“ฉันก็เหมือนกัน ! บ้านฉันจะอดตายอยู่แล้ว จะเอาเงินไปซื้อของบำรุงให้หญิงชราหูหนวกทำไม ?”

“อี้จงไห่ได้เงินเดือนตั้งหลายสิบหยวน เลี้ยงหญิงชราหูหนวกคนเดียวไม่ไหวรึไง ?”

“ฉันไม่บริจาคเหมือนกัน !”

เมื่อมีคนเริ่ม คนในลานคนอื่นก็แห่กันเข้ามา เอาเงินที่เพิ่งบริจาคไปกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว  จริง ๆ แล้วแต่ละคนก็ไม่อยากบริจาคอยู่แล้ว เพียงแค่ตอนแรกโดนกดดัน นี่ถือเป็นโอกาสดีที่จะได้เอาคืน

ยุคนี้ใคร ๆ ก็ลำบาก ไม่มีใครใช้เงินฟุ่มเฟือยหรอก

ยังต้องเก็บเงินไว้ซื้อข้าวสารอาหารแห้ง เนื้อสดไม่ต้องพูดถึง นานแค่ไหนแล้วไม่ได้แตะ เมื่อเห็นคนทั้งชุมชนกรูกันมาคืนเงิน หญิงชราหูหนวกถึงกับหน้ามืด ตาเหลือก สลบไปทั้งอย่างนั้น

หลินเย่... ไอ้เด็กคนนี้ มันใจร้ายเกินไปแล้ว...

แค่ตัวเองไม่ยอมบริจาคไม่พอ ยังปลุกปั่นให้คนทั้งชุมชนไม่ยอมให้เงินอีก !

“ยาย ! ยาย ! เป็นอะไรหรือเปล่า ! ?”

อี้จงไห่ตกใจ รีบเขย่าตัวของหญิงชราหูหนวกหวังให้ฟื้น แต่ปากกลับไม่พูดถึงเรื่องพาไปโรงพยาบาลสักคำ

สวี่ต้าม่าวพยายามจะขวางไม่ให้คนอื่นเอาเงินคืน แต่แรงคนเดียวจะไปสู้อะไรกับคนทั้งชุมชนได้ยังไง ?

เขาถูกเจียจางผลักกระเด็นไปด้านข้างทันที

“เงินหนึ่งหยวนในนี้ของบ้านฉัน เอาคืนมา !” เจียจางหัวเราะอย่างสะใจแล้วรับเงินที่อี้จงไห่เพิ่งช่วยบริจาคให้ แล้วสายตาความโลภก็เหลือบมองเงินบนโต๊ะอีก หวังจะหยิบเพิ่ม

คนในชุมชนทั้งลานวุ่นวายกันใหญ่ ต่างคนต่างแย่งกันเอาเงินคืน บ้างก็อยากฉวยโอกาสคว้าเงินเพิ่ม

“เงินห้าหยวนของฉันล่ะ ! ?”

ชาซูไม่ได้รีบไปเอาคืนทันที พอเห็นโต๊ะว่างเปล่าก็ถึงกับโกรธจัด ตะโกนถามคนทั้งลาน  แต่ตอนนี้ใครจะยอมรับกันล่ะ ! ?

“ฮ่า ๆ ๆ ไอ้ชาซู สมแล้วที่โง่ ให้เงินเปล่าหญิงชรายายหูหนวก !”

สวี่ต้าม่าวรีบหัวเราะเยาะเย้ยออกมา

“สวี่ต้าม่าว ! นายเอาเงินฉันไปใช่มั้ย ? เอาคืนมาเดี๋ยวนี้ !”

ชาซูรู้สึกโกรธจัด กำหมัดแน่นจะเข้าไปชกสวี่ต้าม่าว แต่สวี่ต้าม่าวรู้ตัวอยู่แล้ว รีบเบี่ยงตัวหลบแล้ววิ่งกลับบ้านทันที

“โง่เองจะโทษใครล่ะ ดันเอาเงินให้หญิงชราหูหนวกตั้งเยอะ สมแล้วที่ไม่ได้คืน ฮ่า ๆ ๆ !”

สวี่ต้าม่าวยังไม่วายหันกลับมาล้อ

หลินเย่ดูจนพอใจแล้วก็จูงจักรยานกลับบ้าน ปล่อยให้คนในลานวุ่นวายต่อไป  อี้จงไห่มองตามหลินเย่ไปด้วยแววตาเคียดแค้นสุดขีด

ครั้งนี้คิดจะกินเนื้อ แต่โดนหลินเย่เล่นงานกลับจนหมดท่า แถมเงินสามหยวนของตัวเองก็ไม่ได้คืนอีก !

ความเกลียดชังที่มีต่อหลินเย่ยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก !

ถ้าอยากจะเล่นงานหลินเย่ ต้องคิดแผนให้รัดกุม ไม่อย่างนั้น... ถ้าพลาดล่ะก็ โชคร้ายกันทั้งชุมชน ! หลังจาก       อี้จงไห่กับสวี่ต้าม่าวประคองหญิงชราหูหนวกที่เพิ่งฟื้นกลับบ้าน ความวุ่นวายในลานก็ค่อย ๆ สงบลง

ทุกคนเอาเงินคืนได้ครบ ต่างคนต่างแยกย้ายกลับบ้าน

ในห้อง อี้จงไห่มองหญิงชราหูหนวกที่นอนพิงหัวเตียงอย่างแค้นเคืองอยู่ ยิ่งรู้สึกอึดอัดใจ ตอนนี้หญิงชราหูหนวกจะไม่กินข้าวไม่ดื่มน้ำก็ไม่ได้ ต้องมีคนคอยดูแลอยู่ตลอด

กินกับดื่มน่ะไม่เท่าไหร่ แต่เรื่องเข้าห้องน้ำนี่สิ ลำบากที่สุด !  จะให้เขาคอยดูแลแบบนี้ตลอดไปเหรอ ? ไม่มีทางหรอก ! แม้แต่แวบหนึ่งในหัว... เขายังแอบคิดว่า ‘ถ้าหญิงชราหูหนวกตายไปซะก็ดี...’

พอตายเมื่อไหร่ ทั้งบ้าน ทั้งสมบัติที่ซ่อนอยู่ จะเป็นของเขาทันที !

แต่... ยังไม่ใช่ตอนนี้

ยายแค่พิการ ถ้าตายไปตอนนี้จะต้องมีคนสงสัยแน่

(อี้จงไห่ยังไม่รู้เลยว่า สมบัติจริง ๆ ของยายถูกขโมยไปหมดแล้ว เหลือแค่ร้อยหยวนที่ยายเคยพูด)

“ยาย... ไอ้หลินเย่นี่มันเลวจริง ๆ วัน ๆ มีแต่หาเรื่องเรา !”

อี้จงไห่ด่าด้วยความแค้น หวังว่าหญิงชราจะมีแผนรับมือ

“ถ้างั้น... จงไห่ ยายให้เงินนายอีกห้าสิบหยวน ไปหาพี่เฉียงให้มันจัดการหลินเย่ซะ !”  หญิงชราหูหนวกกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“ได้ !”

อี้จงไห่กัดฟันแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม  เขารู้ดี... หญิงชราหูหนวกตั้งใจจะใช้เงินจ้างคนไปเล่นงานหลินเย่จริง ๆ ! หญิงชราหูหนวกหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา เขียนที่อยู่ลงไป ก่อนจะควักเงินก้อนสุดท้ายที่ซ่อนไว้ในห้องใต้ดินส่งให้อี้จงไห่

นี่คือเงินก้อนสุดท้าย... ทุนสำรองที่ยายเก็บไว้นานแรมปี

“ยาย ผมไปก่อนนะ”

อี้จงไห่รับกระดาษกับเงินมาอย่างไม่รีรอ หลังจากนั้นก็รีบหมุนตัวเดินออกจากบ้านทันที คราวนี้เขาไม่กลับห้อง แต่ฉวยโอกาสที่ท้องฟ้ามืดครึ้ม เดินตรงไปยังที่อยู่ตามกระดาษใบนั้น

หลังจากเดินฝ่าความมืดกว่า 30 นาที ในที่สุดก็มาถึงบ้านหลังหนึ่งที่อยู่อย่างโดดเดี่ยว อี้จงไห่ใช้เศษผ้าปิดหน้าให้มิดชิด ก่อนจะเคาะประตูเบา ๆ

“ใคร ?”

เสียงหนึ่งดังมาจากข้างใน

“ผมจะมาหา ‘พี่เฉียง’”

อี้จงไห่รีบตอบ

ไม่นานประตูก็เปิดออก ชายร่างใหญ่คนหนึ่งยืนขวางประตู สายตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

“มีอะไร ?”

แค่เพียงแววตาของอีกฝ่าย ก็ทำเอาอี้จงไห่ต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ก่อนจะรีบพูดขึ้นว่า  “ผม... มาตามนัด จะมาหาพี่เฉียง”

ชายร่างใหญ่เหลือบตามอง ก่อนจะหลีกทาง

“เข้ามาสิ”

“ขะ...ขอบคุณ”

อี้จงไห่รีบเดินเข้าบ้านทันที  ชายร่างใหญ่กวาดตามองไปรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตามมา ก็ปิดประตูแน่นหนา

“ตามมา”

ชายร่างใหญ่เดินนำพาอี้จงไห่เข้าไปในห้อง

ไม่นาน... อี้จงไห่ก็ได้พบกับชายคนหนึ่ง หัวโล้น นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ สายตาคมกล้าเหมือนมีด มีรังสีอำมหิตแผ่กระจาย

“พี่เฉียง คนนี้มาหาพี่”

“หืม ? มาหาฉันรึ ?”

เฉียงเก้อหัวเราะเบา ๆ มองอี้จงไห่ด้วยรอยยิ้มแฝงพิษสง

“ว่ามา... มีธุระอะไรกับฉัน ?”

“ผะ...ผมมีเรื่องอยากรบกวนพี่เฉียง...ช่วยจัดการคนคนหนึ่งให้หน่อย !”

หลังจากอี้จงไห่พูดจบ เหงื่อที่เย็นเฉียบก็ไหลซึมเต็มแผ่นหลัง ไม่รู้ทำไม ทั้งที่เฉียงเก้อกำลังยิ้ม แต่กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนโดนงูจ้อง

“ใคร ?”

เฉียงเก้อถามด้วยเสียงเรียบ

สำหรับคนอย่างเขา... ทำงานพวกนี้ ต้องดูให้ดีเสียก่อน ถ้าคนนั้นมีเส้นสายหรือแบ็คใหญ่ เขาไม่คิดจะเสี่ยงแน่

“ชื่อหลินเย่ เป็นเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีญาติ อยู่ที่ชุมชนซื่อเหอหยวนที่ 95”

อี้จงไห่รีบตอบ

เฉียงเก้อยิ้มกว้างขึ้นมาทันที

“หึ... งั้นง่ายเลย ไม่มีใครคอยหนุนหลัง แบบนี้ก็ดี”

“หักแขนข้างหนึ่ง...ห้าสิบ”

“หักขา...หกสิบ”

“ถ้าจัดเต็ม หักหมดทั้งตัว...สองร้อย”

ราคาถูกเสนออย่างไม่ลังเล

“หักแขนข้างเดียวพอ”

สีหน้าแววตาของอี้จงไห่ฉายแววอย่างโหดเหี้ยม  ในใจลอบชมหญิงชราหูหนวก สมแล้วที่มีเส้นสาย รู้ราคาชัดเจนจริง ๆ

“ดี งั้นบอกรายละเอียดมาอีกหน่อย ทั้งลักษณะ หน้าที่การงาน นิสัย...

ฉันไม่อยากทำพลาด”  เฉียงเก้อยื่นมือมารับเงิน ก่อนจะจ้องเขม็ง

อี้จงไห่รีบเล่าทุกอย่างที่ตัวเองรู้เกี่ยวกับหลินเย่ ทั้งหน้าตา อาชีพ เป็นพนักงานจัดซื้อของโรงงานเหล็กที่ 1  ฯลฯ

หลังจากเฉียงเก้อฟังจบก็รีบพยักหน้าขึ้นมา

“โอเค กลับไปได้”

ชายร่างใหญ่เดินนำอี้จงไห่ออกมา ส่งเขาถึงหน้าประตู จนกระทั่งประตูปิดสนิท อี้จงไห่ถึงได้รู้ว่า เสื้อด้านหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อทั้งตัว เขาค่อย ๆ ดึงผ้าปิดหน้าออก ถอนหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกโล่งอกขึ้นมา

โชคดี... คนพวกนี้ยังรักษากฎ ทำตามเงินจ้าง ไม่ได้ปล้นหรือบังคับให้ถอดผ้าเผยหน้า ดูเหมือนหญิงชรา           หูหนวกจะหานักเลงหัวไม้มาได้จริง ๆ !