บทที่ 26 อี้จงไห่สับสน

บทที่ 26 อี้จงไห่สับสน

“เป็นไปไม่ได้ ! ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด !”

อี้จงไห่คลานออกมาจากใต้เตียง มือไม้สั่นรีบจนถึงกับรื้อแผ่นไม้ใต้เตียงออกมาทั้งแผง

ไม่มี !

ใต้เตียงมีแต่ฝุ่นกับของจุกจิกบางอย่าง ไม่เห็นมีแม้แต่เงาของกล่องไม้ที่เก็บปิ่นหยกไว้เลย แต่อี้จงไห่ก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาคลานกลับเข้าไปใต้เตียงอีกครั้ง ลูบคลำหาทีละนิด

แต่ก็ยัง...ไม่มี !

“อะไรเนี่ย อี้จงไห่ นายจะค้นอีกนานแค่ไหน ? รื้อไม้กระดานเตียงฉันหมดแล้ว นี่ค้นบ้านหรือทำลายบ้านกันแน่ ! ?”

เสียงประชดประชันของหลินเย่ดังมาจากนอกห้อง

แต่ตอนนี้อี้จงไห่ที่เหงื่อชุ่มเต็มหน้า ไม่สนใจคำพูดเสียดสีของหลินเย่อีกแล้ว  เขาค้นอีกครั้ง แม้แต่ของจุกจิกก็รื้อค้นละเอียดทีละชิ้น แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของกล่องไม้นั่นเลย

อี้จงไห่จึงยอมคลานออกมาจากใต้เตียง

เขาพยุงตัวเองนั่งลงที่ขอบเตียง รู้สึกคอแห้งผาก

“จบแล้ว !”

ปิ่นนั่น...ต้องถูกหลินเย่เจอเข้าแล้วแน่ ๆ แล้วคงเอาไปซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่ง ถ้าหาไม่เจอ ไม่ต้องพูดถึงการใส่ร้ายเลย ครั้งนี้เขาคงต้องชดใช้ให้กับหญิงชราหูหนวกจนขาดทุนยับเยิน

ปิ่นนั่น ถึงไม่รู้ว่าราคาจริงเท่าไหร่ แต่ดูจากลักษณะแล้วก็รู้ว่าเป็นของมีค่า ส่วนเงินสี่ร้อยหยวนที่เขาเอาออกมานั้นเป็นเงินของเขาจริง ๆ เงินเดือนร่วมครึ่งปีของเขาเลยทีเดียว

แล้วยังเมียเขาอีกล่ะ ที่ถึงกับยอมให้การเท็จ ถ้าถูกสอบสวนขึ้นมา จะซวยกันหมดแน่ !

“อี้จงไห่ นายจะค้นไปถึงเมื่อไหร่กันแน่ ? หรือว่ายังไม่พอใจ ถ้าไม่รื้อบ้านฉันจนหมด นายไม่เลิกใช่ไหม ? !”

เสียงเร่งเร้าของหลินเย่ดังขึ้นอีกครั้งจากด้านนอก

“สหาย ถ้าค้นไม่เจอก็พอเถอะ”

“ถ้ายังรื้อต่อไปอีก ทรัพย์สินของสหายหลินเย่เสียหาย คุณต้องรับผิดชอบนะครับ”

เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายที่อยู่ด้วยก็เริ่มทนไม่ไหว เพราะอี้จงไห่รื้อจนบ้านเละเทะไปหมดแล้ว

บ้านของหลินเย่ก็ไม่ได้หรูหราอะไรนัก เรียบง่ายเห็นหมดด้วยตาเปล่า แม้จะไม่ถึงขั้นไม่มีอะไรเลย แต่ก็แทบไม่มีของมีค่าอะไรให้ซ่อนได้ แต่อี้จงไห่ถึงกับรื้อไม้รองเตียง ถ้ายังค้นต่อไป คงไม่เหลือชิ้นดี

จนแล้วจนรอด อี้จงไห่ก็ต้องทำใจหน้าไม่อาย เดินออกมามือเปล่า

“ทุกคนเห็นกันหมดแล้วนะ ทั้งตำรวจทั้งอี้จงไห่ก็เข้ามาค้นกันเอง ฉันไม่ได้ขโมยของหญิงชราแน่นอน !”

หลินเย่หัวเราะเยาะเย้ยแล้วหันไปพูดกับหญิงชรา “หญิงชรา คุณให้การเท็จใส่ร้ายฉัน ตอนนี้จะว่าไงอีกล่ะ ?”

ใบหน้าของหญิงชราขณะนี้ซีดเผือด เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก ตัวสั่นไปหมด

“ฉัน...ฉัน...”

ปากของหญิงชราสั่นระริก พูดเป็นประโยคเต็ม ๆ ยังไม่ได้เลย

"จะเรียกว่าเป็นพยานเท็จก็ไม่ถูกหรอก หญิงชราอายุมากแล้ว แถมตอนนั้นก็ค่ำมืด มองผิดไปบ้างก็ไม่แปลก ! "

เจียตงสวี่ที่เงียบมาตลอด พูดขึ้นเพื่อช่วยพูดแทนอาจารย์หญิงของเขา หลินเย่เพียงเหลือบมองเขานิ่ง ๆ ไม่คิดจะตอบโต้

“อี้จงไห่ ไหน ๆ ก็หาอะไรไม่เจอแล้ว ตามที่ตกลงกันไว้ เงิน 400 หยวนนี้ ฉันก็ขอรับไว้นะ”

หลังพูดจบ หลินเย่ก็รับเงินปึกหนาจากมือตำรวจ

แม้ตอนนี้เขาจะไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน แต่ถ้าเป็นเงินจากพวกคนเลว เขาก็ยินดีรับไว้แบบไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด

เมื่อมองดูเงิน 400 หยวน ที่เขาอุตส่าห์เก็บหอมรอมริบมาครึ่งปี กลับต้องตกไปอยู่ในมือของหลินเย่ อี้จงไห่ถึงกับปวดใจจนแทบเลือดออก แต่ยังไม่ทันจะได้ทำใจกับเงินที่หายไป หลินเย่ก็พูดต่อว่า

“ไหน ๆ ก็ตรวจบ้านฉันเสร็จแล้ว งั้นต่อไปก็ตรวจบ้านคนอื่นกันต่อเถอะ”  อี้จงไห่ถลึงตาใส่เขาอย่างแรง ก่อนพูดอย่างไม่สบอารมณ์

“งั้นก็เริ่มจากบ้านหญิงชรานั่นก่อนแล้วกัน บางทีของมันอาจจะถูกวางผิดที่ก็ได้”

หลังพูดจบ สีหน้าของหญิงชราหูหนวกก็แปรเปลี่ยนอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนรน  “นั่นมันมรดกสืบทอดในตระกูลฉันนะ ฉันจำไม่ผิดแน่ !”

“คุณตำรวจ ของฉันถูกขโมยจริง ๆ ช่วยฉันด้วยเถอะ ได้โปรดตรวจดูบ้านคนอื่นด้วย !” น้ำตาสองสามหยดไหลออกจากหางตาของหญิงชราหูหนวก เธอพูดวิงวอนอย่างจริงจัง

“หืม ?”

หลินเย่เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ หันไปมองหญิงชราหูหนวกด้วยสายตาสงสัย เขารับรู้ได้ถึงความร้อนรนจากดวงตาของเธอ

ผู้หญิงคนนี้ต้องมีพิรุธแน่ ๆ

หากเขาเดาไม่ผิด ภายในบ้านของหญิงชราคนนี้น่าจะมีของล้ำค่าซ่อนอยู่ไม่น้อย  ถ้าให้ตำรวจค้นเจอขึ้นมา... เหอะ ๆ งานนี้คงมันแน่

“ได้ งั้นเริ่มจากบ้านฉันก่อนก็ได้”

อี้จงไห่รีบแสดงตัวว่าเต็มใจให้ความร่วมมือ เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของตัวเอง

“คุณตำรวจ ที่นี่คือบ้านผมครับ !”

เจ้าหน้าที่ตำรวจพยักหน้า ก่อนเปิดประตูหน้าต่าง แล้วลงมือค้นต่อหน้าชาวบ้านที่ยืนล้อมดูอยู่  การตรวจค้นเป็นไปอย่างละเอียด แม้แต่หลังคาก็ยังเอาบันไดขึ้นไปดู

ผ่านไปสิบกว่านาที

“เจอแล้ว !”

เสียงอุทานอย่างดีใจดังขึ้น ดึงความสนใจจากทุกคน

เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งเดินออกมาจากหลังเตาในครัว เสื้อผ้าเขาเต็มไปด้วยฝุ่น แต่ในมือกลับถือกล่องไม้เล็ก ๆ ที่ทำอย่างประณีต ขนาดและรูปร่างตรงกับที่หญิงชราหูหนวกเคยบรรยายไว้เป๊ะ

“วึ้ง——”

อี้จงไห่ยืนตะลึงอยู่กับที่ สมองว่างเปล่า “คุณยาย กล่องไม้ใส่ปิ่นที่คุณว่า ใช่กล่องนี้หรือเปล่า ?”

ตำรวจพูดถามขณะยื่นกล่องไม้นั้นให้หญิงชราหูหนวกดู เธออึ้งไปครู่หนึ่ง กล่องไม้นั่นค้นเจอในบ้านอี้จงไห่ ? ! เป็นไปไม่ได้ !  แต่พอเพ่งดูชัด ๆ แม้ตอนนี้จะค่ำแล้ว แต่หญิงชราหูหนวกก็จำได้ กล่องนี้มันเหมือนของเธอไม่มีผิด

หรือว่า... ! ?

หรือว่าอี้จงไห่มันเกิดความโลภ อยากฮุบปิ่นหยกของเธอไว้เอง ! ?  ถึงได้แกล้งไม่เอาไปซ่อนที่บ้านหลินเย่ แต่กลับซุกไว้ที่บ้านตัวเองแทน

เมื่อความสงสัยเริ่มก่อตัวประกอบกับนิสัยเสแสร้งของอี้จงไห่ที่เธอรู้จักดีอยู่แล้ว หญิงชราหูหนวกแทบไม่ต้องพิจารณาอะไรอีก

ดวงตาเธอวาววับ จ้องเขม็งไปยังอี้จงไห่ แล้วถามด้วยเสียงเย็นชา

“จงไห่ ของของฉันที่หายไป...เป็นเจ้าขโมยไปใช่ไหม ?”

“ฉะ...ฉันไม่ได้ขโมยนะคุณยาย !”

อี้จงไห่ก็อึ้งไม่ต่างกัน

กล่องไม้นั่น...มาอยู่ในบ้านเขาได้ยังไง ! ?

“ไม่ได้ขโมย ? แล้วทำไมกล่องมันถึงโผล่ในบ้านเจ้า แถมซ่อนไว้ดีซะด้วย !”

หญิงชราหูหนวกกระแทกไม้เท้าลงพื้น ถามเสียงกร้าว ไอ้คนหน้าซื่อใจคด ! กล้าแสดงละครโจรตะโกนจับโจรต่อหน้าฉัน ! เพื่อหวังจะยึดปิ่นหยกของฉันไปคนเดียวรึไง ! ?

“ฉะ...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ! เดี๋ยว ! ต้องเป็นหลินเย่แน่ ๆ ไอ้นั่นมันขโมยแล้วกลัวโดนค้นเจอ เลยแอบเอามาซ่อนไว้ที่บ้านฉันต่างหาก !”

อี้จงไห่คิดอะไรไม่ออกแล้ว รีบโบ้ยความผิดไปให้หลินเย่ทันที

“เฮ้ย ๆ อี้จงไห่ ระวังคำพูดนะ ! ใส่ร้ายคนอื่นโดยไม่มีหลักฐานแบบนี้ ผิดกฎหมายรู้ไหม !”  หลินเย่พูดเสียงแข็ง

“ตำรวจอยู่ทั้งคน แกกล้าใส่ร้ายฉันแบบนี้ เดี๋ยวฉันเอาเรื่องแน่ !”

“หญิงชราก็บอกเองว่าปิ่นของเธอโดนขโมยตอนออกไปเดินเล่น แต่ตอนนั้นเมียแกอยู่บ้านตลอด ถ้าฉันขโมยแล้วเอาไปซ่อนบ้านแก เมียแกจะไม่รู้เลยรึไง ?”

คำพูดนี้ทำเอาอี้จงไห่ถึงกับพูดไม่ออก...