บทที่ 20  เลื่อนตำแหน่งของหลินเย่

บทที่ 20  เลื่อนตำแหน่งของหลินเย่

“เสี่ยวหลิน ! ครั้งนี้นายทำให้พี่ชายคนนี้ประทับใจเลยจริง ๆ นะ !”

“เพิ่งมาถึงแค่สองวัน ก็ทำผลงานได้ขนาดนี้ เรียกว่าช่วยกู้หน้าฝ่ายจัดซื้อของพวกเราเลยก็ว่าได้ !”

ตอนนี้ หวงต้าหมิง หัวหน้าฝ่ายจัดซื้อ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น เพราะครั้งนี้หลินเย่สามารถจัดหาเนื้อกลับมาได้มากกว่า 400 ชั่ง !

หลายเดือนแล้วที่ฝ่ายจัดซื้อไม่มีผลงานแบบนี้เลย ก่อนหน้านี้ คนงานต่างบ่นกันไม่หยุด แม้แต่ตอนประชุม ผู้จัดการโรงงานกับเลขาก็ยังพูดถึงปัญหานี้อยู่บ่อย ๆ

ทำเอาเขาเครียดแทบบ้า !

แต่ครั้งนี้ หลินเย่ช่วยคลี่คลายวิกฤติขาดแคลนเนื้อได้อย่างแท้จริง ! อย่าลืมว่า คนงานโรงงานเหล็กล้วนทำงานหนัก ใช้แรงแทบทั้งวัน ถ้าไม่มีอาหารที่มีพลังงานเพียงพอ ร่างกายจะฟื้นตัวไม่ทันแน่ ๆ

ระยะสั้นอาจไม่มีอะไร แต่ถ้านานเข้าจะกลายเป็นปัญหาใหญ่เลยทีเดียว ! ตอนนี้หลินเย่ก็กำลังถูกหวงต้าหมิงเทชาให้เองกับมือ พร้อมเอ่ยคำชมด้วยความยินดี

“เกรงใจแล้วครับหัวหน้า ท่านชมซะผมเขินเลย”

หลินเย่จิบชาไปคำหนึ่ง ใบหน้ามีแววเขินเล็กน้อยจากคำชมที่ได้รับ

“เสี่ยวหลิน ครั้งนี้นายทำได้ดีมาก !”

“หลังจากนี้ ต้องรักษาความสัมพันธ์กับพวกพรานเอาไว้ให้ดีนะ บอกพวกเขาเลยว่า ไม่ว่าจะล่าสัตว์ได้เท่าไร โรงงานเหล็กของเรารับซื้อหมด !”

“แถมเรายังให้ราคาสูงกว่าท้องตลาดอีกด้วย !”

หวงต้าหมิงกำชับ

“ได้เลยครับหัวหน้า ผมจะไปบอกเพื่อนพรานแน่นอนครับ !”

หลินเย่พยักหน้ารับด้วยความจริงจัง

“ดี ๆ ๆ !”

“ว่าแต่นายไปชนบทครั้งนี้ นั่งรถไปแต่ต้องเข็นรถเข็นกลับมาเหรอ แบบนั้นไม่สะดวกเลยนะ” หลังพูดจบ หวงต้าหมิงก็เดินไปหลังโต๊ะทำงาน เปิดลิ้นชัก หยิบตั๋วออกมาหลายใบ

“นี่เอาไว้ ใช้ตั๋วจักรยานใบนี้ไป ถือซะว่าเป็นรางวัลพิเศษจากฉัน”

“มีจักรยานแล้ว ต่อไปเวลาไปจัดซื้อก็จะสะดวกขึ้นมาก” หลินเย่มองตั๋วในมือที่หวงต้าหมิงส่งให้ นอกจากตั๋วจักรยาน ยังมีตั๋วผ้า ตั๋วเนื้อด้วย

“หัวหน้า... แบบนี้มัน...”

“เอาไปเถอะ ! นายสมควรได้รับ !”

หวงต้าหมิงไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ยัดใส่มือเขาเลย

“งั้นก็ขอบคุณหัวหน้ามากครับ !”

ไม่นาน หลินเย่ก็เดินออกจากฝ่ายจัดซื้อ พร้อมซองจดหมายที่อัดแน่นไปด้วยธนบัตรและตั๋วสารพัดชนิด

ท่ามกลางสายตาอิจฉาของทุกคนที่มองตามด้วยความทึ่ง !

ช่วงเที่ยง กลิ่นหอมของเนื้อก็ลอยฟุ้งไปทั่วโรงอาหารของโรงงานเหล็กที่ 1

“เนื้อ ! วันนี้โรงอาหารมีเนื้อด้วย ! !”

“รีบไปต่อแถวกันเร็ว ไม่งั้นหมดแน่ !”

“เร็ว ๆ ๆ ๆ ! !”

“เดี๋ยว รอฉันด้วย !”

“หอมจริง ๆ เหมือนกลิ่นเนื้อแพะเลยนะ”

“ได้ยินมาว่า เช้านี้มีเจ้าหน้าที่จัดซื้อคนใหม่ ซื้อแพะมาได้ตั้งสามตัวแน่ะ”

“คนใหม่เหรอ ?”

“นี่พวกนายไม่รู้อะดิ ป้าฉันอยู่ฝ่ายบุคคล บอกว่าคนนี้เพิ่งถูกย้ายมาจากโรงงานเหล็กที่ 3”

“งั้นเรานี่โชคดีสุด ๆ เลยสิ”

“มีใครรู้ไหมว่าเจ้าหน้าที่จัดซื้อคนใหม่นี่ชื่ออะไร ?”

“ฉันรู้ ฉันรู้ เขาชื่อว่า......”

ระหว่างที่เหล่าคนงานกำลังยืนต่อแถวในโรงอาหาร กลิ่นหอมของเนื้อแพะลอยมาเตะจมูก ทุกคนต่างยิ้มแย้มถือปิ่นโต พูดคุยกันอย่างอารมณ์ดี

ทันใดนั้น เสียงตามสายจากลำโพงโรงงานเหล็กก็ดังขึ้น ! เป็นน้ำเสียงชัดเจน หนักแน่นของผู้ประกาศที่คุ้นเคย

“ขณะนี้มีข่าวดีมาประกาศ !”

“หลินเย่ เจ้าหน้าที่ฝ่ายจัดซื้อ ระดับ 15 วันนี้สามารถจัดซื้อแพะป่ามาได้มากกว่า 400 ชั่ง !”

“เนื่องจากเขาทำงานเกินเป้า จึงได้รับการเลื่อนขั้นจากระดับ 13 ขึ้นเป็นระดับ 15 !”

“ค่าจ้างรายเดือนเพิ่มเป็น 55 หยวนถ้วน !”

“ขอให้ทุกคนยึดเอาหลินเย่เป็นแบบอย่าง ขยันขันแข็ง สร้างผลงานเพื่อโรงงานของพวกเรา !”

ทันทีที่เสียงประกาศจบลง คนงานในโรงงานเหล็กที่หนึ่งต่างก็ฮือฮากันใหญ่ ชื่อของ “หลินเย่” กลายเป็นที่จดจำในทันที

ตอนเที่ยง หลินเย่ก็มากินข้าวในโรงอาหารกับคนงานทั่วไป อาหารรสชาติดีใช้ได้

แต่อย่างว่า เนื้อนั้นน้อยนิดจริง ๆ  ผัดพริกแกงกับหัวหอมใส่เนื้อแพะ มีแค่ไม่กี่ชิ้นติดมาในจาน แต่ก็เข้าใจได้ เพราะโรงงานแห่งนี้มีคนงานนับพัน แค่มีเนื้อให้กินก็ถือว่าหรูแล้วสำหรับทุกคนแล้ว

พวกเขาจะคีบเนื้อแพะหนึ่งชิ้น แล้วใช้ซุปแพะคลุกว่อโถว (ขนมปังนึ่งจีน) แค่นี้ก็อร่อยลิ้น ฟินกันไปทั้งเที่ยง ! พอตกบ่าย ทำงานกันกระฉับกระเฉง ราวกับแรงใจมาจากกลิ่นเนื้อแพะที่ยังติดอยู่ในปาก

อีกด้านหนึ่ง โรงงานเหล็กที่ 3

โรงอาหาร

“อีกแล้วเหรอ ? มีแต่กะหล่ำกับว่อโถว หัวหน้าชาซู เนื้อแพะไปไหนหมด ?”  เจี่ยตงสวี่หน้าบูดบึ้ง มองถาดอาหารตรงหน้าแล้วหันไปถามชาซูคนทำอาหาร

“จะให้ฉันรู้ได้ไง ? ไม่มีใครเอาเนื้อมาส่ง มีแค่ไหนฉันก็ทำแค่นั้นแหละ”

ชาซูพูดเสียงทุ้มต่ำอย่างหงุดหงิด

ในใจเขาก็สงสัยเหมือนกัน  หลินเย่ออกไปแต่เช้า เข็นรถเข็นเต็มไปด้วยของ… แล้วเนื้อหายไปไหนหมด ?

หรือโรงงานตั้งใจเก็บเนื้อไว้ก่อน ค่อยทำทีหลัง ?

ไม่กลัวเน่าเหรอ ?

เดิมทีเขายังอยากจะแอบเอาเนื้อกลับบ้านไปให้น้องสาวกินด้วยสักหน่อย

“เฮ้ ! ข้างหน้าจะเอาข้าวไหม ไม่เอาก็หลบหน่อย !”

เสียงคนงานจากข้างหลังเร่ง เจียตงสวี่เลยจำต้องตักกะหล่ำสองจาน ว่อโถวสี่ก้อน แล้วหลบไป

“อาจารย์ครับ อาหารของคุณ”

เขายื่นถาดให้ “อี้จงไห่” ที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะ

“หืม ? ไม่มีเนื้อแพะเหรอ ?”

อี้จงไห่มองผักในถาดแล้วถอนใจ

“ไม่มีครับ คงต้องรออีกสักวันสองวัน”

เจียตงสวี่พูดไป เคี้ยวว่อโถวแห้ง ๆ ไป “ลุงอี้ หมูรอบก่อนก็กินกันหมดแล้วนี่นา”

“ถึงจะเหลือบ้างก็คงไว้ใช้รับแขกในโรงอาหารเล็กนั่นแหละ”

คนงานที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ ได้ยินก็หัวเราะพลางพูดแทรกเข้ามา

“อาจารย์จาง นี่คุณไม่รู้เหรอ ? ! หลินเย่ คนในชุมชนเดียวกับเรา เจ้าหน้าที่จัดซื้อคนนั้นแหละ ที่เคยล่าหมูป่าคราวก่อนน่ะ”

“เมื่อวานเขาขึ้นเขาไปอีก ล่าแพะได้สามตัว ไก่อีกสอง ตัวกระต่ายอีกหนึ่งตัว ! รวม ๆ แล้วน่าจะสักสี่ร้อยชั่ง เยอะกว่าหมูป่ารอบที่แล้วอีกนะ”

เจียตงสวี่พูดพลางกลืนผักกะหล่ำ พยายามทำเสียงโอ้อวดให้คนฟังประทับใจ อี้จงไห่หรี่ตามองเจียตงสวี่ อย่างไม่พอใจ นี่มันยิ่งไปขยายชื่อเสียงให้หลินเย่เข้าไปอีก !

“จริงเหรอ ? ! หลินเย่ล่าแพะมาอีกแล้วเหรอ ?”

อาจารย์จางเบิกตากว้าง ด้วยท่าทางตกใจไม่น้อย เสียงเขาดังจนคนอีกหลายโต๊ะหันมาฟังด้วย

“ว่าไงนะ ? มีใครได้เนื้อแพะเหรอ ?”

“อาจารย์จางพูดว่าไงนะ ?”

“เจียตงสวี่บอกฉันน่ะ ว่าฝ่ายจัดซื้อได้เนื้อมาอีก แพะสาม ไก่สอง กระต่ายหนึ่ง รวมสี่ร้อยชั่ง !”

“จริงเหรอ ? ! หรือหลอกกันเล่นเนี่ย ?”

“ถ้าจริง ทำไมโรงอาหารถึงไม่มีเนื้อให้กิน ?”

“จะหลอกทำไมกัน ! เมื่อวานฉันยังเห็นกับตา หลินเย่นั่นเข็นรถของล้น ๆ กลับมาที่โรงงานเลย คนที่ตลาดก็เห็นกันเพียบ ! บางทีโรงงานอาจรออีกวันสองวันค่อยทำให้กิน ก็เพิ่งได้กินเนื้อกันไปไม่กี่วันเองนี่นา”

“อย่างนั้นก็ดีเลย !”

“ใช่ ๆ จะได้มีเนื้อกินอีก สมัยนี้หาเนื้อกินยากจะตาย !”

“แถมตั๋วเนื้อก็น้อยลงเรื่อย ๆ อยากกินเนื้อสักมื้อก็ลำบากเหลือเกิน”

“หลินเย่นี่สุดยอดจริง ๆ !”

“ใช่แล้ว ใช่เลย !”

ในพริบตา เรื่องราวของหลินเย่ถูกเล่าปากต่อปาก จากสิบคนกลายเป็นร้อย จากร้อยกลายเป็นทั่วโรงงาน

ทุกคนต่างตั้งตารอ หวังว่าภายในสองสามวันนี้จะได้กินเนื้อแพะอีกครั้ง !