บทที่ 19 เรื่องฮือฮาในโรงงานเหล็กที่ 1

บทที่ 19 เรื่องฮือฮาในโรงงานเหล็กที่ 1

ตอนเช้าที่โรงงานเหล็กที่ 1 คนงานต่างเร่งรีบเข้าสู่ประตูโรงงาน ทว่า ณ หน้าประตูโรงงานในเวลานั้นเอง กลับมีกลุ่มคนมากมายหยุดยืนมองไปในทิศทางเดียวกันราวกับต้องมนต์

สิ่งที่พวกเขาเห็นคือชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลา ในชุดทำงานที่ดูสะอาดสะอ้าน กำลังลากรถเข็นไม้เข้ามาทางหน้าประตูโรงงาน

“นั่น... นั่นมันแพะสามตัวใช่ไหม ? !”

“ใช่แล้ว ! แพะแน่นอน !”

“ดูนั่นสิ ยังมีไก่อ้วนอีกสองตัว กับกระต่ายอีก !”

“ถุงป่านนั่นก็ดูน่าจะใส่อะไรมาอีกเยอะเลยนะ !”

“โถ... นี่เขาเป็นคนจัดซื้อเหรอ ? เอาของมาได้เยอะขนาดนี้ !”

“สุดยอดจริง ๆ แบบนี้เราคงจะได้กินมื้อดี ๆ กันสักที !”

“ฉันจำเขาได้ ! เมื่อวานก็เป็นเขานี่แหละที่จัดซื้อแป้งผสมมาตั้งหลายสิบจิน กับไก่อีกสองตัว... แล้วก็ไข่ไก่ !”

“ว้าว คนนี้ฝีมือไม่ธรรมดาเลยนะ !”

“หน้าตาก็ดี มีความสามารถอีกต่างหาก ไม่รู้มีแฟนหรือยัง ?”

“ฉันมีน้องสาวทำงานที่สหกรณ์พอดี อายุไล่เลี่ยกันเลย น่าจะเหมาะสมดีนะ~”

“เพื่อน ! ให้ช่วยลากรถไหม ?”

คนงานต่างพากันตื่นเต้นเมื่อเห็นหลินเย่ลากรถเข็นของขนเต็มคันมา จะไม่ให้ดีใจได้ยังไง ?

ในยุคนี้ทรัพยากรขาดแคลนแทบทุกหย่อมหญ้า แม้แต่โรงงานเหล็กแห่งนี้ ซึ่งเป็นโรงงานสำคัญของรัฐ ยังลดปริมาณจัดสรรอาหารลงเรื่อย ๆ

ต่อให้โชคดี ก็แค่เดือนละสองมื้อที่ได้แตะต้องเนื้อสัตว์ แต่ตอนนี้ หลินเย่กลับขนแพะมาทั้งสามตัว ! ยังไม่นับไก่ กระต่าย และของอีกหลายอย่างในถุงป่าน พูดง่าย ๆ ว่านี่คือ “กองภูเขาเนื้อสัตว์เคลื่อนที่”

คาดว่าเป็นร้อยจินเลยทีเดียว ครั้งนี้โรงอาหารคงได้มีมื้อใหญ่สมใจ

หลินเย่ยิ้มพลางโบกมือ “ทุกคนหลบทางหน่อยครับ ไม่ต้องช่วยผมหรอก ขอบคุณนะครับ”

เขาปฏิเสธน้ำใจของทุกคนอย่างสุภาพ แล้วเดินนำรถเข็นเข้าโรงงานไปอย่างราบรื่น ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนที่จ้องมองตามอย่างตะลึง

ผ่านฝ่ายจัดซื้อ  หน้าห้องบันทึกคลังสินค้า บรรดาเจ้าหน้าที่จัดซื้อที่ยืมจักรยานออกไปหาซื้อของ ต่างทยอยกลับมากันเกือบหมดแล้ว

แต่ก็เหมือนทุกครั้ง ของที่พวกเขาหามาได้ก็แค่ธัญพืชหยาบ ๆ กับผักพื้นบ้าน หายากนักที่จะเห็นใครมีเนื้อกลับมา บางคนได้มาแค่ “ธัญพืชทดแทน” ด้วยซ้ำ

แน่นอนว่ามันไม่ใช่ความผิดของพวกเขา ตอนนี้ยุคสมัยมันยากลำบากขึ้นทุกวัน ใครจะรู้เลยว่าด่านต่อไปจะโหดแค่ไหน ?

บรรยากาศของฝ่ายจัดซื้อเลยหม่นหมองไปหมด

ถ้าจัดซื้อของไม่ได้ตามเป้า ฝ่ายจัดซื้อทั้งแผนกก็ต้องโดนตำหนิ แถมเงินเดือนยังถูกหักด้วย ทันใดนั้นชายหนุ่มหน้าตายโสคนหนึ่งเดินอาด ๆ เข้ามา พร้อมกับถือขาหมูหนึ่งข้าง หัวเราะเสียงดัง !

เขาตรงไปที่โต๊ะบันทึกอย่างมั่นใจ

“ขาหมูสามจิน ! จดไว้ให้แม่น ๆ ล่ะ ! เพิ่งเชือดไปเมื่อกี้นี้ สด ๆ เลย !”

เขาเหล่มองเพื่อนร่วมงานรอบตัวที่จ้องมาด้วยสายตาอิจฉาริษยา จมูกแทบเชิดฟ้า

“ลุงลั่ว ! วันนี้มีแค่ผมคนเดียวใช่ไหมที่ได้เนื้อกลับมา ?”

เจ้าหน้าที่บันทึกข้อมูลที่ชื่อ "ลุงลั่ว" เงยหน้าขึ้นยิ้มตอบ “ใช่แล้วหลี่เฉิง ถึงตอนนี้ก็มีแค่เธอคนเดียวที่หาเนื้อมาได้ !”

“ฮ่า ๆ ๆ เรื่องแค่นี้เอง ผมน่ะสนิทกับพวกผู้ใหญ่บ้านในแถบนั้นดีอยู่แล้ว”

“อีกสองวันจะมีหมู่บ้านหนึ่งออกล่าสัตว์ ผมกำลังหาทางไปช่วยล่าอยู่ ถ้าโชคดีล่ะก็... คงได้เนื้อมาอีกหลายจิน ปีนี้อาจจะได้รางวัลดี ๆ สักหน่อยก็ได้ ฮ่า ๆ ๆ...”

แต่ยังไม่ทันที่หลี่เฉิงจะพูดจบ

จู่ ๆ ก็มีเสียงหอบหายใจเฮือก ๆ ดังขึ้นรอบตัว !

ลุงลั่วที่ยืนอยู่ด้านหลังโต๊ะบันทึก ถึงกับเบิกตาโพลง สายตาชราคู่นั้นเต็มไปด้วยความตกตะลึง เขาจ้องมองไปทางด้านหลังของหลี่เฉิงอย่างไม่ละสายตา

“ลุงลั่ว เป็นอะไรไปครับ...?”

หลี่เฉิงถามอย่างงุนงง แล้วก็หันกลับไปมองตามสายตานั้นอย่างไม่รู้ตัว ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที อ้าปากค้าง มองภาพตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อ

ชายหนุ่มรูปร่างสูง หน้าตาดี ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน กำลังลากรถเข็นไม้ตรงเข้ามา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ลี่เฉิงตกใจที่สุด

สิ่งที่อยู่บนรถเข็นต่างหากที่ทำให้เขาแทบยืนไม่อยู่ กระสอบป่านหลายใบที่บรรจุแน่นปริมาณ, แพะภูเขาสามตัวที่ยังมีเลือดสดติดอยู่, ไก่ตัวอ้วนสองตัวที่ตัวใหญ่จนดูไม่เหมือนไก่บ้าน และกระต่ายอีกหนึ่งตัว

“ลุงลั่ว สวัสดีครับ ผมมาอีกแล้ว รบกวนช่วยลงบัญชีให้หน่อยครับ”

หลินเย่เดินมาถึงพร้อมรอยยิ้ม ไม่ได้แสดงความหวั่นไหวแม้จะโดนจ้องมองจากทุกทิศทางตลอดทาง

“โอ้…โอ้…หลินเย่เหรอ ! ของทั้งหมดนี่นายจัดซื้อมาเองเหรอ ? !”

“ใช่ครับ เมื่อวานผมขึ้นเขาไป”

“ดี ! ดีมาก ! ตั้งแต่เห็นนายครั้งแรกเมื่อวาน ฉันก็รู้แล้วว่านายต้องไม่ธรรมดา เดี๋ยวฉันจัดการชั่งน้ำหนักให้เลย !”

ลุงลั่วรีบเดินออกมาจากโต๊ะ จ้องหลินเย่ด้วยสายตาชื่นชม ลืมไปหมดว่ากำลังจะบันทึกของให้หลี่เฉิง เขารีบช่วยหลินเย่ยกแพะลงจากรถเข็นมาชั่งทันที

“หลินเย่ แพะสามตัวหนักรวมกัน 418 จิน 6 เหลียง ฉันปัดให้เลยเป็น 420 จินนะ”

“ไก่อ้วนตัวละ 7 จิน 2 ตัว, กระต่าย 5 จิน, แป้งผสม 50 จิน, มันฝรั่ง 100 จิน ดูให้หน่อยว่าถูกไหม”

ลุงลั่วพูดพลางจด พลางหัวเราะพร้อมคำชม

เนื้อแพะ 420 จิน ? !

หลี่เฉิงถึงกับยืนอึ้งไป ขาหมู 3 จินที่เขาได้มานั้น… เทียบกับเศษปลายของที่หลินเย่ซื้อมา ยังน้อยกว่ามาก !

ในหัวของหลี่เฉิงพลันเกิดความรู้สึกพ่ายแพ้อย่างแรง

“ไม่มีปัญหาครับ รบกวนลุงลั่วออกใบจัดซื้อให้ผมด้วยนะครับ”

หลินเย่ตอบอย่างสุภาพ

งานนี้ไม่ต้องลงทุนสักแดง แถมยังได้เงินกลับมาอีก

“คุณพระช่วย ! เขาแพะนี่ใช่ของแพะป่าจริง ๆ เลยนะ !”

“แพะตั้งสามตัว ! หลินเย่ นายมันสุดยอดจริง ๆ !”

“นายไปสนิทกับพวกพรานในป่าแล้วสินะ ?”

บรรดาเจ้าหน้าที่จัดซื้อคนอื่น ๆ ต่างล้อมมามุง พร้อมส่งเสียงเซ็งแซ่ พวกเขาต่างพากันเข้าใจว่าหลินเย่มี “เส้นสาย” กับพวกพรานในเขา ถึงสามารถหาสัตว์ป่ามาได้ขนาดนี้

“แค่โชคดีน่ะครับ บังเอิญเจอเข้าพอดี”

หลินเย่ยิ้มแบบถ่อมตัว พร้อมยกมือไหว้ทุกคนเบา ๆ ไม่นาน ลุงลั่วก็ออกใบจัดซื้อให้เรียบร้อย ให้หลินเย่ไปที่ฝ่ายการเงินเพื่อขอเบิกเงิน

ฝ่ายการเงิน  บรรยากาศไม่แพ้ตลาดแตก หลินเย่ถือใบจัดซื้อเดินมาถึง ก็ทำเอาห้องฝ่ายการเงินถึงกับฮือฮา

ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ไม่มีใครเลยที่สามารถจัดซื้อของได้เยอะขนาดนี้

หัวหน้าฝ่ายการเงิน ‘หลิวเจี้ยนกั๋ว’ ถึงกับลงมือมาต้อนรับด้วยตัวเอง ส่วนพี่สาวคนหนึ่งที่ชื่ออู๋เจีย ได้แต่ยืนอยู่ข้าง ๆ แต่ถึงไม่ได้พูดอะไร เธอก็มองหลินเย่ด้วยสายตาชื่นชม แล้วยกนิ้วโป้งให้แบบเงียบ ๆ

“หลินเย่ ราคาซื้อเนื้อแพะต่อจินคือ 1.5 หยวน แต่กรณีซื้อทั้งตัวน้ำหนักรวม เราคิดให้ 1.2 หยวนต่อน้ำหนักนะ”

“420 จินก็เป็น 504 หยวน”

“ไก่สองตัวรวม 14 จิน คิด 7 หยวน, กระต่าย 5 หยวน, แป้งผสม 35 หยวน, มันฝรั่ง 100 จิน 7 หยวน”

“รวมทั้งหมด 558 หยวน หักเงินล่วงหน้าที่จ่ายไป 50 หยวน รับเพิ่มอีก 508 หยวน พร้อมใบเสร็จทั้งหมด”

“ลองตรวจสอบดูว่าถูกต้องไหม ?”

หัวหน้าหลิวพูดจาเป็นกันเอง ต่างจากตอนปกติที่ขึ้นชื่อว่าดุมาก

“ไม่มีปัญหาครับ ขอบคุณหัวหน้าหลิวที่ช่วยนะครับ”

หลังจากตรวจสอบเงินและใบเสร็จ หลินเย่ก็เซ็นชื่อรับอย่างไม่ลังเล

“ควรเป็นฉันที่ต้องขอบคุณนายต่างหาก ของที่นายนำมาครั้งนี้ ทำให้พี่น้องคนงานมีโอกาสได้กินของดี ๆ บ้าง”

หัวหน้าหลิวพูดด้วยแววตานับถือ