บทที่ 30 การพบพาน

บทที่ 30 การพบพาน

"มิลามี..."

เหล่าจิลามีกะพริบตาขึ้นมองลูเซียน ดวงตาของพวกมันยังคงสั่นระริกและรื้นด้วยน้ำตา

"ข้าชื่อลูเซียน"

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางย่อตัวลงสบตา เขาพยายามแสดงออกถึงความอบอุ่นแทนที่จะใช้อำนาจกดข่ม พวกมันยังไม่ตอบรับในทันที แต่หันไปซุบซิบกันเอง หนวดเล็ก ๆ กระดิกไปมาพร้อมเสียงร้องจิ๊จ๊ะ

"จิลา?"

"มิลามี..."

"จิลา-จิลา!"

เสียงร้องแหลมเล็กถกเถียงกันวุ่นวาย ลูเซียนรออย่างใจเย็นด้วยสีหน้าสงบนิ่ง เขารู้ดีว่าความเชื่อใจไม่อาจบังคับกันได้ แต่มันต้องเกิดจากการตัดสินใจของพวกมันเอง

จิลามีโปเกมอนชินชิลล่าแสนน่ารักแห่งภูมิภาคอิชชู ขึ้นชื่อเรื่องรักความสะอาด ในโลกก่อนที่เขาเคยเห็น พวกมันมักจะใช้หางปัดกวาดฝุ่นละอองจนสะอาดเอี่ยม สิ่งมีชีวิตที่ใสซื่อเช่นนี้ กลับต้องมาพัวพันกับความขัดแย้งเพียงเพราะพวกเราไปทำลายบ้านของพวกมัน

ในที่สุด ทั้งห้าตัวก็หันกลับมาหาเขา

"จิลา!"

พวกมันร้องประสานเสียง ดวงตาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น

ลูเซียนเลิกคิ้วขึ้น

"พวกเจ้าตกลงงั้นหรือ?"

"จิลา!"

พวกมันพยักหน้าหงึกหงักพร้อมกัน

ความจริงพวกมันไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว แต่ที่สำคัญกว่าคือลูเซียนดูไม่ใช่คนโกหก หากสิ่งที่เขาสัญญาเป็นจริง เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง พวกมันจะได้อยู่ในป่าไม้ผลที่อุดมสมบูรณ์ มีอาหารรสหวานให้กินไม่ขาดสาย ได้สร้างรังและวิ่งเล่นบนกิ่งไม้ด้วยกัน แค่คิดหัวใจดวงน้อยก็พองโต

ลูเซียนลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เขาเรียกไลลา ผู้มีหน้าที่รักษาพยาบาลของนิคมมาดูแลจิลามีที่บาดเจ็บ ก่อนจะสั่งให้คนอื่น ๆ กลับไปทำงานต่อ

ชาวบ้านเริ่มเดินเข้ามาใกล้อย่างระแวดระวัง ทว่าเมื่อเห็นโปเกมอนตัวน้อยไม่มีท่าทีดุร้ายแล้ว พวกเขาก็เริ่มผ่อนคลายลง

"พวกมันจะไม่ทำร้ายเราอีก"

ลูเซียนยืนยัน

"จนกว่าจะถึงฤดูใบไม้ผลิ พวกมันจะอาศัยอยู่ร่วมกับเรา"

ทุกคนที่ได้ยินต่างพยักหน้ารับโดยไม่มีใครคัดค้าน เพราะลึก ๆ แล้วพวกเขารู้ดีว่าขวานในมือพวกเขานั่นเองที่เป็นตัวทำลายบ้านของพวกมัน ไม่นานนัก จังหวะการทำงานที่หนักแน่นก็กลับมาอีกครั้ง ต้นไม้ล้มลงทีละต้นจนป่าเริ่มบางตา เหล่าจิลามีนั่งดูบ้านหลังเก่าที่ค่อย ๆ หายไปอย่างหงอยเหงาในตอนแรก ทว่าลูเซียนก็ต้องประหลาดใจที่ความเศร้านั้นอยู่ได้ไม่นาน เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ดวงตาสดใสของพวกมันก็เริ่มมองไปรอบ ๆ อย่างซุกซน ทั้งกระท่อมไม้ ทุ่งนา และมนุษย์ที่เดินกันขวักไขว่ ดูเหมือนนิสัยร่าเริงตามธรรมชาติจะช่วยฉุดพวกมันให้ออกจากความโศกเศร้า และเริ่มสนใจชีวิตใหม่ที่แปลกตาแทน

...

ถ่านในเตาพิงคุโชนส่งความอบอุ่นไปทั่วกระโจม บนโต๊ะมีจิลามีห้าตัวนั่งล้อมวงแทะอัลมอนด์อบแห้งอย่างเอร็ดอร่อย ข้างกันนั้นมีถ้วยชาดำรสหวานส่งกลิ่นหอมกรุ่น

"จิลา~!" (อุ่นจังเลย~!)

"จิลา!" (อร่อยจัง!)

"มิลามี..." (สบายจังเลย...)

การได้กินของอร่อยและอยู่ในที่พักที่ทั้งอุ่นและสะอาดท่ามกลางฤดูหนาวที่แสนลำบากและขาดแคลนอาหาร เป็นสิ่งที่พวกมันไม่เคยจินตนาการถึงตอนอยู่ในป่ามาก่อนเลย ใบหน้าเล็กๆ ของพวกมันเอิบอิ่มไปด้วยความสุข ราวกับเพิ่งได้รับเงินชดเชยค่ารื้อถอนก้อนโตมายังไงยังงั้น

ลูเซียน: "..."

มินิริว: "..."

ลูเซียนทำได้เพียงจ้องมอง ในใจอยากจะตะโกนถามเหลือเกินว่า

'เฮ้! อุดมการณ์ของพวกเจ้าหายไปไหนหมดแล้ว?'

แต่เมื่อมองดูจิลามีเขาก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ ผืนป่าภายนอกนั้นกว้างใหญ่และเต็มไปด้วยทรัพยากร มันไม่มีทางเป็นของจิลามีเพียงกลุ่มเดียวแน่

การตัดไม้จะยังดำเนินต่อไป เพราะบ้านยังต้องการไม้ซุง และฟืนก็จำเป็นต่อการประทังชีวิตในหน้าหนาว และที่ไหนที่มีทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ โปเกมอนก็ย่อมอาศัยอยู่ที่นั่น หากเป็นเช่นนี้ ความขัดแย้งแบบวันนี้ย่อมต้องเกิดขึ้นอีก

ลูเซียนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้น เขาสั่งให้มินิริวอยู่ช่วยเฝ้าเหล่าจิลามี จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ตัดไม้

ที่นั่น ชาวบ้านและยูกิคาบูริกำลังกวัดแกว่งขวานเข้าจังหวะกัน ต้นไม้ใหญ่ส่งเสียงลั่นก่อนจะล้มครืนเสียงดังสนั่นไปทั่วป่า

"ฝ่าบาท!"

อัศวินนายหนึ่งสังเกตเห็นลูเซียนและรีบเข้ามาทำความเคารพ

ลูเซียนพยักหน้าพลางมองไปที่ชายป่า

"ช่วงที่ตัดไม้หลายวันมานี้ พวกเจ้าเจออสุรกายป่าบ้างไหม?"

"อสุรกายป่าหรือพะยะค่ะ?"

อัศวินครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้า

"เจอพะยะค่ะฝ่าบาท"

"หืม? ตัวแบบไหนล่ะ?"

อัศวินขมวดคิ้วพลางนึก

"เราเจอนกคล้ายนกพิราบ แล้วก็สัตว์ตัวเล็ก ๆ คล้ายหนูที่ดูระแวดระวังมาก พอพวกมันเห็นเราก็เผ่นแน่บทันที แล้วก็มีสัตว์คล้ายกวางขนสีน้ำตาลด้วยพะยะค่ะ"

ลูเซียนหรี่ตาลงทันที เขาพอจะนึกภาพออกแล้ว

นกตัวนั้นต้องเป็นมาเมพาโตะ นกพิราบป่าที่พบได้ทั่วไปในอิชชู

ส่วนโปเกมอนคล้ายหนู น่าจะเป็นมิเนซูมิที่ช่างระแวดระวังและตื่นคน

และกวาง... คงจะเป็นชิคิจิกะ ร่างฤดูหนาวแน่ ๆ

"พวกมันมีท่าทีดุร้ายไหม?"

ลูเซียนถามต่อ

อัศวินส่ายหน้า

"ไม่เลยพะยะค่ะ คงเพราะเรามีคนเยอะ พวกมันเลยกลัว พอเห็นปุ๊บก็วิ่งหนีไปปั๊บ"

ลูเซียนผ่อนลมหายใจเบาๆ

ดูเหมือนว่าจิลามีจะเป็นกลุ่มที่ใจกล้าที่สุดในบรรดาพวกมันทั้งหมด หรือบางทีต้นไม้ที่ถูกโค่นอาจจะเป็นรังรักของพวกมันพอดี จนทำให้พวกมันตัดสินใจเข้าปะทะกับพวกเขาด้วยความจนแต้ม

"ข้าเข้าใจแล้ว ทำงานต่อไปเถอะ"

ลูเซียนเอ่ยเสียงเรียบ

"พะยะค่ะฝ่าบาท!"

อัศวินทำความเคารพอีกครั้งก่อนกลับไปทำงาน

ลูเซียนยืนนิ่งอยู่กลางหิมะ กวาดสายตามองผืนป่าอันกว้างใหญ่ ลมหนาวบาดผิวทว่าเขากลับรู้สึกหนักอึ้งในใจยิ่งกว่า ทุกต้นไม้ที่พวกเขาล้มลง ย่อมเป็นบ้านของผู้อื่นเสมอ

ทันใดนั้นเอง เขารู้สึกเสียวสันหลังวาบราวกับถูกจ้องมอง สัญชาตญาณเขาสั่งการทันที ลูเซียนหันขวับไปมองที่ชายป่า บนกิ่งไม้ไม่ไกลนัก มีร่างสีเขียวขนาดเล็กเกาะอยู่

สายตาทั้งสองคู่สบประสานกันเข้าอย่างจัง

มันคือโปเกมอนรูปร่างคล้ายงูที่มีลำตัวสีเขียวปราดเปรียว ช่วงท้องเป็นสีครีม มีแถบสีเหลืองลากยาวจากหลังศีรษะไปจนถึงหาง แม้รูปร่างจะเหมือนงู แต่มันยืนตัวตรงด้วยขาทั้งสองข้าง และมีแขนเล็กๆ กอดอกไว้แนบแน่น

แววตาของมันเรียบเฉย ทะนงตน และยากจะคาดเดาความรู้สึก รูม่านตาของลูเซียนหดเกร็งด้วยความตกตะลึง นั่นมัน สึทาจะ หนึ่งในโปเกมอนเริ่มต้นแห่งภูมิภาคอิชชู!

ท่ามกลางหิมะโปรยปราย มนุษย์และโปเกมอนต่างจ้องกันเงียบกริบ เผชิญหน้ากันอย่างไม่มีคำพูดภายใต้แสงแดดอันเยือกเย็นของฤดูหนาว