บทที่ 29 ภาวะพึ่งพากัน

บทที่ 29 ภาวะพึ่งพากัน

มนุษย์และโปเกมอนต่างอาศัยอยู่บนโลกใบนี้ ในฐานะผู้มาจากต่างโลก ลูเซียนย่อมรู้ดีว่าทั้งสองเผ่าพันธุ์อยู่ร่วมกันได้ ทว่าเขาจะหย่าศึกครั้งนี้ได้ยังไงกัน?

ลูเซียนนิ่งคิด ขณะที่เหล่าอัศวินรอบกายต่างกำอาวุธแน่นด้วยความกังวล ฝั่งจิลามีบนกิ่งไม้เองก็ไม่มีทีท่าจะถอย บ้านของพวกมันถูกโค่นทำลาย สมควรแล้วที่พวกมันจะโกรธแค้น

"จิลา-จิลา!"

พวกมันเริ่มระดมขว้างหินและกิ่งไม้ใส่ฝูงชนเพื่อขับไล่

"ฝ่าบาท ระวังพะยะค่ะ!"

อัศวินนายหนึ่งรีบเข้ามากำบังหน้าลูเซียนไว้

เมื่อเห็นสหายมนุษย์ถูกทำร้าย เหล่ายูกิคาบูริก็หมดความอดทน

"โกกกก!"

พวกมันพุ่งตัวออกไปพร้อมปลดปล่อยพลังทันที

"ลำแสงเยือกแข็ง!"

"คัตเตอร์ใบไม้!"

"สายลมเยือกแข็ง!"

ไอเย็นจัดและใบไม้คมกริบพัดถล่มใส่กิ่งไม้ จิลามีตัวหนึ่งถูกซัดตกจากกิ่งไม้พร้อมเสียงร้อง

"จิลา!"

จิลามีตัวอื่น ๆ ตาลุกวาวด้วยความแค้น พวกมันสวนกลับทันควันด้วยสปีดสตาร์และตบเรียกสติ ดาวสีทองร่วงพรูดุจห่าฝน ซัดเข้าใส่ทั้งยูกิคาบูริและอัศวินจนแตกพ่าย

"หยุดนะ!"

ลูเซียนตะโกนห้าม

"เราคุยกันได้!"

ทว่าจิลามีกำลังโกรธจัด พวกมันกระโจนลงจากต้นไม้เข้าล้อมยูกิคาบูริและพุ่งเป้ามาที่มนุษย์

"มินิริว คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า!"

ลูเซียนสั่งการ

"วู้ววว!"

ประกายไฟสีเหลืองแล่นผ่านอากาศ จิลามีตัวหนึ่งชะงักกึกกลางคันเพราะอาการเป็นอัมพาต

"เอลิฟ พาคนอื่นหนีไป!"

ลูเซียนสั่งเฉียบขาด

"พะยะค่ะฝ่าบาท ทรงระวังตัวด้วย!"

เอลิฟรีบนำชาวบ้านออกจากพื้นที่ทันที

เหลือเพียงลูเซียน อัศวินไม่กี่นาย และโปเกมอนคู่ใจ ยูกิคาบูริปะทะกับจิลามีจนหิมะและกิ่งไม้ปลิวว่อน ลูเซียนขมวดคิ้ว

'ต้องจบเรื่องนี้ก่อนจะมีใครเจ็บหนัก...'

เขาก้าวออกไป

"มินิริว พายุหมุน!"

"วู้วววว!"

มินิริวแผ่พลังมังกรออกมาพร้อมพ่นพายุสีม่วงซัดจิลามีตัวหนึ่งจนกระเด็น จิลามีอีกตัวพุ่งเข้าหามินิริวทันทีด้วยความแค้น

มันชูอุ้งเท้าขึ้นสูง

"ตบเรียกสติ!"

เจ้าหนูชินชิลล่ารวดเร็วมาก แม้ลูเซียนจะสั่งให้หลบ แต่มินิริวยังด้อยประสบการณ์จึงถูกตบเข้าอย่างจังจนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ สายตาของลูเซียนคมปลาบขึ้น

"มินิริว— รัด!"

"วู้ววว!"

ร่างเพรียวยาวตวัดรัดตัวจิลามีไว้แน่น

"มิลามี!"

มันดิ้นรนสุดชีวิต ทว่ามินิริวยิ่งรัดแน่นขึ้น

"ตอนนี้แหละ คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า!"

กระแสไฟแล่นผ่านตัวมินิริวเข้าสู่ร่างจิลามีจนมันแน่นิ่งไปในพริบตา เมื่อลูเซียนมองไปรอบๆ สนามรบก็เงียบสงบลงแล้ว จิลามีทั้งห้าตัวนอนหมดแรงอยู่บนพื้นหิมะ สู้ต่อไม่ไหว ยูกิคาบูริทั้งสามยืนหอบหายใจพลางจ้องศัตรูที่พ่ายแพ้ เตรียมจะซ้ำอีกรอบ

"พอได้แล้ว! ยูกิคาบูริ หยุดเดี๋ยวนี้!"

ลูเซียนสั่งเสียงดัง

ยูกิคาบูริชะงักและหันมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ลูเซียนค่อย ๆ เดินเข้าไปหาโดยมีมินิริวคอยระวังภัยอยู่ข้างกาย เขาย่อตัวลงสบตาที่สั่นระริกของเหล่าจิลามี บางตัวร้องไห้โฮ บางตัวพยายามกลั้นน้ำตา ส่วนอีกตัวกัดฟันจ้องเขาอย่างไม่ยอมแพ้

'จบสิ้นแล้ว'

พวกมันคิดอย่างท้อแท้

'เราแพ้แล้ว บ้านก็รักษาไว้ไม่ได้... มนุษย์จะยึดป่าไป ส่วนเราต้องเร่ร่อนกลางหิมะไม่มีที่ซุกหัวนอน...'

"มิลามี! มิลามี!"

ตัวหนึ่งร้องออกมา— 'ไอ้มนุษย์ใจร้าย!'

พวกมันจินตนาการภาพตัวเองต้องแบกห่อผ้าเดินเตาะแตะฝ่าพายุหิมะ ทิ้งบ้านเกิดไว้เบื้องหลัง ลูเซียนรู้สึกหน่วงในอก ชั่วครู่หนึ่งเขาเกลียดตัวเองที่ดูเหมือนทรราชรังแกผู้อ่อนแอ

เขาลอบถอนหายใจยาว

"ข้าขอโทษนะ จิลามี"

จิลามีชะงักไป แม้แต่โปเกมอนตัวเขียวที่แอบมองอยู่ในเงาก็ยังตกใจ พวกมันหูฝาดไปหรือเปล่า?

'ไอ้มนุษย์ใจร้ายคนนี้... ขอโทษงั้นเหรอ?'

"มิลามี...?"

จิลามีตัวหนึ่งถามเสียงแผ่ว

ลูเซียนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงใจ

"ข้ายอมรับว่าเราทำลายบ้านพวกเจ้า แต่ถ้าไม่ทำ ไม่ใช่แค่ข้า แต่คนข้างหลังข้าทั้งหมด... ย่อมต้องหนาวตายในพายุหิมะนี้"

คำพูดนั้นทำให้จิลามีลังเล พวกมันมองข้ามไหล่ลูเซียนไปทางชาวบ้านที่ยืนตัวสั่นอยู่ไกลๆ ความตาย... สำหรับโปเกมอนนั้นน่ากลัวยิ่งนัก มันหมายถึงการไม่ได้ลืมตาดูตะวัน ไม่ได้แทะลูกสน และไม่ได้วิ่งเล่นในป่าอีกต่อไป

ลูเซียนเอ่ยต่อ

"เราต้องใช้ไม้สร้างบ้านแข็งแรงไว้กันลมหนาว เพื่อให้ทุกคนรอดพ้นฤดูหนาวนี้ไปได้"

หูของจิลามีลู่ลง

"ข้ารู้ว่าการตัดไม้ทำลายบ้านพวกเจ้า ข้าเสียใจจริงๆ แต่... เพื่อความอยู่รอด เราหยุดไม่ได้"

คำพูดเขามั่นคงตรงไปตรงมา ไม่ได้เหยียบย่ำความเจ็บปวดของพวกมัน

"ดังนั้น"

เขาเอ่ยพลางสบตากับดวงตาที่เปื้อนน้ำตาเหล่านั้น

"ในฐานะเจ้าเมือง ข้าขอสัญญา เมื่อฤดูหนาวผ่านไป หิมะละลายและถึงวสันตฤดู เราจะปลูกป่าไม้ผลขึ้นมาเพื่อพวกเจ้าโดยเฉพาะ มันจะอุดมสมบูรณ์และปลอดภัยกว่าเดิม เป็นบ้านที่มีอาหารกินอย่างไม่จำกัด"

จิลามีกระดิกหนวดรับฟังอย่างตั้งใจ

"จนกว่าจะถึงตอนนั้น"

ลูเซียนพูดเสียงนุ่ม

"ถ้าพวกเจ้ายอมเชื่อใจ ก็จงเข้ามาอยู่ในเมืองของเรา ถือว่าเป็นบ้านชั่วคราว อยู่ด้วยกันผ่านหน้าหนาวนี้ไป แล้วจะไม่มีใครทำอันตรายพวกเจ้าได้"