บทที่ 21 พลังของสัตว์เวทมนตร์

บทที่ 21 พลังของสัตว์เวทมนตร์

เช้าวันต่อมา เกล็ดหิมะบางเบาเริ่มโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า เอลิฟแหงนมองเกล็ดหิมะที่ล่องลอยด้วยความกังวล

"อุณหภูมิลดต่ำลงยิ่งกว่าเดิมพะยะค่ะ!"

ลูเซียนจ้องมองท้องฟ้าครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป

"ข้าว่าเราต้องรีบกันแล้ว"

ความรู้สึกเร่งรีบนั้นกดดันประชากรทุกคนในนิคม หิมะที่ตกบางๆ ในวันนี้ อาจกลายเป็นพายุหิมะคลั่งได้ในวันพรุ่งนี้ หลังจากรีบกินอาหารจนอิ่มท้อง ทุกคนก็มุ่งหน้าไปตัดไม้เพื่อสร้างบ้านทันที หิมะยังคงตกอย่างต่อเนื่องและอุณหภูมิภายนอกดิ่งวูบ เด็ก ๆ หลายคนนั่งเรียงแถวกันอยู่ใต้กระโจม จ้องมองโลกที่กลายเป็นสีขาวโพลนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล ยูกิคาบูริทั้งสามตัวนั่งอยู่ข้างๆ พวกเขา พลางเอียงคอเลียนแบบท่าทางเด็กๆ ที่กำลังจ้องมองหิมะ

"อืมม..."

แม้จะอายุยังน้อย แต่เด็ก ๆ เหล่านี้รู้ดีว่าสถานการณ์เลวร้ายเพียงใด พวกเขาพลัดหลงมายังดินแดนที่ไม่รู้จัก เสบียงอาหารร่อยหรอลงทุกวัน และใบหน้าของพ่อแม่ก็เต็มไปด้วยความทุกข์ระทม ยิ่งหิมะตกหนัก เด็ก ๆ ก็ยิ่งกังวล พวกเขากลัวว่าพ่อแม่จะสร้างเรือนซุงไม่เสร็จก่อนที่พายุหิมะจะมาถึง พวกยูกิคาบูริเริ่มสัมผัสได้ถึงความไม่สบายใจนั้นจึงเอียงคอด้วยความสับสน

"ยูกิคาบูริ วันนี้พวกเราเล่นกับพวกเจ้าไม่ได้หรอกนะ"

เด็กชายคนหนึ่งเอ่ยเบาๆ

"หืม?"

พวกยูกิคาบูริเกาศีรษะที่มีหิมะปกคลุมด้วยความผิดหวัง

"พายุหิมะกำลังจะมาแล้ว พ่อกับแม่ต้องออกไปตัดไม้เพื่อสร้างบ้าน ถ้าบ้านสร้างไม่เสร็จก่อนพายุมา พวกเราคงหนาวตายกันหมด"

เด็กหญิงวัยห้าหกขวบอธิบาย ดวงตาของนางสั่นไหวด้วยความกลัว

"ไม่ เราจะนั่งอยู่เฉยๆ แบบนี้ไม่ได้!"

เด็กชายที่โตกว่ากำหมัดแน่น

"เราต้องไปช่วยด้วย!"

"แต่... พวกเราจะทำอะไรได้ล่ะ?"

เด็กหญิงอีกคนถามอย่างงุนงง

"เราช่วยรวบรวมพืชพรรณ เก็บกิ่งไม้ใบไม้ หรือช่วยแบกอะไรที่พอจะแบกไหว ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น!"

เด็กชายลุกขึ้นยืนพลางหันไปบอกพวกยูกิคาบูริอย่างจริงจัง

"วันนี้พวกเจ้าเล่นกันไปก่อนนะ พวกเราจะไปช่วยพ่อแม่ทำงาน!"

ยูกิคาบูริทั้งสามกะพริบตาปริบ ๆ มองตามเด็ก ๆ ที่เริ่มหาเบอร์รี่และมองดูเหล่าผู้ใหญ่ที่กำลังตัดไม้ แม้พวกมันจะไม่เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าได้ แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือ หากมนุษย์ทำงานเสร็จเร็วขึ้น พวกเขาก็จะได้กลับมาเล่นกับพวกมันด้วยกันอีกครั้ง

"อืม-หึม!"

ถ้าเป็นอย่างนั้น พวกมันก็จะช่วยด้วย!

ราษฎรส่วนใหญ่ยุ่งอยู่กับการทำงานจนไม่ได้สังเกต แต่มีชายบางคนคนสังเกตเห็นพวกยูกิคาบูริเดินตรงไปยังต้นไม้ขนาดมหึมา ทันใดนั้น แสงสีขาวเริ่มแผ่ออกมาจากร่างกายของพวกมัน ราวกับกำลังรวบรวมพลังงานบางอย่าง

"พวกมันกำลังจะทำอะไรน่ะ?"

มีคนกระซิบด้วยความตกใจ

วินาทีต่อมา ยูกิคาบูริก็ปลดปล่อยพลังออกมา ลำแสงพลังน้ำแข็งที่เจิดจ้าและอัดแน่นพุ่งเข้าปะทะต้นไม้ใหญ่อย่างรุนแรง

ตูม!

เสียงหักโค่นดังสนั่นหวั่นไหว ต้นไม้ยักษ์ล้มลงกระแทกพื้นดินในพริบตา

ทุกคน "!!!!"

ชาวบ้านคนอื่น ๆ หันมามองตามเสียงด้วยความตกตะลึง

"นั่นมัน! อสุรกายสามตัวนั้นทำอะไรลงไปน่ะ?"

ผู้คนต้องใช้ขวานจามต้นไม้หลายชั่วโมงกว่าจะล้มได้สักต้น แต่พวกยูกิคาบูริกลับโค่นมันลงได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

"ยูกิคาบูริ...?"

พวกเด็กๆ เองก็เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้าง ส่วนพวกยูกิคาบูริเมื่อเห็นสายตาเหล่านั้นก็ส่งเสียงร้องอย่างร่าเริง

"สโนว์-มม!"

เหล่าผู้ใหญ่นิ่งอึ้งด้วยความสับสน ไม่เข้าใจเจตนาของพวกมัน แต่พวกเด็ก ๆ กลับเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว

"พวกยูกิคาบูริกำลังช่วยเราตัดไม้คะ!"

เด็กหญิงคนหนึ่งอุทานออกมา

"ว่าไงนะ?!"

ผู้ใหญ่หลายคนนิ่งค้างไปทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ อสุรกายกำลังช่วยพวกเขาทำงานงั้นหรือ? เป็นไปไม่ได้! ทว่าภาพที่ปรากฏต่อหน้าคือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้

ขณะที่ทุกคนยังคงตกตะลึง ไรอันเป็นคนแรกที่ได้สติ

‘องค์ชายลูเซียนพูดถูก! ยูกิคาบูริทั้งสามตัวนี้แตกต่างจากอสุรป่าที่ดุร้ายพวกนั้น องค์ชายเคยตรัสไว้ว่า หากเจ้าดูแลสัตว์เวทมนตร์ด้วยใจจริง พวกมันย่อมตอบแทนเจ้าด้วยสิ่งเดียวกัน!’

และตอนนี้ ด้วยความช่วยเหลือจากพวกมัน การเอาชีวิตรอดในฤดูหนาวที่โหดร้ายก็ดูจะมีความหวังขึ้นมาทันที

ความฮึกเหิมเปี่ยมล้นอยู่ในอกของไรอัน เขาหันไปตะโกนบอกฝูงชน

"อย่ามัวแต่ยืนบื้ออยู่! ร่วมมือกับพวกยูกิคาบูริซะ!"

...

ริมแม่น้ำสายกว้าง แอนนาและโซรัว เงยหน้ามองลูเซียนด้วยแววตาที่เป็นประกาย มนุษย์และสัตว์เวทมนตร์ เทรนเนอร์และคู่หู อนนาตื่นเต้นกับการจะะได้เป็นเทรนเนอร์เหมือนกันกับท่านเซอร์อารอน จนทำให้นางนอนไม่หลับทั้งคืน

คืนก่อนนางกอดโซรัวไว้แน่นและกระซิบคำเดิมซ้ำ ๆ ว่าพวกนางจะแข็งแกร่งขึ้น แข็งแกร่งพอที่จะปกป้องแม่และทุกคนให้ได้!

"ดีมาก"

ลูเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความพอใจเป็นอย่างยิ่ง ในดินแดนนี้ยังมีเรื่องให้เขาต้องจัดการอีกมาก เขาจึงไม่เสียเวลาอ้อมค้อม

"เจ้าจำทุกอย่างที่ข้าเขียนไว้ในแผ่นหนังที่ข้าให้เจ้าไปได้แล้วหรือยัง?"

"จำได้หมดแล้วเพคะ!"

แอนนาตอบเสียงดัง ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยแล้วยอมรับตามตรง

"แต่... ยังมีอีกหลายอย่างที่ข้าไม่ค่อยเข้าใจเพคะ"

ทั้งเรื่องของคุณลักษณะ, คุณสมบัติพิเศษ, และการวิวัฒนาการ...

ลูเซียนยิ้มออกมา

"นั่นแหละคือสิ่งที่ข้าจะสอนเจ้าในวันนี้"