บทที่ 11 เรือนซุงหลังแรกเสร็จสมบูรณ์!

บทที่ 11 เรือนซุงหลังแรกเสร็จสมบูรณ์!

โซรัว โปเกมอนจิ้งจอกร้อยเล่ห์ ผู้มีความสามารถโดยธรรมชาติในการรังสรรค์ภาพมายาเพื่อลวงตาเหล่าศัตรู เมื่อเร้นกายในพงไพร มันสามารถแปลงกายเป็นมนุษย์หรือโปเกมอนชนิดอื่นเพื่อปกปิดรูปลักษณ์ที่แท้จริง ทว่าภาพมายาของเจ้าตัวน้อยยังมิอาจเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ เพียงชั่วพริบตา ม่านหมอกมายาก็สลายไป เผยให้เห็นร่างที่แท้จริงอีกครั้ง

'กลับมาแล้ว!'

นัยน์ตาของแอนนาเบิกกว้างด้วยความพิศวง แววตาของนางฉายชัดถึงความอยากรู้อยากเห็นต่อสิ่งตรงหน้า

ทว่าในทันใดนั้น ร่างของโซรัวกลับเกร็งเครียด มันก้มตัวลงต่ำพร้อมเผยคมเขี้ยวและส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ แอนนาพลันชะงักงันด้วยความฉงน

'ข่มขู่ข้าอย่างนั้นรึ? ทั้งที่ข้าเพิ่งจะเยียวยาแผลให้เจ้าเนี่ยนะ?'

ทว่าความหนาวเยือกพลันแล่นผ่านไขสันหลังประหนึ่งลางร้าย เงามหึมาทอดทับลงมาบดบังทั้งร่างของนางและอสุรจิ้งจอกตัวน้อย ความจริงกระแทกเข้าสู่ห้วงสำนึกประหนึ่งสายฟ้าฟาด โซรัวมิได้ข่มขู่นาง แต่มันกำลังเตือนภัยต่างหาก!

เบื้องหลังของนางคืออสุรกายร่างยักษ์ที่สูงตระหง่านเกือบสามเมตร ขนสีขาวหนาเตอะของมันปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งแหลมคม... มันคือ ทันแบร์ จ้าวแห่งพงไพรเหมันต์

“ฮู้—วู้วว!”

“ฮู้—วู้วว!” อสุรกายแห่งทุ่งน้ำแข็งแผดเสียงคำรามกึกก้องพร้อมเหวี่ยงกรงเล็บมหึมาเข้าใส่ การจู่โจมนั้นฉีกกระชากอาภรณ์ของแอนนาจนขาดวิ่น คมเขี้ยวเยือกแข็งกรีดกรายเข้ามาใกล้จนนางสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่บาดลึกเข้าไปในผิวหนัง

แอนนาขบกรามแน่นเพื่อสะกดความเจ็บปวด นางรีบรวบตัวโซรัวที่สั่นระริกเข้าสู่อ้อมอก แล้วออกวิ่งสุดกำลังด้วยสัญชาตญาณแห่งการเอาตัวรอดที่พรั่งพรูออกมา

“กรรรรรรรรรร!”

ทันแบร์คำรามด้วยความโกรธที่เหยื่อกล้าหนี มันโจนทะยานไล่ตามหลังมา เสียงหิมะใต้ฝ่าเท้าของมันถูกบดขยี้ดังสนั่นดั่งเสียงอัสนี

ทว่าผืนป่าเบื้องล่างกลับฉาบด้วยแผ่นน้ำแข็งที่ลื่นไถลจากพายุที่เพิ่งสงบลง ฝ่าเท้าของแอนนาเสียหลักทำให้นางและโซรัวกลิ้งหลุนลงสู่เนินเขาอย่างมิอาจควบคุม

“อ๊ากกกกก!”

"วู้วววววว!"

เสียงหวีดร้องดังก้องไปพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้อง โลกทั้งใบหมุนคว้างอยู่เบื้องหน้าหน้าผาสูงชัน ก่อนที่ความเจ็บปวดจะเข้าจู่โจมและถูกความมืดมิดกลืนกินไปในที่สุด

ในขณะเดียวกัน ณ ค่ายพักที่ห่างไกลออกไป ภารกิจรังสรรค์เรือนซุงยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางความตรากตรำที่แฝงไปด้วยความหวัง ลูเซียนสดับฟังคำอธิบายจากทักเกอร์จนเข้าใจถึงขั้นตอนการสร้างวิมานไม้ที่มั่นคง

ลำดับแรกคือการเสาะหาชัยภูมิที่มั่นคงและมีปราการลมโดยธรรมชาติ ทักเกอร์เลือกจุดที่เหมาะสมได้อย่างแม่นยำ

เมื่อถึงยามเที่ยง ด้วยแรงกายจากผู้คนนับสิบ พวกเขาได้ตัดต้นไม้จำนวนมาก ชายฉกรรจ์ลากท่อนซุงออกจากป่า ในขณะที่คนอื่น ๆ ช่วยกันใช้ขวานและเลื่อยตัดกิ่งออกจากท่อนไม้

จากนั้นการก่อสร้างที่แท้จริงก็เริ่มขึ้น เพื่อประหยัดวัสดุและเก็บความร้อนให้ได้มากที่สุด ทักเกอร์จึงออกแบบบ้านให้มีลักษณะทรงโดม คล้ายกับอิกลู ก่อนจะใช้เทคนิคการเจาะแบบฝังเดือยยึดคานไม้ให้แน่นหนาประหนึ่งเป็นเนื้อเดียว หิมะ ท่อนซุง ดิน กิ่งไม้ และใบไม้ถูกนำมาอุดรอยรั่วเพื่อกันลมหนาว

เมื่อสิ้นแสงทิวา เรือนซุงกันหนาวหลังแรกก็เสร็จสมบูรณ์ขึ้นด้วยความร่วมแรงร่วมใจของทุกคน ประสิทธิภาพที่เกิดขึ้นนั้นช่างน่าอัศจรรย์นัก

…

ท่ามกลางรัตติกาล เรือนซุงหลังใหม่สว่างไสวด้วยแสงอัคคีจากเตาผิง กลิ่นหอมกรุ่นของโจ๊กโอ๊ตมีลลอยอบอวลไปทั่วขจัดไอเย็นที่หวีดร้องอยู่ภายนอกมิให้เล็ดลอดเข้ามาได้

ราษฎรที่นั่งเบียดเสียดอยู่ภายในต่างเต็มไปด้วยความปีติและโล่งใจ ใบหน้าที่เคยหม่นหมองด้วยความสิ้นหวังกลับสว่างไสวขึ้นอีกครั้ง

เรือนซุงไม้ธรรมดาที่ทำจากท่อนซุง แต่สำหรับพวกเขา มันคือปาฏิหาริย์ เป็นข้อพิสูจน์ว่าพวกเขาสามารถอยู่รอดได้ ถ้าหากร่วมแรงร่วมใจกัน ทุกครอบครัวก็จะมีเรือนซุงเช่นนี้ และบางที... พวกเขาอาจจะรอดพ้นจากฤดูหนาวนี้ไปได้

ลูเซียนยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขาด้วยท่วงท่าที่สงบนิ่ง แม้ภายนอกจะดูเยือกเย็นแต่ความหนักอึ้งในใจกลับมลายหายไป

'โชคดีที่เรือนซุงใช้งานได้จริง หากเราทำต่อไป การรอดพ้นจากเหมันตฤดูนี้คงไม่ใช่เพียงเเค่ความฝัน'

"ขอบใจพวกเจ้าทุกคนที่ทุ่มเทแรงกาย... คืนนี้จงพักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้ภารกิจของพวกเราจะดำเนินต่อไป"

ลูเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงด้วยอำนาจ

"พะยะค่ะองค์ชาย!"

เสียงตอบรับสะท้อนกลับมาอย่างเปี่ยมด้วยขวัญกำลังใจ ราษฎรที่เคยสิ้นหวังบัดนี้ต่างแย้มยิ้มเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน

ลูเซียนคลี่ยิ้มบางๆ หันหลังกลับพร้อมมินิริวซุกอยู่ในอ้อมแขนของเขา เตรียมตัวไปพักผ่อน ทันใดนั้นหญิงผู้หนึ่งก็ถลาเข้ามาด้วยท่าทีลนลาน ใบหน้าของนางซีดเผือดไร้สีเลือด แววตาที่จ้องมองมายังเขาสั่นระริกประหนึ่งพบแสงสุดท้ายแห่งชีวิต

"องค์ชายลูเซียน! แอนนา... แอนนาลูกสาวของหม่อมฉันหายตัวไปแล้วพะยะค่ะ! ได้โปรดเถิด... ได้โปรดช่วยตามหานางด้วย!"

ดวงตาของลูเซียนหรี่ลงเล็กน้อย เขาจำเด็กหญิงวัยสิบขวบผู้มีปณิธานอันแรงกล้าคนนั้นได้ดี จิตวิญญาณของนางเปรียบเสมือนประกายไฟที่จุดความหวังให้แก่ราษฎร

"เกิดอะไรขึ้น? จงค่อยๆ เล่ามา"

ลูเซียนกล่าว

น้ำเสียงของเขาสงบแต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ

หญิงผู้นั้นสะอื้นไห้

"บ่ายวันนี้ แอนนากลับมาจากกระโจมของท่านหมอไลลา เธอกำลังอ่านตำราอยู่ หม่อมฉันเพียงแต่ปลีกตัวไปครู่เดียว พอกลับมา เธอก็หายไปแล้ว! ทีแรกหม่อมฉันคิดว่าเธอออกไปเล่น แต่เธอก็ไม่กลับมาเลย จนกระทั่งจะเป็นเวลาคำเช่นนี้... องค์ชายพะยะค่ะ ได้โปรด หม่อมฉันขอร้อง!"

สามีของเธอสิ้นชีพไปแล้วระหว่างการเดินทาง แอนนาคือสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ในโลกใบนี้สำหรับเธอ หากเธอต้องเสียบุตรสาวไปอีก โลกทั้งใบของเธอคงพังทลายลงเป็นแน่

สีหน้าของลูเซียนเเข็งกร้าว

"ไรอัน จงไปสำรวจแถวๆ กระโจมของนางดู"

"พะยะค่ะองค์ชาย!"

ไรอันไม่ลังเล เขาหันหลังกลับอย่างรวดเร็วและนำกำลังมุ่งหน้าไปยังชายขอบของค่าย

ในขณะเดียวกัน ลูเซียนเปิดหน้าต่างแผงผังระบบขึ้นมาทันที ปลายนิ้วกวาดไล่หารายชื่อของประชากรอย่างเร่งร้อน

[ชื่อราษฎร: แอนนา]

[อายุ: 10]

[อาชีพ: ไม่มี]

[ความสามารถพิเศษ: ไม่มี]

[ความจงรักภักดี: 99 (สูงสุด:100)]

[ประวัติชีวิต -

ปี 138 แห่งปฏิทินอาณาจักร: ถือกำเนิด

ปี 148 แห่งปฏิทินอาณาจักร: นางและมารดาได้ติดตามองค์ชายลูเซียนมายังดินแดนพระราชทาน]

ชื่อของเธอยังปรากฏอยู่ในแผงระบบ ความโล่งใจแผ่วเบาผ่านเข้ามา นั่นหมายความว่าเธอยังมีชีวิตอยู่

ลูเซียนเงยหน้ามองมารดาที่กำลังร่ำไห้แทบขาดใจ

"ระงับความโศกเศร้าไว้เถิด... ข้าจะใช้ทุกวิถีทางที่มีเพื่อนำลูกสาวของเจ้ากลับมาให้ได้"

"ทูลองค์ชาย! พวกเราพบร่องรอยบางอย่างที่หลังกระโจม... เป็นรอยเท้าที่มุ่งหน้าลึกเข้าไปในผืนป่าพะยะค่ะ!"

ไรอันรายงานด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ