บทที่ 6 มินิริว

บทที่ 6 มินิริว

"มาสเตอร์บอล..."

เครื่องมือจับโปเกมอนระดับสูงสุด... โปเกบอลที่มีอัตราสำเร็จเต็มร้อย ไม่ว่าเป้าหมายจะเป็นโปเกมอนทั่วไป กึ่งตำนาน หรือแม้แต่พระเจ้าเอง หากถูกเจ้าลูกทรงกลมนี้สัมผัสโดน ย่อมจับได้สำเร็จไม่มีคำว่าพลาดแน่นอน

หากเทคโนโลยีล้ำสมัยเช่นนี้ี้ถูกซ่อนอยู่ในหัวข้อ "โปเกบอลสมัยใหม่" ลูเซียนก็เข้าใจได้ทันทีว่าทำไมเงื่อนไขในการปลดล็อกจึงยากเย็นนัก

ทว่าในเวลานี้ คะแนนความพึงพอใจ 50 คะแนนนั้นไม่มีความหมาย เขาปลดล็อกอะไรไม่ได้้เลย

เขาถอนหายใจและปัดความคิดเรื่องมาสเตอร์บอลทิ้งไป

'เอาไว้คราวหลังแล้วกัน'

เอลิฟออกไปจัดการธุระข้างนอก ภายในกระโจมเหลือเเต่เขากับมังกรน้อย มินิริวผู้ที่นอนสลบไสลมาตลอดการฝ่าคมลมหนาว เริ่มขยับกายในที่สุด เสียงเกล็ดบดเบียดกับผ้าขนสัตว์เบาๆ ดวงตากลมโตฉ่ำวาวประดุจหยาดน้ำค้างปรือลืมขึ้น สะท้อนเงาของเขาด้วยความสงสัยใคร่รู้

ลูเซียนเท้าคาง พินิจพิเคราะห์นางประหนึ่งนักวิจัยผู้กำลังตรวจสอบสมบัติล้ำค่า

หน้าต่างสถานะที่คุ้นเคยดี โผล่ขึ้นในความคิดของเขา:

[ข้อมูลบริวาร (โปเกมอน): มินิริว]

[ประเภท: มังกร]

[เพศ: เมีย]

[คุณสมบัติพิเศษ: เกล็ดพิศวง]

[ท่าต่อสู้: รัด, จ้องเขม็ง, พายุหมุน]

[ความสนิทสนม:25 (สูงสุด 100, อาจมากกว่านี้ขึ้นอยู่กับในแต่ละกรณี)]

[ประวัติชีวิต -

ปีที่ 147 แห่งปฏิทินอาณาจักร: ถือกำเนิด

ปีที่ 148 แห่งปฏิทินอาณาจักร: ถูกชาวประมงจับได้และถวายแก่ขุนนาง

ปีที่ 148 แห่งปฏิทินอาณาจักร: ขุนนางผู้นั้นถวายแด่กษัตริย์แห่งไอน์ดุค เพื่อสร้างความโปรดปราน

ปีที่ 148 แห่งปฏิทินอาณาจักร: กษัตริย์ชราประทานแด่เจ้าชายลำดับที่สาม ลูเซียน เพื่อเป็นสหายร่วมเดินทาง]

ผ่านไปแค่สองวัน ความสนิทสนมของเธอก็เพิ่มจาก 20 เป็น 25 แล้ว

"รัด, จ้องเขม็ง, พายุหมุน... มีสามท่าเองเหรอ?"

ลูเซียนพึมพำ

ไม่แปลกใจเลยที่พวกชาวประมงจะจับเธอได้ ด้วยวัยที่ยังไม่ถึงปี ยังเปราะบางและไม่ได้รับการฝึกฝน

เขาเอื้อมนิ้วออกไปแตะจมูกสีขาวกลมมนอย่างเเผว่เบา

มินิริวกะพริบตา ก่อนโน้มตัวมาสูดดมปลายนิ้วของเขา

ลูเซียนดำดิ่งลงสู่ห้วงภวังค์...เขาไม่มีเจตนาจะเลี้ยงดูนางให้เป็นเพียงเดรัจฉานประดับบารมี แม้เพลานี้นางจะดูอ่อนแอ นางย่อมมีศักยภาพแห่งการศึกเหนือกว่าพวกคอยคิงหรือโอนิสึซึเมะยิ่งนัก

แต่ปัญหาก็คือค่ายของเขามีทรัพยากรไม่มากพอที่จะเลี้ยงดูโปเกมอนกึ่งตำนานนี่สิ

ยิ่งในยุคที่เขาอยู่ตอนนี้ มนุษย์กับโปเกมอนยังไม่ได้อาศัยอยู่ร่วมกัน ผู้คนเข้าใจโปเกมอนน้อยมาก ไม่รู้วิธีเตรียมอาหารให้โปเกมอนด้วยซ้ำ หากมินิริวไม่ได้รับสารอาหารที่เหมาะสม การเติบโตของนางย่อมหยุดชะงักและร่วงโรย

ลูเซียนยกมือขึ้นนวดขมับเบา ๆ

'ให้ตายสิ มีเรื่องทำให้ปวดหัวเพิ่มมาอีกเรื่องแล้วสิ'

อย่างน้อยกษัตริย์ชราก็ประทานมินิริวมาให้ ถ้าเป็นเจ้าคาบิกอน จอมตะกละในตำนาน เพียงวันเดียวเสบียงอาหารไม่หลงเหลือแน่ พวกเขาได้อดตายท่ามกลางความหนาวแน่นอน

เขารีบสลัดความกังวลเหล่านั้นทิ้งไป เขาวาดรอยยิ้มจางๆ ส่งมอบไออุ่นผ่านสายตาให้แก่นาง

"เรามาทำความรู้จักกันเสียหน่อยไหม มินิริว?"

"วู๊?"

มังกรน้อยเอียงคอ ดวงตาที่ใสวาวราวอัญมณีฉายแววสงสัย

"นามของข้าคือลูเซียน อย่างที่เจ้าเห็น ข้าคือมนุษย์ หากไม่มีสิ่งใดผิดพลาด เราย่อมต้องใช้ชีวิตร่วมเรียงเคียงบ่ากันไปอีกนานเท่านาน ไม่ว่าในฐานะสหาย ครอบครัว หรือคู่หู เป็นที่แน่นอนว่าข้าดีใจที่มีเจ้าอยู่เคียงข้าง"

"วู๊..."

มินิริวกะพริบตา

'ลูเซียน...?'

ใบหน้ากลมเริ่มจริงจังราวกับจะเลียนแบบน้ำเสียงของเขา นางยืดหยัดตั้งตรง ส่งเสียงร้องขานอย่างภาคภูมิ

"วู๊!"

'ข้าคือมินิริว! มังกรที่แท้จริง!'

ลูเซียนมิอาจเข้าใจถ้อยคำนั้นได้แม้เพียงกึ่งหนึ่ง เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ โน้มตัวไปข้างหน้า

"ถ้าเช่นนั้น ข้าขอรู้จักเจ้ามากกว่านี้เสียหน่อย เจ้าช่วยแสดงพลังให้ข้าเห็นเสียหน่อย"

เขาต้องการประเมินความสามารถของเธอ

"วู๊~!"

มินิริวส่งเสียงใสอย่างยินดี

ทว่าเมื่อลูเซียนผายมือไปยังทางออก นางสะบัดกายเพียงพริบตา ก่อนจะมุดเร้นกายลงใต้ผ้าห่มหนา ซุกศีรษะหนีราวกับว่าโลกภายนอกนั้นเป็นสถานที่ที่น่ากลัวที่สุดสำหรับนาง

ลูเซียน "..."

เขาถอนหายใจ ทั้งขำทั้งระอา

"หิมะหยุดตกแล้ว แสงสุริยันสาดส่องสว่างไสว วันนี้ลมหนาวมิได้กรีดแทงอย่างที่เจ้ากลัว เจ้าไม่อยากสัมผัสไออุ่นจากฟากฟ้าบ้างหรือ?"

ณ ที่ราบกลางหุบเขาอันเงียบงัน สายลมมิอาจกล้ำกราย ราวกับผืนปฐพีนี้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก แสงสุริยาโปรยปรายลงบนหิมะขาวบริสุทธิ์ มอบไออุ่นอ่อนโยนประหนึ่งวิมานลี้ภัยจากวาตภัยอันหฤโหด

มินิริวลังเล จมูกโผล่พ้นรอยพับของผ้าออกมา

ดวงตะวัน... ความอบอุ่นบนเกล็ด...

นางจำได้ถึงตอนที่นอนอยู่บนหาดทรายสีทอง ผิงแดดขณะที่มวลคลื่นม้วนตัวเข้าหาฝั่งเคียงข้างเหล่าพงศ์พันธุ์ ไออุ่นของแสงอาทิตย์ที่ซึมซาบเข้าสู่ร่างของนาง

นางมองอย่างช้า ๆ เต็มไปด้วยความระแวดระวัง แววตาส่องประกายเมื่อนึกถึงความทรงจำที่ผ่านมา

"วู๊?"

"แน่นอนว่าเป็นความจริง"

ลูเซียนเข้าใจความหมายในแววตาของเธอ

เขาเปิดเสื้อคลุมแคชเมียร์ออกพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ

"หากเจ้ายังไม่เชื่อ เข้ามาซ่อนในนี้เสียก่อน"

การออกไปข้างนอกครั้งนี้มีเป้าหมายสองข้อ นั่นคือ ทดสอบพลังการต่อสู้ของมินิริว และตรวจสอบผู้รอดชีวิตทั้ง 78 คนรวมถึงผืนดินรอบอาณาเขตด้วย

มังกรน้อยลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมจำนน มุดเข้าไปในเสื้อคลุม เหลือเพียงใบหน้าครึ่งเดียวที่พ้นออกมา ดวงตากลมโตสอดส่ายอย่างประหม่า

ลูเซียนหัวเราะในลำคอเบาๆ ดึงเสื้อคลุมปิดไว้แล้วเดินออกจากกระโจม

เพียงข้ามคืน พื้นที่รกร้างก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว

ทางเดินถูกถากถางออกจากซากหิมะหนาทึบ กระโจมที่พักตั้งตระหง่านเรียงรายอย่างมีระเบียบดุจค่ายยุทธศาสตร์ ถือว่าได้การปกครองดินแดนของเขาได้เริ่มขึ้นแล้ว

ขณะที่เขาเดินไป หญิงสามัญชนผู้หนึ่งเร่งฝีเท้าผ่านมาพร้อมตะกร้าสาน เมื่อสบพักตร์ก็รีบทิ้งกายลงถวายคำนับ

"ฝ่าบาทลูเซียน!"

ลูเซียนค้อมศีรษะตอบ ก่อนสังเกตเห็นสิ่งที่อยู่ในตะกร้า

"นั่นคือสิ่งใดกัน?"

หญิงคนนั้นยกตะกร้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

"ทูลองค์ชาย สิ่งเหล่านี้คือเบอร์รี่ป่าจากพงไพรเพคะ ทรงปรารถนาจะลิ้มลองชิมสักคราไหมเพคะ? หม่อมฉันเก็บมาได้มากมายนัก"

เขาโบกมือเบา ๆ แล้วกล่าวว่า

"ไม่ล่ะ เก็บไว้เถิด ข้ายังมีธุระสำคัญที่รอให้จัดการอยู่"

ทว่านางยืนกรานด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาฉายแววภักดีอันตราตรึง

“ได้โปรดเถิดฝ่าบาท! สมุนไพรของพระองค์ช่วยชีวิตบุตรของข้าไว้ นี่คือสิ่งที่ข้าจะตอบแทนพระองค์ได้ และขอให้ฝ่าบาทอย่าทรงกังวลไปเลยเพคะ ในป่าลึกยังมีผลไม้อยู่มากมายเพคะ!”

เมื่อวานนี้ เขาได้รับรายงานจากอัศวิน เรื่องพบทุ่งเบอร์รี่ในบริเวณใกล้เขตแดน จนในที่สุดเขาก็ยอมใจอ่อน หยิบเบอร์รี่หนึ่งกำมือขึ้นมาลิ้มลองรสชาติ

รสหวานฉ่ำกำซาบไปทั่วชิวหา มอบความสุนทรีย์อันรื่นรมย์ แม้มันจะมิใช่รสชาติที่เขาโปรดปรานนักก็ตาม

มินิริวที่อยู่ในเสื้อคลุมเริ่มขยับตัวกาย จมูกกระตุกเบาๆ ดวงตามองไปยังเบอร์รี่ด้วยความสนใจ

ลูเซียนยิ้มมุมปากและส่งเบอร์รี่ให้เธอดมก่อน

"ทั้งหมดนี่เป็นของเจ้า"

"วู๊~!"

มินิริวส่งเสียงใสอย่างดีใจ พลางกินอย่างมีความสุข

พวกเขาออกเดินทางต่อ เป็นไปที่ตามหญิงคนนั้นบอกเอาไว้้ ชาวบ้านกลุ่มใหญ่กำลังเก็บเบอร์รี่ในป่าอย่างขะมักเขม้น ผู้บาดเจ็บก็ยังรักษาอยู่ในกระโจมโดยมีคนคอยดูแลอยู่ ส่วนที่่ผู้ร่างกายแข็งแรงทำงานด้วยทั้งความสิ้นหวังและความหวังผสมปนเปกัน

ภาพที่เขาเห็นช่วยทำให้วางใจลงได้บ้าง ถึงเบอร์รี่จะเล็ก กินแล้วไม่อิ่มท้อง แต่ก็เป็นอาหารสดใหม่ ในสถานการณ์แบบนี้ แม้แต่เศษอาหารก็ทำให้ไม่อดตายได้

ทันใดนั้น เสียงอันแหลมคม เสียงโห่ร้องและคำเรียกขานพลันดังระเบ็งเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ

ลูเซียนเงยหน้าขึ้นมองไปที่แม่น้ำที่ถูกแช่แข็ง เบื้องหน้าคือไรอันและกลุ่มชายฉกรรจ์ที่กำลังตรากตรำแรงกาย ในการเจาะชั้นน้ำแข็ง เพื่อเสาะหาฝูงมัจฉาที่เร้นกายอยู่ภายใต้ความหนาวเหน็บ