บทที่ 3 สัตว์เวทมนตร์

บทที่ 3 สัตว์เวทมนตร์

"ปลาสดๆ งั้นหรือ?”

ถ้อยคำสั้น ๆ นั้นประดุจประกายไฟที่จุดระเบิดความหวังขึ้นบนใบหน้าอันซูบเซียวอิดโรยของเหล่าผู้รอดชีวิต ซึ่งต้องประทังชีพด้วยเสบียงแห้งกรังนับแรมเดือน

ไม่ว่าจะเป็นไม้สำหรับสร้างที่พัก น้ำสะอาด ปลาสด และหุบเขาที่จะช่วยกำบังพวกเขาจากพายุคลั่ง... สำหรับผู้รอนแรมกลางวาตภัยหิมะมานานแสนนาน สิ่งนี้มิแตกต่างอันใดกับปาฏิหาริย์ ความตื่นเต้นแผ่ซ่านไปทั่วหมู่ผู้รอดชีวิต ทุกสายตาต่างพากันหันไปมองลูเซียนผู้เป็นองค์ชาย เพื่อรอคอยคำตัดสินใจจากพระองค์

ลูเซียนสบสายตาเหล่านั้นครู่หนึ่ง

"ในละแวกนี้มีภยันตรายใดซุกซ่อนอยู่หรือไม่?"

ไรอันกะพริบตาพลางเกาศีรษะอย่างเก้อเขิน

"ขอเดชะ... กระหม่อมมัวแต่เพ่งมองเหล่ามัจฉาในลำน้ำพะยะค่ะ แต่ดูเหมือนจะมิมีอสูรกายอันตรายวนเวียนอยู่แถวนั้นเลยพะยะค่ะ"

อย่างไรเสีย เขาก็กลับมาได้อย่างปลอดภัย

"..."

‘ให้ตายสิ... อัศวินของฉันนี่ท่าทางจะบ๊องไปหน่อยแฮะ มัวแต่ห่วงกินจนลืมดูทางซะงั้น’

ทว่าลูเซียนกลับจมลงสู่ห้วงความคิด จากเศษเสี้ยวความทรงจำที่ได้รับสืบทอดมา เขารู้ดีว่าพวกเขาติดอยู่ในพายุนี้มานานเกินไปแล้ว ก่อนที่เขาจะข้ามภพมา องค์ชายคนก่อนเคยส่งหน่วยสอดแนมออกไปตรวจสอบเส้นทาง แต่ก็ไม่มีใครได้กลับมา หรือถ้ากลับมาได้ก็มักจะมาด้วยมือเปล่า

โลกของโปเกมอนนั้นกว้างใหญ่แต่กลับมีประชากรตั้งถิ่นฐานอยู่อย่างเบาบาง ในยุคบรรพกาลเช่นนี้ เมืองของเหล่ามนุษย์มีอยู่น้อยนิด มักตั้งรกรากอย่างเร้นลับ และยากที่จะค้นพบ สายตาของลูเซียนกวาดมองผู้คนที่มาชุมนุมกันตรงหน้า

ทั้งผู้เฒ่า เด็กน้อย คนเจ็บไข้ และผู้บาดเจ็บ

เหล่าผู้อพยพมิอาจตรากตรำฝ่ามวลหิมะไปได้อย่างไร้จุดหมาย และในฐานะคนจากยุคสมัยใหม่ เขาไม่อาจทอดทิ้งดวงจิตที่ฝากชีวิตไว้แก่เขาให้เผชิญความตายตามลำพังได้ เหลือเพียงทางเลือกเดียวเท่านั้น

เขาสบสายตาที่เปี่ยมด้วยความหวังและพยักหน้าอย่างมั่นคง

"ถ้าอย่างนั้น เราจะมุ่งหน้าไปยังหุบเขา"

"รับด้วยเกล้าพะยะค่ะ องค์ชายลูเซียน!"

ไรอันยืดตัวขึ้นด้วยความตื่นเต้น เสียงของเขาดังกังวานพอที่จะปลุกเร้าให้ทั้งค่ายตื่นตัว

หลังจากพักผ่อนเพียงสั้น ๆ ผู้รอดชีวิตต่างรวบรวมเสบียงอันน้อยนิดเท่าที่มีและเริ่มออกเดินทาง โดยมียอดอัศวินไรอันนำทางมุ่งหน้าสู่หุบเขา

เหล่าอัศวินชักศาสตราขึ้นคุ้มกันโดยรอบคาราวาน เพื่อคุ้มครองลูเซียนและราษฎรขณะเคลื่อนพลฝ่าพายุหิมะอันเหน็บหนาว

ลูเซียนไม่ได้หลบซ่อนอยู่แต่ในรถม้า เขากลับลงมาเดินอยู่ท่ามกลางประชาราษฎร์ พลางกวาดสายตาสำรวจผืนป่าหิมะสีขาวโพลนที่รายล้อม

"ทูลองค์ชาย... หิมะยังคงตกหนัก โปรดเสด็จกลับเข้าไปประทับในรถม้าเถิดพะยะค่ะ"

เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความร้อนใจ ลูเซียนหันไปมอง ชายวัยกลางคนอายุราวสามสิบถึงสี่สิบปีเดินเข้ามาหาเขา เขาคือเอลิฟ พ่อบ้านประจำตัว

จากความทรงจำเดิม ลูเซียนรู้จักเขาเป็นอย่างดี เอลิฟฟูมฟักเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่ครั้งเยาว์วัย คอยปรนนิบัติรับใช้และอยู่เคียงข้างเสมอ แน่นอนว่าเขาย่อมร่วมเดินทางมายังเขตพระราชทานนี้ด้วย

ลูเซียนส่ายหน้า

"ไม่เป็นไรหรอก เอลิฟ เวลาเช่นนี้มิใช่เวลาที่จะมาซ่อนตัวอยู่หลังความสุขสบายในนครหลวง"

พ่อบ้านเฒ่าถึงกับชะงักงัน เขาตกตะลึงในความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดผ่านกระเเสเสียงของเจ้านายหนุ่ม

ในความทรงจำของเอลิฟ เขายังคงเห็นภาพเด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาที่วิ่งเล่นอย่างอิสระในพระราชวัง เด็กน้อยที่มีพ่อและพี่ชายคอยตามใจ ทว่ายามนี้... วันเวลาอันแสนสาหัสได้เจียระไนดวงหทัยขององค์ชายตัวน้อยให้แกร่งกล้าดุจนักรบผู้เด็ดเดี่ยว

เอลิฟถอนหายใจเงียบๆ เขาเดินไปนำผ้าคลุมขนสัตว์ผืนหนามาคลุมไหล่ให้องค์ชายของเขาอย่างทะนุถนอม ลูเซียนกำลังจะอ้าปากเอ่ย ทว่าสุ้มเสียงหนึ่งก็กัมปนาทขึ้น ดุดันและเร่งด่วน

"ระวัง! มีกลุ่มอสุรกายอยู่ข้างหน้าพะยะค่ะ!"

คาราวานพลันระส่ำระสายโกลาหลด้วยความเสียขวัญ

ลูเซียนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมอง

ท่ามกลางหิมะที่ปลิวว่อน ปรากฏร่างอันมหึมาของอสุรกายที่ปกคลุมด้วยเส้นขนหนาสีน้ำตาลพะรุงพะรัง เขี้ยวแหลมยาวโค้งงอประหนึ่งศัสตราโบราณ...

'แมมมู...!'

ภาพที่เห็นทำให้ไรอันและเหล่าอัศวินชักดาบเหล็กออกมาทันที พวกเขาเคลื่อนเข้ามาเรียงกันเป็นกำแพงมนุษย์เบื้องหน้าเหล่าราษฎร ปกป้องด้วยความเด็ดเดี่ยวที่สั่นระรัว

ฝูงแมมมูตอบโต้ในฉับพลัน พวกมันไวต่อประกายของคมดาบ จึงพากันหันหัวขนาดมหึมามาทางกลุ่มคน โดยที่จ่าฝูงจ้องเขม็งไปยังมนุษย์ที่ถืออาวุธอย่างไม่วางตา

ประหนึ่งมวลอากาศพลันหนักอึ้ง จิตคุกคามอันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วทุกทิศทาง ดิบเถื่อน รุนแรง และเกินกว่ากำลังที่มนุษย์จะต้านทานไหว มือของเหล่าอัศวินซีดเผือกขณะที่กำด้ามดาบไว้แน่น

"อึก..."

ไรอันลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาไม่เคยเผชิญหน้ากับอสูรกายเช่นนี้มาก่อน แต่จิตคุกคามที่มันปลดปล่อยออกมานั้น ร้ายกาจไม่แพ้เหล่าเพนโดรามหึมาที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืดเบื้องหลังนครหลวงเลยแม้แต่น้อย

หากพวกมันบุกเข้ามาพร้อมกันหมดล่ะก็... ไรอันไม่กล้าแม้แต่จะคิดให้จบความ

'เราควรทำยังไงดี? จะทำยังไงดี?'

ถ้าเพียงแต่ท่านอัศวินเจอรัลต์อยู่ที่นี่... เจอรัลต์ อัศวินผู้แกร่งกล้าที่สุดในภาคีเทมพลาร์ ชายผู้โค่นล้มสัตว์ร้ายมานักต่อนัก แต่เมื่อไม่นานมานี้ เพื่อปกป้ององค์ชายลูเซียน เจอรัลต์ได้ยอมเสี่ยงชีวิตล่อฝูงอสูรกายที่โจมตีคาราวานออกไปเพียงลำพัง และเขาก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย

“ไรอัน! จงลดอาวุธของเจ้าลงเสีย!”

คำสั่งที่เฉียบขาดของลูเซียนทำให้เขาหลุดออกจากภวังค์

"อะไรนะพะยะค่ะ?"

"เร็วเข้า!"

ลูเซียนตะคอกเสียงกร้าว

"ทุกคนวางศาสตราลงให้หมด!"

เหล่าอัศวินมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก แต่ความเชื่อฟังนั้นมีชัยเหนือความลังเล พวกเขาค่อยๆ ลดดาบบนพื้นหิมะอย่างช้าๆ

ลูเซียนก้าวลงจากรถม้า ยืนหยัดอย่างสง่าผ่าเผยเบื้องหน้าฝูงอสุรกาย ลมหายใจของเขากลายเป็นไอหมอกในอากาศหนาวเหน็บ ขณะที่เขาเปล่งวาจาออกมาอย่างชัดเจน

"แมมมู! พวกเรามิได้มาเพื่อทำร้ายพวกเจ้า พวกเราเพียงต้องการสัญจรผ่านทางไปเท่านั้น อีกไม่นานพวกเราก็จะไปแล้ว!"

ในช่วงเวลาที่ตึงเครียด อากาศดูเหมือนพร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ทว่าจิตคุกคามกลับค่อยๆ จางหายไป

จ่าฝูงแมมมูพ่นลมหายใจดังกัมปนาท ดวงตาอันแข็งกร้าวของมันเหลียวมองจากศาสตราไปยังมนุษย์ผู้ไร้อาวุธ หลังจากนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ มันก็หันหลังเดินจากไป

ฝูงของมันเคลื่อนตามไป ลูกน้อยวิ่งเหยาะอยู่ข้างกายแม่ ร่างอันใหญ่โตของพวกมันพลันถูกม่านสีขาวของพายุหิมะกลืนหายไปในที่สุด

"ฟู่ว..."

ลูเซียนถอนหายใจยาว อกของเขาปลอดโปร่งเป็นครั้งแรก หากพวกมันเลือกที่จะสู้ คาราวานคงถูกเหยียบย่ำจนแหลกลาญโดยไร้ความปรานี

"เคลื่อนขบวนเดินทางต่อได้!"

ลูเซียนร้องบอกพลางหันไปทางผู้รอดชีวิตที่ยังคงขวัญเสีย

"ใต้ฝ่าพระบาท! ทรงทำเช่นนั้นได้อย่างไรพะยะค่ะ?!"

ไรอันแทบพูดไม่ออกเลย

ลูเซียนกะพริบตา

"ทำอะไรหรือ?"

"อสูรกายพวกนั้น... พวกมันยอมจากไปโดยง่ายเลยพะยะค่ะ!"

ลูเซียนเหลียวมองเงาที่เลือนหายไปในหิมะ

"พวกมันมิได้เป็นศัตรูกับเรา พวกมันเพียงแค่ตอบโต้ต่ออาวุธเท่านั้น"

"ข้าไม่เชื่อว่าอสุรกายเหล่านี้จะโง่เขลา ตรงกันข้าม... พวกมันเปี่ยมด้วยสติปัญญา ตราบเท่าที่เราสื่อสารอย่างซื่อตรง พวกมันย่อมเข้าใจเจตนาของเราได้"

ผู้คนพากันกระซิบกระซาบด้วยความประหลาดใจ

'สัตว์เวทมนตร์... เข้าใจภาษามนุษย์งั้นเหรอ?'

ความนึกคิดเยี่ยงนั้นดูเป็นเรื่องเหนือวิสัยสำหรับพวกเขา แต่ลูเซียนไม่ได้ให้คำอธิบายเพิ่มเติมใดๆ

ในขณะนั้น หิมะโปรยปรายพลันเบาบางลง แม้กระทั่งลมหนาวก็เริ่มสงบเงียบ

"เดินหน้าต่อไป มุ่งสู่หุบเขา!"

"รับด้วยเกล้าพะยะค่ะ!"

คราวนี้ไม่มีใครลังเลอีกต่อไป

นอกจากฝูงแมมมูแล้ว คาราวานก็ไม่พบอันตรายอื่นใดอีก

ในช่วงเหมันตฤดูเช่นนี้ โปเกมอนส่วนใหญ่ที่ไม่ใช่ประเภทน้ำแข็งมักจะหลบซ่อนตัว พรเล็กๆ นั้นได้คุ้มครองพวกเขา จนกระทั่งมาถึงสถานที่ที่ไรอันค้นพบ

หุบเขาปรากฎขึ้นเบื้องหน้า ที่ราบซึ่งถูกซ่อนไว้ท่ามกลางยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ เทือกเขาสูงตระหง่านโอบล้อมหุบเขาทุกทิศทาง ยอดเขาแหลมคมพุ่งเสียดแทงทะลุหมู่เมฆ ใจกลางหุบเขามีแม่น้ำสายกว้างส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงสุริยาอันสลัวราง และถัดจากนั้นคือป่าทึบที่ถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำค้างแข็ง

แม้ในยามที่เหมันตฤดูจะอำมหิตเพียงใด ดินแดนแห่งนี้ก็ยังปรากฏความหวังฉายชัดอยู่ เมื่อฤดูใบไม้ผลิย่างกรายมาถึง ลูเซียนก็พลันจินตนาการได้เลยว่าหุบเขานี้จักพรั่งพร้องและอุดมสมบูรณ์เพียงใด