เล่มที่ 1 : บทที่ 21 – ข้อตกลง (2) [อ่านฟรี]

SLR - เล่มที่ 1 : บทที่ 21 - ข้อตกลง (2)

แคว่ก! แคว่ก!

“นายจะเอาของพวกนั้นไปทำอะไร?” คาห์นถามด้วยสีหน้าที่ดูเบื่อหน่าย ยอนอูหยุดถลกหนังโทรลล์และเงยหน้ามองคาห์น “ฉันบอกนายไปเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอว่าเลือดเลือดเป็นวัตถุดิบสำหรับทำโพชั่น...”

“ไม่ใช่ ฉันไม่ได้ถามเรื่องนั้น”

“งั้นอะไร?”

“นายจะเก็บสะสมไปเพื่ออะไร? ในเมื่อมาถึงจุดนี้ได้นายก็คงมีคาร์ม่าจำนวนมากเลยทีเดียว แล้วทำไมถึงยังหยุดสะสมอีกล่ะ? ทำไมไม่ใช่คาร์ม่าซื้อของพวกนี้แทน?”

ผู้เล่นที่เข้ามาในหอคอย จะสามารถใช้คาร์ม่าแทนสกุลเงินได้ หากต้องการไอเทมหรือสิ่งประดิษฐ์ ก็สามารถนำคาร์ม่ามาใช้ซื้ออะไรก็ได้ตามที่ผู้เล่นต้องการ ดังนั้นผู้เล่นส่วนใหญ่จึงไม่สนใจที่จะเก็บเศษวัสดุจากซากปีศาจเช่นนี้ หากพวกเขามีความต้องการจริง ๆ ส่วนใหญ่เลือกที่จะจ้างผู้เล่นอื่นหาให้หรือไม่ก็ซื้อ

แต่กลุ่มพวกวัสดุหายากจากปีศาจเช่นมังกรโบราณนั้นเป็นคนละเรื่องกันเลย อย่างไรก็ตาม ของเหล่านั้นมีไว้สำหรับแคลนที่มีขนาดใหญ่หรือไม่ก็พวกทีมโจมตีพิเศษ ถึงอย่างนั้นทุกครั้งที่แม้ว่าพวกเขาจะผ่านด่านอันท้าทายต่าง ๆ จากหลายเขตมามากมายอย่างรวดเร็ว คาห์นก็ยังสังเกตว่ายอนอูไม่เคยที่จะลังเลที่จะรวบรวมวัสดุจากซากศพเลย เมื่อไรก็ตามที่เขาพบศากศพที่ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์เขาก็จะลงมือหาของทันที

กระบวนการเก็บสะสมของเขาช่างมีความพิถีพิถัน เมื่อใดก็ตามที่ขวดเปล่าหนึ่งในถูกเติมจนเต็มด้วยเลือด เขาจะระวังไม่ให้เลือดนั้นปะปนกับสารแปลกปลอมอื่นเลย ทั้งนี้ยังห่อวัสดุสำคัญเหล่านั้นด้วยหนังและเก็บแยกไว้ต่างหาก เป็นผลให้กระเป๋าเป้สะพายหลังของยอนอูเต็มจนดูคล้ายกับบอลลูนที่กำลังจะระเบิด

“ฉันมีแผนที่จะใช้วัสดุพวกนี้”

“งั้นฉันไม่ขัดแล้วก็ได้” คาห์นเลิกพยายามที่จะเข้าใจการกระทำของยอนอู แม้ว่าการกระทำของเขาดูจะไร้ประโยชน์ แต่คาห์นก็เข้าใจว่ายอนอูมีการวางแผนสำหรับทุกอย่าง นอกจากนี้ ความเป็นปัจเจกบุคคลเป็นหนึ่งในองค์ประกอบสำคัญของหอคอย เขาจึงไม่สามารถเข้าไปยุ่มย่ามเรื่องส่วนตัวของยอนอูได้ แต่ความอยากรู้อยากเห็นของเขามีมากเกินกว่าจะยับยั้งมันไว้ได้ ดังนั้นเขาจึงเอ่ยปากถามคำถามสุดท้ายไป “มันจะมีเหรอคนที่จะจัดการวัสดุมากมายพวกนี้ได้ในคราวเดียว? อย่าถูกหลอกเข้าจนสุดท้ายต้องมานั่งร้องไห้เหมือนเด็กล่ะ”

หลังจากรวบรวมวัตถุดิบเรียบร้อย ยอนอูก็ยกกระเป๋าขึ้นสะพายหลัง เขาซ่อมกระเป๋าที่เป็นรูจากการต่อสู้เขตก่อนหน้าด้วยเศษหนัง จนทำให้ตอนนี้กระเป๋ามีลักษณะที่ประหลาดมาก “ฉันรู้จักช่างตีเหล็กคนหนึ่ง”

“โอ้ เขาต้องเก่งมากแน่เลยใช่ไหม?”

“เดี๋ยวก็รู้กัน” ยอนอูยักไหล่และเดินผ่านคาห์นไปเพราะเขารู้สึกว่าไม่อยากคุยต่อ

คาห์นประกบริมฝีปากเข้าด้วยกัน ‘ให้ตายเถอะไอ้หมอนี่’ ตั้งแต่เขาจับมือกับยอนอู ความประทับใจสูงสุดที่คาห์นมีต่อเขาก็คือความเป็นคนลึกลับ เท่าที่คาห์นพบมา คนส่วนมากมักจะถ่ายทอดเรื่องราวของตัวเองหลังจากที่ใช้เวลาร่วมกัน เพราะยอนอูไม่เคยเปิดเผยเรื่องราวในอดีตของตัวเองเลย เขาจะเอ่ยปากพูดเท่าที่จำเป็นเท่านั้น

บางครั้งการแสดงออกอันเฉยเมยภายใต้หน้ากาสีขาวนั่นก็ทำให้คาห์นหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง ซึ่งแน่นอนว่าในโลกของการแข่งขัน แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นทั้งในทิวโทเรียลและหอคอยนั้น บุคลิกลักษณะนี้จึงอาจไม่ได้เลวร้ายเสมอไป เพราะเขารู้ว่ายอนอูพยายามไม่เปิดเผยจุดอ่อนของตัวเอง ความเป็นมิตรจึงกลายเป็นเรื่องที่น่าสงสัย เพราะพวกเขาแทบจะไม่รู้จักกันเลย แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังรู้สึกว่ายอนอูจงใจสร้างกำแพงขึ้นมาเพื่อเป็นเกราะป้องกันตัวเขาเอง

คาห์นรู้สึกภูมิใจในตัวเองที่เข้ากับคนง่ายและเห็นอกเห็นใจคนอื่นอย่างสุดซึ้ง ‘ผู้เล่นที่ทักษะสูงแบบนี้มีอยู่ไม่กี่คน ฉันต้องเก็บเขาไว้ใกล้ ๆ แบบนี้ให้ได้มากที่สุด’ คาห์นลูบคาง หากเขาจะมอบหนึ่งคำให้กับยอนอู เขาจะเลือกคำว่า “ไว้ใจได้” ถึงแม้ว่ายอนอูจะไม่เคยพูดถึงตัวเองเลย แต่เขาก็ไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของคนอื่น และในขณะเดียวกัน เขาก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้โดยดีอย่างไรที่ติ ทั้งนี้ยังแสดงความสามารถอันยอดเยี่ยมด้วยการเคลียร์สองเขตแบบไม่หยุดพักอีกด้วย

คาห์นอยากได้ตัวยอนอูมากเพราะเขามีแผนการใหญ่ในใจ เขาไม่ได้จับมือกับยอนอูเพียงแค่การต่อสู้เท่านั้นแต่ต้องการเขาไปตลอดการเดินทางทั้งหมดที่จะเกิดขึ้นในหอคอยแห่งนี้ แต่ก็ยังดูเหมือนว่ายอนอูไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้เลย ‘หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะหน้ากากนั่น’

เมื่อคาห์นคิดเสร็จ ยอนอูก็เปิดประตูเหล็กที่นำไปสู่เขตดีออก แอ๊ด! เป็นประตูทั้งหนาและหนักกว่าประตูของเขตก่อนหน้า จนรู้สึกว่าทั้งถ้ำกำลังสั่นสะเทือน ทันใดนั้น แสงแดดอันอบอุ่นก็สาดส่องเข้าในถ้ำที่มืดสลัว และท้องฟ้าอันสดใสก็ปรากฏตรงหน้าทุกคน

[คุณเคลียร์เขตดีสำเร็จในฐานะผู้เล่นเดี่ยว]

[คุณประสบความสำเร็จซึ่งไม่ง่ายเลยที่จะบรรลุได้ คุณจะได้รับคาร์ม่าเพิ่มเติม]

[คุณได้รับ 3,000 คาร์ม่า]

[คุณได้รับคาร์ม่าเพิ่มเติมอีก 2,000 คาร์ม่า]

[พลังชีวิตและมานาจะได้รับการฟื้นฟูจนเต็ม]

[ค่าสถานะทั้งหมดจะถูกลบล้าง]

[คุณมาถึงพื้นที่ด้านนอกได้สำเร็จ คุณจะได้รับคาร์ม่าเพิ่มเติม]

[คุณได้รับคาร์ม่าเพิ่มเติมอีก 1,000 คาร์ม่า]

ยอนอูสางผมไปด้านหลังด้วยมือ ลมเย็น ๆ พัดมาปะทะร่างกายทำให้เขารู้สึกสดชื่น “อ๊า! พอได้ออกมาข้างนอกก็รู้เลยว่าข้างในนั่นอึดอัดเป็นบ้า!”

“จริง ๆ ก็แอบเสียใจอยู่นะที่ออกมา ข้างในนั่นมืดจนเหมาะกับการนอนเลย” คาห์นบิดขี้เกียจ ส่วนดอยล์ก็ขยี้ตาที่ดูเซื่องซึมทั้งสองข้าง

ทิวโทเรียลถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนด้วยกันคือ พื้นที่ด้านใน และ พื้นที่ด้านนอก พื้นที่ด้านในคือพื้นที่ตั้งแต่เขตเอจนถึงดี ที่ถูกออกแบบมาเพื่อช่วยให้ผู้เล่นใหม่ได้เข้าใจถึงระดับทักษะของตัวเองและเพื่อฝึกฝนในส่วนที่ตัวเองยังขาด ส่วนพื้นที่ด้านนอกคือพื้นที่ตั้งแต่เขตอีถึงจี เป็นที่ที่ไว้ทดสอบทักษะที่ผู้เล่นหยิบออกมาใช้ครั้งเมื่ออยู่พื้นที่ด้านใน พื้นที่แห่งนี้จึงถูกสร้างขึ้นเพื่อประเมินคุณสมบัติของผู้เล่น เป็นเรื่องปกติที่ผู้เล่นจะได้รับความเครียดจากพื้นที่ด้านในเนื่องจากต้องผ่านความท้าทายต่าง ๆ ที่อยู่ในถ้ำมืดและทางเดินแคบ ๆ การระบายอากาศก็ไม่ดี ซึ่งสวนทางกับพื้นที่ด้านนอก

หลังจากที่ได้เห็นโลกภายนอก ทำให้ความรู้สึกอุดอู้ที่ยอดอูรู้สึกมานานพลันหายไปในทันที แต่นั่นก็ไม่ช่วยให้เขาผ่อนคลายลงเพราะเขารู้ดีว่าพื้นที่ด้านนอกนั้นอันตรายกว่าด้านในมาก “ทุกเขตที่ผ่านมาจนถึงเขตดีจะมีกำแพงล้อมรอบตลอด จึงต้องระวังตัวแค่เฉพาะจุดเท่านั้น แต่ตั้งแต่เขตอีเป็นต้นไปไม่มีกำแพงแล้ว”

การอยู่ในพื้นที่เปิดโล่งหมายถึงการที่เขาจะตกเป็นเป้าของศัตรูในทุกทิศทาง ขณะที่ยอนอูกำลังจดจ่ออยู่กับความคิด หน้าต่างข้อความต่าง ๆ ก็ปรากฏ

[การท้าทายของเขตอีเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้]

เมื่ออ่านข้อความจบ บนฝ่ามือของเขาก็มีแสงวาบ และปรากฏเป็นลูกปัดเล็ก ๆ ขนาดครึ่งหนึ่งของนิ้วขึ้นมาตรงจุดที่มีแสงวาบ

[คุณได้รับหนึ่งโทเค็น ในพื้นที่เขตอียังคงมีโทเค็นจำนวนอีกหลายชิ้นถูกซ่อนไว้ สามารถใช้เพื่อโอนหรือแลกเปลี่ยนระหว่างผู้เล่นได้ สะสมให้ครบ 99 โทเค็นเพื่อยืนยันคุณสมบัติของคุณ]

ยอนอูรู้สึกไม่สบายใจกับโทเค็นทรงลูกปัดชิ้นนี้ ใกล้ ๆ เขา คาห์นกำลังมองด้วยท่าทีคลื่นไส้ “เห็นไอ้นี่ทีไรก็หงุดหงิดทุกที”

ยอนอูมองดูโทเค็นในมือเงียบ ๆ

เขตอีเป็นมากกว่าการแข่งขันแห่งความตาย ทั่วทั้งพื้นที่เขตมีโทเค็นซ่อนอยู่ แต่วิถีการได้มาที่ง่ายกว่าการออกตามหาและสะสมจนครบก็คือ การขโมยจากคนอื่น ดังนั้นผู้เล่นในเขตอีต่างจะหวาดระแวงกันเอง ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าจะถูกลอบทำร้ายเมื่อไร หรือแม้กระทั่งเพื่อนร่วมทีมของคุณเองที่หัวเราะด้วยกันจะหักหลังคุณเมื่อไรก็ได้เช่นกัน

ที่น่ารังเกียจมากไปกว่านั้นก็คือ...

ยอนอูคิดถึงข้อเท็จจริงที่ว่าโทเค็นสามารถโอนหรือแลกเปลี่ยนระหว่างผู้เล่นได้ นั่นหมายความว่า จะมีความเป็นไปได้ที่ผู้เล่นหนึ่งคนจะถูกข่มขู่หรือถูกฆ่าเพื่อชิงเอาโทเค็นไป น้องชายของเขาต้องเผชิญกับช่วงเวลาอันแสนยากเย็นไปกับการรับมือกับสถานการณ์เช่นนั้น แต่สิ่งที่ทำให้อาร์เธียแตกต่างไปจากทีมอื่น ๆ ก็คือการที่พวกเขาสามารถผ่านเขตอีไปได้พร้อมโทเค็นที่ถูกรวบรวมจนครบตามกำหนดโดยไม่ต้องหันไปใช้ การทรยศ ‘ไฮยีน่าพวกนั้นต้องมาหาฉันแน่ ๆ’

เขตอีเต็มไปด้วยเต็มไปด้วยหมาล่าเนื้อที่ชื่อว่าไฮยีน่าพวกมันใช้ป่าแห่งนี้เป็นจุดอำพรางตัว เขาต้องระวังคนพวกนี้ให้มาก จู่ ๆ ยอนอูก็นึกถึงทีมที่ชั่วร้ายที่เขาเคยเห็นจากบันทึกของน้องชาย พวกมันจับผู้เล่นและใช้พวกเขาเพื่อรวบรวมโทเค็น

น้องชายของเขาและอาร์เธียก้าวขึ้นมาสร้างความหายนะให้กับคนชั่วพวกนั้น แต่ก็เป็นไปได้ว่าพวกที่ยังมีชีวิตรอดหรือพวกที่มีพฤติกรรมเลียนแบบนั้นจะยังคงวนเวียนอยู่รอบ ๆ นี้ไม่ใกล้ไม่ไกล ยอนอูส่ายหน้ากับความคิดนั้น เขาเป็นพวกเอาแต่ใจช่างตรงกันข้ามกับน้องชายเขาที่มักเห็นแก่ผู้อื่น แม้ว่าน้องชายเขาจะต้องตกเป็นเหยื่อของความชั่วร้ายนั่นก็ตาม เขาก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการเพิกเฉย เขามีหลายอย่างต้องจัดการ และต้องไม่เอาตัวเองเข้าไปพัวพันกับปัญหา ยอนอูมองไปยังผู้เล่นสองคนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ เขา

สายตาที่คาห์นและดอยล์มองโทเค็นของยอนอูโดยไม่ได้รู้สึกสนใจอะไรทำให้ยอนอูรู้สึกโล่งใจ ดูเหมือนว่าทั้งคู่คงสะสมได้จำนวนมากแล้วก่อนที่จะย้อนกลับไปยังเขตบี ‘บางทีพวกนี้อาจจะสะสมครบเก้าสิบเก้าโทเค็นแล้วก็ได้’ จากนั้นยอนอูก็อ้าปากและกินโทเค็นเข้าไป

คาห์นและดอยล์จ้องยอนอูด้วยความสนใจกับสิ่งที่ทั้งคู่ก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก การกลืนโทเค็นลงไปหมายความยอนอูจะไม่ยอมแพ้ไม่ว่าผู้เล่นหน้าไหนก็ตามจนกระทั่งเขาต้องตายไป นั่นทำให้ทั้งคู่เห็นถึงความมุ่งมั่นของยอนอู

“ฉันอ่านข้อความเสร็จแล้ว ออกเดินทางกันเถอะ นายบอกว่ากำลังตามหาชิ้นส่วนลึกลับในเขตอีอยู่นี่ ใช่ไหม? ไปทำให้มันจบกันเถอะ ฉันต้องหาโทเค็นเหมือนกัน”

คาห์นพยักหน้า “ใช่ แต่มันค่อนข้างไกลจากที่นี่ กว่าจะไปถึงที่นั่นคงต้องใช้เวลาสักพัก”

“งั้นขอรวบรวมโทเค็นไประหว่างเดินทางแล้วกัน”

“ได้หมด” คาห์นเดินแทรกไปข้างหน้าและออกเดินนำทีมตามมาด้วยยอนอูและดอยล์

* * * * *

เขตอีมีขนาดใหญ่และกว้างกว่าเขตอื่น ๆ ก่อนหน้านี้ทั้งหมดรวมกัน แต่ละพื้นที่ในเขตนี้มีลักษณะทางภูมิศาสตร์และระบบนิเวศที่แตกต่างกันออกไป ทางทิศใต้จะมีเนินเขาเล็ก ๆ กินพื้นที่เป็นวงกว้าง ทางทิศเหนือมีผืนป่ากว้างใหญ่ปกคลุมที่จุดสูงสุดเป็นหนองน้ำโคลนขนาดใหญ่ ทิศตะวันออกเป็นพื้นที่ทะเลทรายอันแห้งแล้วที่ถัดออกไปมีภูเขาหินสีดำเรียงรายเป็นแนว และทางทิศตะวันตกมีแม้น้ำไหลผ่านทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่

แต่ละพื้นที่จะมีปีศาจมากมายอาศัยอยู่ กลุ่มปีศาจตัวเล็กอย่างก็อบลินและโคโบลด์สร้างรังขนาดใหญ่อยู่ในเขตที่มีป่า ส่วนปีศาจที่มีขนาดใหญ่กว่าเช่นพวกโทรลล์และโอเกอร์อาศัยอยู่ในป่าลึก มนุษย์กิ้งก่า หนอนทราย และรังของออร์คตั้งอยู่บริเวณหนองน้ำทางทิศเหนือ ทะเลทรายตะวันออก และทุ่งหญ้าตะวันตก ตามลำดับ

ความท้าทายคือการที่ต้องรวบรวมโทเค็นให้ครบไปพร้อมกับการกำจัดกับปีศาจเหล่านี้ ทั้งนี้ยังต้องปกป้องโทเค็นของตัวเองให้พ้นจากผู้เล่นคนอื่นที่อันตรายกว่าปีศาจเสียอีก

ขณะนี้ทีมของยอนอูกำลังมุ่งหน้าไปยังหนองน้ำทางทิศเหนือ