เล่มที่ 1 : บทที่ 16 – เส้นทางสีดำ (5) [อ่านฟรี]

SLR - เล่มที่ 1 : บทที่ 16 - เส้นทางสีดำ (5)

[จำนวนปีศาจที่ถูกกำจัด: 543 ตัว]

ดันเจี้ยนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นหนาบนเพดานถ้ำร่วงลงมาฟุ้งกระจาย ปีศาจต่างรุดรีบออกมาจากที่ซ่อนด้วยความตื่นตระหนก ยอนอูรีบวิ่งไปตามทางเดิน กำด้ามกริชกลับด้าน เขาใช้โอกาสขณะที่เหล่าปีศาจกำลังสับสน ความร้อนและเปลวไฟที่เกิดขึ้นทำให้ผ่านเส้นทางนี้ยากกว่าเดิม แต่ยอนอูก็กลั้นหายใจและเพ่งสมาธิไปยังประสาทสัมผัสทั้งหมดจากนั้นก็วิ่งฝ่าไป

[นักสู้ทรหด]

[สัมผัสพิเศษ]

ฟึ้บ! ทันทีที่เขาเปิดใช้งานทักษะ เวลาก็เดินช้าลง เมื่อเลเวลประสาทสัมผัสแตะถึงระดับสูงสุด ข้อมูลสภาพแวดล้อมก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองของเขาอย่างรวดเร็ว ควบคู่ไปกับสมาธิที่มั่นคง ปกติแล้วมักจะมีอาการปวดศีรษะตามมา แต่เนื่องจากเขาผ่านการฝึกฝนมามาก จึงทำให้อาการนี้เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย เขาทนได้อย่างสบาย ‘ได้แค่ห้านาทีเท่านั้น!’

วึ้บ! ยอนอูรีบวิ่งเข้าไปหามดที่กำลังดิ้นทุรนทุรายและทำให้มันไปสบาย แม้แต่พวกมดที่กรีดร้องวิ่งเข้าหาเขาต่างก็ถูกไฟไหม้อาการสาหัส และการจะฆ่าพวกมันต่อจากนี้ก็ไม่ใช่เรื่องยาก ‘แย่จังที่กินหัวใจมดทุกตัวไม่ได้’ การฝ่าเข้าไปเพียงแค่ครั้งเดียวสามารถจำกัดปีศาจได้จำนวนมาก ถือว่าไม่เสียแรงเปล่า นอกจากนี้ยังมีมดจำนวนมากพอที่ตายจากการขาดอากาศหายใจทำให้เขาสามารถเก็บหัวใจที่ไม่ได้รับความเสียหายได้

ถึงแม้ว่าแรงระเบิดจะกวาดล้างไปทั่วโถงทางเดิน แต่ยังมีมดจำนวนกว่าครึ่งที่เอาชีวิตรอดจากวิบัติครั้งนี้ได้ การสูญเสียส่วนใหญ่จะเป็นพวกตัวอ่อนหรือไข่ที่ยังไม่ฟักตัว ฉะนั้น มดงานจำนวนมากจึงยังมีชีวิตอยู่ ‘ถ้าได้ดาบดูดเลือดของบาโธรีแล้วค่อยมาจัดการที่เหลือได้ ตอนนี้สนใจแค่...’

ครี๊ก! ขณะนั้นเอง มดตัวหนึ่งที่ตัวใหญ่กว่ากองทัพมดสีน้ำเงินทั่วไปถึงห้าเท่าวิ่งตรงเข้ามาหายอนอู ‘นางพญา!’ ยางพญามดโกรธมากที่มีผู้บุกรุกมาทำลายรังของมัน

[บอสปีศาจ นางพญากองทัพมดสีน้ำเงินปรากฏตัว]

ถ้านางพญามดตัวนี้อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ ยอนอูไม่มีโอกาสชนะมันได้อย่างแน่นอน ขาของมันขาดไปสองข้าง ปีกขาดเล็กน้อย เปลือกหุ้มผิวหนังแข็ง ๆ มีคราบเขม่าจากการถูกไฟไหม้ มีเพียงดวงตาสองคู่ที่เต็มไปด้วยความโกรธ

ตึ้ง! ตึ้ง! ทุกครั้งที่นางพญาเดินพื้นจะสั่นสะเทือน ยอนอูรู้สึกความกดดันที่มากกว่าตอนสู้กับโอกองแดงอย่างมาก ‘สี่นาที’

ยอนอูมองหาประตู แต่ก็ไม่ง่ายเลยเนื่องจากโถงกว้างมาก นางพญาเหวี่ยงขาข้างหนึ่งใส่เขา และยอนอูก็กลิ้งหลบบนพื้น หลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิด

ขณะเดียวกันนั้น เขายังตามหาประตู ‘สามนาที’ เวลาเดินต่อไปเรื่อย ๆ แต่ในที่สุดประสาทสัมผัสของยอนอูก็สังเกตได้ถึงบางสิ่ง เขาพบประตูเล็ก ๆ บานหนึ่งที่ซ่อนอยู่ด้านหลังไข่มดที่ไหม้เกรียม ‘ต้องเป็นบานนั้นแน่!’ อย่างไรก็ตาม แม้จะรู้จะแหน่งของประตูแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางพญาจะปล่อยเขาผ่านไปง่าย ๆ

‘สองนาที’ ผมจากการใช้ความคิดฉับพลันผ่านนักสู้ทรหดและสัมผัสพิเศษทำให้เขาความสามารถตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว แต่อาการปวดและเวียนศีรษะที่ตามมาหลังจากนั้นจะทำให้เขาอ่อนแอลง ถ้าเกิดมีอาการระหว่างที่เขากำลังต่อสู้กับมดอยู่ในถ้ำ คงต้องเป็นปัญหาใหญ่แน่ ยอนอูชักกริชจากเอวออกมาสามเล่มและขว้างใส่นางพญาทันที ปั้ก!

ครี๊ก! นางพญาปัดป้องกริชได้อย่างง่ายดายและกรีดร้องเชิงเย้ยหยัน แต่ตอนนั้นเอง มันไม่คาดคิดว่าจะมีกริชอีกเล่มที่กำลังพุ่งตรงมาจากทางด้านหลัง วึ้บ! ปั้ก! กริชพุ่งปักลึกเข้าไปในดวงตาของนางพญา ครี๊ก! นางพญากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

‘เหลืออีกหนึ่งนาที ต้องไปแล้ว!’ ยอนอูไถลไปข้างใต้ท้องนางพญาจนไปถึงอีกด้านหนึ่ง แหวกขาสองข้างของมันออกขณะไถลผ่าน

ตึ้ง! น่างพญาเอนตัวไปข้างหน้า และหัวโขกกับพื้น มดตัวอื่น ๆ วิ่งมารวมตัวกันเพื่อปกป้องนางพญา ถ้ำเริ่มสั่นสะเทือนจากขาเล็ก ๆ หลายคู่ที่วิ่งมาพร้อมกัน แต่อย่างไรก็ตาม เขาได้วิ่งมาถึงประตูแล้วพร้อมกับอาการปวดศีรษะและมึนงงค่อนข้างรุนแรง เอฟเฟกต์ความคิดฉับพลันสิ้นสุดลง ขณะที่เขากำลังกลั้นไม่ให้อ้วกออกมา ยอนอูก็รีบผ่านเข้าประตูไปและปิดทันที ปั้ง! ประตูถูกปิดลงก่อนที่พวกมดจะทันถึงตัวเขา ปิดกั้นจากพวกเขาได้อย่างสมบูรณ์

[คุณได้เข้ามายังวิหารแห่งลอร์ดแวมไพร์]

“ฟู่ว” ทันทีที่ข้อความปรากฏ ยอนอูก็ยืนพิงกำแพงเพื่อหยุดพักหายใจ ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง! พวกมดทุบประตู และเขายังได้ยินเสียงกรีดร้องของนางพญาอยู่เป็นระยะ เขาไม่รู้ว่าวิหารกับรังมดเป็นมิติที่แยกจากกันหรืออาจมีออร่าบางอย่างที่กั้นขวางไม่ให้พวกมดเข้ามายังวิหารได้ พวกมันทุบประตูแต่ไม่พยายามทลายเข้ามา

เมื่ออาการปวดศีรษะเบาลง ยอนอูก็เริ่มมองไปรอบ ๆ เขาอยู่ในห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่งขนาดประมาณเจ็ดสิบตารางเมตร เพดานสูง มีแสงส่องลงมาจากข้างบนทำให้แท่นบูชาเรืองรองด้วยประกายสีแดงเข้ม ก้าวผ่านบันไดห้าขั้นก็จะถึงตัวแท่นบูชา ไฟสีเขียวแสดงถึงลางร้ายลุกโชนอยู่ในเตาอั้งโล่สัมฤทธิ์ที่ตั้งอยู่สองฝั่ง เมื่อแสงสว่างขึ้นจากเปลวไฟที่ลุกโชนก็เผยให้เห็นรูปปั้นของหญิงสาวผู้หนึ่งกลางแท่นบูชา เส้นผมของเธอคล้ายกับงู ตัวยาว และมีเขี้ยวแหลมคม ดวงตาทั้งคู่ทำให้เธอดูราวกับมีชีวิต

“บาโธรี ลอร์ดแวมไพร์” ยอนอูมองใบหน้ารูปปั้นและก็มุ่งความสนใจไปยังดาบที่อยู่ในมือของเธอ ดาบมีความยาวประมาณหนึ่งไม้บรรทัด ด้ามจับสีแดง และมีใบมีดสีฟ้าลักษณะคล้ายกับสายฟ้า “นั่นสินะ อาวุธที่มีค่าที่สุดของลอร์ดแวมไพร์”

[ดาบดูดเลือดของบาโธรี]

[หมายเลข 352]

[ประเภท: อาวุธมือเดียว]

[แรงค์: ยูนิค]

[คำอธิบาย: อาวุธล้ำค่าที่สุดของลอร์ดแวมไพร์ มีความสามารถในการดูดเลือดของศัตรู จิตวิญญาณของผู้ที่เป็นเจ้าของคนก่อนสิงอยู่ในดาบเล่มนี้ เช่นนั้น ดาบจะเป็นผู้คัดเลือกผู้ครอบครอง หากมันปฏิเสธ ดาบเล่มนี้จะเข้าครอบงำจิตใจของผู้ที่หมายจะครอบครองมันแทน]

[*รอยเลือด

หากเป้าหมายถูกโจมตีติดคริติคอล เป้าหมายจะติดสถานะ ‘เลือดออก’ เป้าหมายที่ได้ผลจากสถานะดังกล่าวจะได้รับความเสียหายเป็นเปอร์เซ็นต์ตามเวลาที่ผ่านไป]

[*พลังแห่งลอร์ดแวมไพร์

ความสามารถถูกล็อค (ปิดผนึก)]

ยอนอูกำหมัดแน่น ในที่สุดเขาก็พบดาบดูดเลือดของบาโธรี ชิ้นส่วนลึกลับที่จะช่วยลดระยะห่างระยะห่างระหว่างเขากับพวกหัวตารางได้ ดาบเล่มนี้เป็นวัตถุตกทอดของลอร์ดแวมไพร์ ดังนั้นเขาจึงเชื่อมั่นว่าดาบเล่มนี้จะช่วยให้เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงแม้จะเข้าไปในเขตหอคอยแล้วก็ตาม ‘ยังไม่ใช่ทั้งหมด’ สายตายอนอูเคลื่อนไปยังออปชั่นสุดท้ายที่ระบุว่า “ถูกล็อค” ถึงจะไม่มีออปชั่นนี้ดาบดูดเลือดของบาโธรีก็ยังน่าทึ่งอยู่ดี ไม่เพียงโดดเด่นด้านการสร้างความเสียหายเท่านั้น ออปชั่น รอยเลือด ก็สูงกว่าระดับทั่วไป ค่าที่แท้จริงของสิ่งประดิษฐ์นี้ซ่อนอยู่ในออปชั่นที่ถูกปิดผนึกไว้ ‘ถ้าปลดล็อคออปชั่นนี้ได้เมื่อไร ตอนนั้นแหละถึงจะเรียกว่าดาบดูดเลือดได้อย่างเต็มปาก’

ยอนอูเริ่มเดินไปตามขั้นบันไดพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ค่อย ๆ กว้างขึ้น เขารู้สึกราวกับดวงตาของรูปปั้นกำลังจ้องมองเขาทุกฝีก้าว ยอนอูพยักหน้าด้วยความเคารพและคว้ามือไปจับดาบดูดเลือดของบาโธรี

“หา?” ยอนอูสัมผัสถึงความร้อน เหนียวเหนอะ และตัวประหลาดไม่ทราบที่มาก็พุ่งทะลุฝ่ามือและแทรกซึมเข้าไปในร่างกายของเขา เมื่อสัมผัสดาบ เส้นเลือดที่มือก็โปนขึ้นมาจนถึงต้นแขนและกลายเป็นสีแดงคล้ำคล้ายกับมันจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ เขามองเห็นบางอย่างสีดำกำลังเคลื่อนที่ไปมาอยู่ในเส้นเลือด ยอนอูกัดฟันอดทนสู้กับความเจ็บปวดแสนสาหัส หน้าต่างข้อมูลปรากฏในความคิดเพื่อยืนยันว่าดาบเลือกผู้ครอบครองด้วยตัวของมันเอง

ลอร์ดแวมไพร์เป็นที่รู้จักในนามของสิ่งมีชีวิตที่กระหายความโลภเป็นที่สุด ถึงฉันจะไม่เคยเจอนางมาก่อน แต่ทุกคนที่เคยพบนางมักจะตกใจกับเรื่องนี้ นางเปรียบเสมือนจอมมารอาร์ชดยุก ถ้าเป็นอย่างนั้น ลองคิดดูสิว่าดาบที่นางทิ้งไว้จะโลภขนาดไหน?

เพื่อที่จะขยับดาบได้อย่างเหมาะสม เขาต้องคอยระวังอันตรายที่อาจเกิดขึ้นกับเขาตลอดเวลา แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ไม่ว่าใช่ผู้เล่นทุกคนที่เพิ่งเข้ามายังทิวโทเรียลจะสามารถหยุดยั้งอันตรายนี้ได้ เป็นสาเหตุที่ว่าทำไมจึงมีผู้เล่นหลายคนเห็นดาบเล่มนี้ระเหยไปในอากาศต่อหน้าต่อตา

ถ้าเกิดผู้เล่นหน้าใหม่เจอดาบเข้าล่ะ จะต้องรับมือยังไง? และแล้วฉันก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา ดาบเล่มนี้เป็นชิ้นส่วนลึกลับ จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีวิธีรับมือที่ไม่เคยมีใครบอกไว้ซ่อนอยู่ล่ะ? เหมือนกับความลับของมอสสีขาว

หลังจากที่ค้นคว้ามาเป็นเวลานาน น้องชายของเขาก็พบวิธีรับมือกับดาบดูดเลือดของบาโธรีสำหรับที่ผู้เล่นใหม่ซึ่งเป็นชิ้นส่วนลึกลับในตัวเอง “ชิ้นส่วนลึกลับในชิ้นส่วนลึกลับ” ยอนอูสบถคำสาปแช่งถึงผู้ที่คิดค้นกับดักที่ทำไว้ล่อผู้เล่น เขายกดาบขึ้นและแทงเข้าที่หลังมือตัวเอง หากใครมาเห็นเข้าคงคิดว่าเขาเป็นบ้า แต่ขณะนั้นเอง พลังงานสีดำก็คืบคลานออกมาจาหไหล่ข้างขวาเริ่มการถอดถอน ฉ่า! มันไหลลงมาตามแขนเขาอย่างรวดเร็วจนมาเกาะอยู่ที่มือข้างซ้าย ดาบดูดเลือดของบาโธรีเริ่มบิดเบี้ยว จากนั้นก็เริ่มละลาย มันหมุนวนไปรอบ ๆ มือของเขาเหมือนว่าจะเปลี่ยนที่อยู่

ดาบดูดเลือดของบาโธรีมีความลับหนึ่งซ่อนอยู่ ถึงดูเหมือนอาวุธและมีคำอธิบายว่าเป็นสิ่งประดิษฐ์ในคำแนะนำอาวุธ รูปแบบที่แท้จริงถูกซ่อนจากผู้เล่น

‘ถ้าแกจะต้องเลือกผู้ครอบครอง งั้นฉันจะบังคับให้แกเลือกฉัน’

มันคือทักษะ ดาบของบาโธรีเป็นทักษะที่ยากมากที่จะใช้ได้อย่างเชี่ยวชาญ

ลอร์ดแวมไพร์เป็นผู้โลภมากเสียจนไม่ต้องการให้อาวุธล้ำค่าที่สุดของนางตกไปอยู่ในครอบครองของผู้อื่นแม้นางจะเสียชีวิตไปนานแล้วก็ตาม แถมยังปิดบังรูปร่างดาบที่แท้จริงรวมทั้งความสามารถของดาบด้วย และก็ถึงเวลาที่ใครบางคนคิดจะเปิดผนึกออก

ฉ่า ดาบดูดเลือดของบาโธรีละลายไปอย่างสมบูรณ์ แต่มือซ้ายของยอนอูเปลี่ยนไป พลังงานสีดำหายไปแล้ว ยอนอูยิ้มและยื่นมือซ้ายออกมา ในมือว่างเปล่า แต่ทันทีที่เขาเพ่งสมาธิ พลังงานสีดำก็พลั่งพรูออกมาจากฝ่ามือ ฟึ้บ! พลังงานสีดำรวมตัวกันเป็นก้อน จากนั้นก็แผ่ออกเป็นกระแสน้ำวน รูปทรงคล้ายกรามสัตว์ที่เต็มไปด้วยฟันแหลมคมหลายซี่ กึก! กรามขยับเปิดปิดซ้ำไปมา

[ผนึกถูกเปิดออก]

[ดาบดูดเลือดบาโธรี (ปลดผลึก)]

[หมายเลข 66]

[เลเวล: 0.0%]

[คำอธิบาย: รูปแบบที่แท้จริงของดาบดูดเลือดของบาโธรี อาวุธที่ล้ำค่าที่สุด สามารถสูบพลังชีวิตหรือกลืนกินวิญญาณของศัตรูได้]

[*รอยเลือด

หากเป้าหมายถูกโจมตีติดคริติคอล เป้าหมายจะติดสถานะ ‘เลือดออก’ เป้าหมายที่ได้ผลจากสถานะดังกล่าวจะได้รับความเสียหายเป็นเปอร์เซ็นต์ตามเวลาที่ผ่านไป]

[*พลังแห่งลอร์ดแวมไพร์

สูบพลังงานของเป้าหมายและสามารถดึงค่าแอททริบิวต์พ้อยท์ส่วนหนึ่งมาจากเป้าหมายได้ หากเลเวลถึงระดับสูงสูด จะสามารถขโมยทักษะของเป้าหมายได้]

หมายเลขหกสิบหก! แม้ตู้พิชิตระดับสูงยังต้องฝ่าฟันแทบเป็นแทบตายกว่าจะได้รับทักษะหลายเลขระดับนี้มาครอบครอง แต่ยอนอูกลับได้มาในครอบครองแล้วจากการเริ่มต้นแค่เพียงไม่นาน