บทที่ 186 กระจกสวรรค์!

ทางทิศตะวันออก ต้าซีจ้านถึงกับหัวเราะเยาะอย่างโกรธเกรี้ยว “ศิษย์ทั้งห้าของดินแดนใต้ตอนนี้ก็มีแค่ 2 คน ที่ไม่อาจลงแข่งได้ อีก 3 คน แม้จะบาดเจ็บก็แค่เล็กน้อย พักฟื้นไม่นานก็กลับมาได้ ที่สำคัญหัวหน้าผู้มีคะแนนสูงสุดของพวกเจ้า ยังไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิด! แต่ดูพวกข้าเถิด ศิษย์สี่คนจากดินแดนตะวันออก นอกจากลู๋ เสวียนแล้ว ล้วนถูกเจ้าฆ่าตายหมด!”

“สถานการณ์เป็นเช่นนี้ เจ้ากลับยังมีหน้ามากล่าวหาข้าอีกหรือ? ข้าพูดว่าดินแดนตะวันออกไม่อาจรับดินแดนใต้ไว้ เจ้าเห็นว่ายังไง?”

“แท้จริงแล้วเป็นเจ้านั่นแหละที่คิดร้าย หวังจะกำจัดพวกข้าให้สิ้นซาก!”

“ไม่แปลกใจเลยที่ตอนนั้น น่าลัวเฉียว……”

“พอได้แล้ว!” ทันใดนั้นเอง เสียงเย็นเยียบหนึ่งดังขึ้นกลางอากาศ กดดันจนทุกคนต้องหยุดพูด “ในฐานะผู้นำดินแดน กลับมาทะเลาะโต้เถียงกันต่อหน้าศิษย์รุ่นหลังเช่นนี้ ไม่ละอายใจบ้างหรือ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น โม่เจิ้นอีและต้าซีจ้านต่างก็หน้าถอดสี เหล่าผู้คนในศาลาน้ำที่เดิมนั่งดูเหตุการณ์อยู่ ต่างลุกขึ้นยืนพร้อมกัน “ขอต้อนรับประมุขวิหารตรวจการ!”

“การประลองใหญ่สำนักนอกสำคัญกว่า” ประมุขวิหารตรวจการกล่าวเสียงเย็น “เรื่องระหว่างดินแดนใต้กับดินแดนตะวันออก ค่อยว่ากันหลังจบการประลอง ข้าจะตรวจสอบด้วยตนเอง”

ไม่มีใครกล้าขัด ต่างก้มศีรษะรับคำ “ขอรับ”

สักพัก มีผู้ฝึกตนระดับสูงคนหนึ่งกระแอมสองสามที ก่อนจะเปรยขึ้น “ใกล้เริ่มแล้ว ต่างคนต่างเงียบกันหน่อย... เทียนเจียวของแต่ละดินแดนมาครบหรือยัง? ถ้าครบแล้ว ก็ตรวจสอบตัวตน แล้วเข้าสู่กระจกสวรรค์ได้เลย”

ยังไม่ทันที่สี่ดินแดนจะตอบ ผู้ฝึกตนคนนั้นก็หัวเราะขำ “เกือบลืมบอกรายละเอียดกติกา”

ทันทีที่พูดจบ น้ำกลางศาลาริมน้ำก็เกิดเสียง “แกรก แกรก” ราวกับเครื่องลายครามแตกกระจาย ไม่นานก็มี กระจกคริสตัลใสยี่สิบบาน ลอยขึ้นมา แบ่งเป็นสี่ส่วน กระจายไปยังศาลาริมน้ำของสี่ดินแดน

เพ่ยหลิงรู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆ เพิ่มที่เอว ก้มลงดูก็พบว่ามีกระจกคริสตัลใสแขวนอยู่ตรงเข็มขัด ผิวกระจกเปล่งประกายรุ้ง มีจุดแสงสิบกว่าดวงปรากฏอยู่ นอกจากจุดสีน้ำเงินจุดเดียว ที่เหลือล้วนเป็นสีแดง

ยังไม่ทันได้ดูให้ละเอียด ผู้ฝึกตนคนนั้นก็อธิบายต่อ “ศิษย์ทุกคนฟังให้ดี กระจกที่เอวพวกเจ้า สามารถรับรู้ตำแหน่งกันและกันในรัศมีสามลี้ เมื่อถึงเวลา กระจกจะเรืองแสงรุ้ง เช่นเดียวกับตอนนี้ และชี้ทิศทางคร่าวๆ ให้ด้วย”

“ใต้น้ำเบื้องหน้า คือหนึ่งในเขตลับของสำนัก—กระจกสวรรค์”

“ด่านแรกของการประลองใหญ่สำนักนอก จะจัดขึ้นที่นี่”

“หน้าที่ของพวกเจ้าคือ เข้าด้านไปใน สังหารปีศาจวิญญาณ เก็บสะสมสมบัติล้ำค่าฟ้าดิน กระจกคริสตัลจะบันทึกแต้มและจัดอันดับให้โดยอัตโนมัติ”

“ใช้เวลา 10 วัน ใครเก็บแต้มครบหนึ่งหมื่นเป็น 10 คนแรก จะได้เข้าสู่รอบต่อไป ที่เหลือตกรอบ”

“ครบสิบวันสิบคืน กระจกสวรรค์จะปิด 10 คนแรกจะได้รับรางวัล ส่วนคนอื่นๆ ต้องส่งมอบสมบัติทั้งหมดคืนให้สำนัก”

“ระวัง! ด่านนี้ไม่ห้ามแย่งชิงกัน”

“กระจกสวรรค์ไม่มีค่ายกลป้องกัน อันตรายรอบด้าน บางอันตราย แม้แต่ผู้สร้างรากฐานปลายทางยังเอาชีวิตไม่รอด เข้าไปแล้ว ชีวิตและความตายขึ้นอยู่กับโชควาสนา”

“เซิ่งจงไม่ต้องการคนอ่อนแอ หรือผู้ที่โชคชะตาร่วงโรย”

“เอาล่ะ ตอนนี้ ทุกคนเข้าสู่กระจกสวรรค์ได้!”

สิ้นเสียง สายน้ำที่เดิมนิ่งสงบพลันปั่นป่วน เกิดคลื่นยักษ์สูงตระหง่านซัดเข้าสู่ศาลาริมน้ำ พาเอาศิษย์นอกสำนักทั้ง 20 คนจมหายลงใต้น้ำ

เพ่ยหลิงเห็นแต่ความขาวโพลนรอบตัว น้ำอยู่ทุกทิศทุกทาง แต่กลับไม่เปียกแม้แต่ปลายผม มีพลังลึกลับบางอย่างดึงร่างเขาให้พุ่งไปยังทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว

ขณะเดียวกัน ที่สำนักจงหมิงด้านนอก ทะเลเมฆพลันปั่นป่วนเหมือนถูกต้มเดือด เหล่าสัตว์วิหคและอสูรหายากที่อาศัยอยู่ต่างตกใจหนีแตกกระเจิง

ไม่นาน เมฆหมอกส่วนใหญ่ก็ลอยขึ้นไปรวมตัวกันเหนือยอดเขาเซว่อู่ ก่อตัวเป็นวงกลมขนาดมหึมา

ศิษย์ใหม่ที่เพิ่งเข้าสำนักในสิบปีนี้ต่างมึนงง ส่วนศิษย์อาวุโสกลับตื่นเต้นกันถ้วนหน้า ต่างละมือจากงาน รีบกระโดดปีนป่ายขึ้นไปหาจุดชมวิวบนยอดเขาของตน

มีศิษย์คนหนึ่งถามขึ้นว่า “ศิษย์พี่ชาย นี่มันเกิดอะไรขึ้นหรือ?”

ศิษย์พี่ที่ถูกถามยังไม่ทันหันกลับก็ตอบ “การประลองใหญ่สำนักนอกกำลังจะเริ่มแล้ว ตามธรรมเนียมของสำนัก เมื่อศิษย์พี่ชายศิษย์พี่หญิงจากสี่ดินแดนเข้าสู่สนาม จะมีค่ายกลรวมพลังสร้างกระจกน้ำขึ้นเหนือเขาเซว่อู่ ถ่ายทอดภาพการประลองให้ศิษย์นอกสำนักทุกคนได้ชม ทั้งเพื่อให้เราได้เห็นฝีมือของผู้ที่ก้าวขึ้นมาจากระดับเดียวกับเรา และเพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้เราตั้งใจฝึกต่อไป!”

“รีบหาแถวนี้ดูเถอะ”

“อย่าตามข้ามาเลย ข้าอยู่ขั้นที่แปดของการฝึกปราณ เจ้าเพิ่งอยู่ชั้นห้า ถ้ามาแย่งที่กับข้า เดี๋ยวพวกศิษย์ขั้นที่แปดคนอื่นมา เจ้าจะปกป้องตัวเองได้หรือ?”

ศิษย์ชั้นห้าตกใจ รีบตื่นตัว “ขอรับ!”

อีกครู่หนึ่ง เขาก็ปีนขึ้นต้นไม้ใหญ่ในหุบเขา แหงนหน้ามองไปยังยอดเขาเซว่อู่ ขณะนั้นเอง วงกลมเมฆบนท้องฟ้าก็สั่นไหว พลันกลายเป็นกระจกน้ำขนาดยักษ์ ทุกภาพในกระจกชัดเจนราวอยู่ตรงหน้า

ในกระจก ฉากที่ศิษย์ทั้ง 20 คน ถูกคลื่นน้ำกลืนลงสู่กระจกสวรรค์ปรากฏให้เห็น

แม้ศิษย์ทั้ง 20 คน จะมองไม่เห็นกันเอง แต่ผู้ชมภายนอกกลับเห็นทุกอย่างชัดเจน ต่างก็พูดคุยวิจารณ์กันเสียงดัง

“ดูนั่น! นั่นศิษย์พี่เอ่อร์จูคงของแดนเหนือ ข้าได้ยินว่าศิษย์พี่เอ่อร์จูสร้างรากฐานได้ตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ไม่ยอมรับภารกิจเลื่อนขั้นเป็นศิษย์สายใน ก็เพื่อรอสร้างชื่อในงานประลองนี้ ครั้งนี้ หัวหน้าผู้มีคะแนนสูงสุดต้องเป็นเขาแน่!”

“งามสง่าดั่งหงส์ตื่น บริสุทธิ์อ่อนช้อยดั่งมังกรลอยน้ำ... ศิษย์พี่หญิงหร่วนซู่ซู่แห่งแดนตะวันตกของข้า วิชาเสน่ห์ของนางเลื่องลือทั่วนอกสำนัก ไม่นานมานี้ก็เพิ่งสร้างรากฐาน ด้วยฝีมือของศิษย์พี่หญิงหร่วนซู่ซู่ คนอื่นๆ ในกระจกสวรรค์คงล้วนตกอยู่ใต้เท้านางทั้งสิ้น”

“นั่นศิษย์พี่กงจื้อเหยียนแห่งดินแดนใต้! ศิษย์พี่กงจื้อเหยียนคือศิษย์พี่ใหญ่แห่งเขารั่วซิ่ว เป็นอันดับหนึ่งของดินแดนใต้งานนี้ต้อง...”

“เดี๋ยวก่อน ศิษย์พี่กงจื้อเหยียน ข้าจำไม่ผิด เขาไม่ได้เข้าร่วมรอบคัดเลือกด่านสามของดินแดนใต้นี่?”

“อ้อ! ได้ยินว่าปีนี้ ดินแดนใต้ให้หัวหน้าผู้มีคะแนนสูงสุดได้รับอนุญาตจากจ้าวดินแดนให้ข้ามการคัดเลือก คงเป็นศิษย์พี่กงจื้อเหยียนนั่นแหละ”

“นั่นสิ... ถ้าจ้าวดินแดนยอมออกปากให้ข้ามด่านเอง ฝีมือของศิษย์พี่กงจื้อเหยียนคงไม่ธรรมดาแน่ ความพ่ายแพ้ในรอบสองคงเป็นแค่แกล้งทำ”

“ถูกต้อง ไม่งั้นจ้าวดินแดนจะกล้าขอให้ศิษย์พี่กงจื้อเหยียนข้ามด่านหรือ? การประลองใหญ่สำนักนอกเกี่ยวพันถึงทรัพยากรสิบปีข้างหน้า ตั้งแต่จ้าวดินแดนยันผู้อาวุโส ไม่มีใครกล้าเล่นตลกกับเรื่องนี้หรอก”

แดนเหนือ แดนตะวันตก และดินแดนใต้ต่างก็ตื่นเต้นมั่นใจในเทียนเจียวของตน

แต่ดินแดนตะวันออกกลับเงียบกริบ

เพราะอะไรน่ะหรือ? เทียนเจียวทั้งห้าคนที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างเข้มข้น นอกจากลู๋ เสวียนที่รอดชีวิต อีกสี่คนถูกจ้าวดินแดนดินแดนใต้ในร่างอวตารสังหารจนไม่เหลือซาก!

ยิ่งกว่านั้น ดินแดนตะวันออกหวังจะคว้าชัยชนะในงานประลองครั้งนี้ จึงคัดเลือกกันอย่างดุเดือด ไม่มีใครผ่อนมือ ศึกเลือดสาดจึงหนักหน่วงยิ่ง

ส่วนสี่คนที่ถูกเลือกมาแทนตอนนี้ บ้างก็เจ็บหนักเพิ่งรักษา ยังฟื้นไม่เต็มที่ บ้างก็ฝีมือไม่ถึงขั้นยอดฝีมือของดินแดนตะวันออก เห็นได้ชัดว่าห่างชั้น

สำหรับลู๋ เสวียนแล้ว...