บทที่ 30 - ชีวิตศิษย์สายนอก

บทที่ 30 - ชีวิตศิษย์สายนอก

ห้องพักแคบๆ มีแค่เตียงยาวและโต๊ะเก่าๆ ซูหลิงเลือกที่นอนมุมสุดแล้วล้มตัวลงนอน พยายามทำใจให้ชินกับสภาพแวดล้อมใหม่

"ที่นี่มันรูหนูหรือไงเนี่ย... ข้าเป็นถึงศิษย์สายนอกของสำนักไร้ขอบเขตนะ ทำไมต้องมานอนเบียดเสียดกันแบบนี้!" เสียงบ่นกระปอดกระแปดดังมาจากหญิงสาวอีกคนในห้อง

ซูหลิงแกล้งหลับ ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด

หญิงสาวคนเดิมหันไปหาเพื่อนร่วมห้องอีกคน "เจ้าว่าไหม? ให้เรามานอนที่นี่เหมือนคนใช้เลย"

อีกคนตอบกลับเสียงเรียบ "ศิษย์สายนอกก็คือคนรับใช้ของศิษย์สายในนั่นแหละ"

"เจ้าว่าอะไรนะ! ข้ามาที่นี่เพื่อฝึกเซียนนะ ไม่ได้มาเป็นคนรับใช้!" หญิงสาวขี้บ่นโวยวาย

ไม่มีใครสนใจนางอีก ซูหลิงนอนนิ่ง อีกคนก็นิ่งเงียบ ผ่านไปพักใหญ่ หญิงสาวขี้บ่นคงเริ่มรู้ตัวว่าทำตัวน่ารำคาญ จึงกระแอมแก้เขิน "สวัสดี ข้าชื่อหลัวหว่านเอ๋อร์ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ..."

อีกคนตอบสั้นๆ โดยไม่มองหน้า "เย่ชิง"

ซูหลิงเห็นว่าคงแกล้งหลับต่อไปไม่ได้แล้ว จึงลุกขึ้นนั่ง ยิ้มบางๆ "ข้าชื่อจ้าวหราน"

หลัวหว่านเอ๋อร์ดูจะชอบซูหลิงมากกว่า รีบขยับเข้ามาใกล้ "จ้าวหราน เจ้าสวยจังเลย ดูท่าทางลูกคุณหนู ทำไมถึงมาลำบากเป็นศิษย์สายนอกล่ะ?"

ซูหลิงประเมินนิสัยเพื่อนใหม่คนนี้คร่าวๆ คงเป็นคุณหนูเอาแต่ใจที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว คิดว่าเข้าสำนักปุ๊บจะได้เหาะเหินเดินอากาศปั๊บ "ข้าก็มาฝึกวิชานั่นแหละ แต่พรสวรรค์ไม่ถึง เลยต้องเริ่มจากตรงนี้"

"แต่ข้าทำอะไรไม่เป็นเลยนะ งานบ้านงานเรือนไม่เคยแตะ..." หลัวหว่านเอ๋อร์บ่นกระปอดกระแปด ม้วนผมเล่นไปมา

เย่ชิงจัดของเสร็จก็เดินออกไป "ข้าไปตักน้ำนะ" ทิ้งให้หลัวหว่านเอ๋อร์นั่งบ่นให้ซูหลิงฟังจนหูชา

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉินจงก็มาแจกจ่ายงาน หลัวหว่านเอ๋อร์ได้หน้าที่ซักผ้าศิษย์สายใน เย่ชิงได้หน้าที่ทำความสะอาดเรือนพัก ส่วนซูหลิงได้งานจัดระเบียบหอคัมภีร์

งานของซูหลิงดูเหมือนสบาย แต่จริงๆ จุกจิกและเหนื่อยมาก วันแรกนางทำจนมืดค่ำ กลับถึงห้องก็หมดแรงหลับเป็นตาย ตื่นมาอีกวันนางถึงได้คิดได้ว่า ขืนเป็นแบบนี้คงไม่มีเวลาฝึกวิชาแน่ๆ

นางเริ่มหาวิธีทุ่นแรง สังเกตว่าหอคัมภีร์ฝุ่นไม่ได้เยอะมาก แค่ต้องจัดหนังสือให้เข้าที่ นางเลยลองใช้วิชาควบคุมวัตถุจัดการหนังสือ ปรากฏว่าประหยัดเวลาไปได้เยอะ

พอมีเวลาว่าง นางก็เจอปัญหาใหม่... ไม่มีที่ฝึกวิชา จะฝึกในห้องก็กลัวความลับแตก จะเข้ามิติก็เสี่ยง เลยต้องออกไปเดินสำรวจรอบๆ สำนัก จนไปเจอถ้ำเล็กๆ ในป่าหลังเขาที่ดูเงียบสงบ เหมาะแก่การซ่อนตัว

ตั้งแต่นั้นมา ซูหลิงก็ใช้ชีวิตวนลูป ทุกห้าวันจะทำความสะอาดหอคัมภีร์ครั้งใหญ่ เวลาที่เหลือก็แอบไปฝึกวิชาในถ้ำ กินยารวมปราณแล้วนั่งสมาธิ

ผ่านไปสิบวัน ซูหลิงกลับห้องดึกเหมือนเคย เห็นไฟยังเปิดอยู่ ได้ยินเสียงหลัวหว่านเอ๋อร์คุยโว "เย่ชิง ข้าพูดจริงนะ พรุ่งนี้ข้าไม่ต้องซักผ้าแล้ว!"

เย่ชิงตอบรับสั้นๆ "อืม"

ซูหลิงเดินเข้ามาพอดี หลัวหว่านเอ๋อร์รีบหันมาหา "จ้าวหราน กลับมาแล้วเหรอ ทายสิวันนี้ข้าเจอใคร?"

ซูหลิงรู้ทันทีว่าเพื่อนคนนี้ไปเจอดีเข้าให้แล้ว จึงถามตามน้ำ "เจอใครล่ะ?"

หลัวหว่านเอ๋อร์ยิ้มหน้าบาน "ข้าเจอลู่จื่อหลิน ลูกสาวสุดที่รักของเหมียวอวี้เจินเหรินเชียวนะ!"

"มิน่าล่ะ เจ้าถึงไม่ต้องซักผ้าแล้ว คงเป็นเพราะนางช่วยพูดให้สินะ?"

"ใช่แล้ว!" หลัวหว่านเอ๋อร์ยิ้มอย่างภูมิใจ "อีกไม่นานข้าจะขอให้นางช่วยเปลี่ยนงานให้พวกเจ้าด้วย ดีไหม?"

"ไม่เป็นไร ข้าชอบงานที่ทำอยู่" ซูหลิงปฏิเสธทันควัน งานที่หอคัมภีร์ทำให้นางมีเวลาว่างเยอะ แถมยังได้อ่านตำราฟรีๆ นางไม่อยากไปเป็นเบ๊รับใช้คุณหนูเอาแต่ใจ

หลัวหว่านเอ๋อร์เบ้ปาก มองซูหลิงด้วยสายตาดูแคลน คิดว่าซูหลิงโง่ที่ไม่คว้าโอกาส แล้วหันไปคุยเรื่องอื่นต่อ พอเห็นไม่มีใครสนใจ นางก็เข้านอน

ซูหลิงไม่เก็บเรื่องไร้สาระมาใส่ใจ นางอาบน้ำแล้วเข้านอน แต่ก็ยังคงเดินลมปราณฝึกวิชาในท่านอน การเลื่อนระดับจากขั้นห้าไปขั้นหกยากกว่าที่คิด แม้จะมียาช่วยแต่ก็ต้องใช้เวลา

เช้าวันใหม่ ซูหลิงรีบไปหอคัมภีร์ นางใช้พลังควบคุมหนังสือให้ลอยกลับเข้าชั้นอย่างเป็นระเบียบ จู่ๆ ก็มีเสียงปรบมือดังขึ้น

แปะ แปะ แปะ!

ชายหนุ่มชุดขาวเดินออกมาจากหลังชั้นหนังสือ ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มเจิดจ้าดั่งดวงตะวัน "พลังเบญจธาตุของเจ้าสมบูรณ์แบบมาก การควบคุมวัตถุก็ยอดเยี่ยม เจ้าเป็นศิษย์สายนอกหรือ?"

ซูหลิงชะงัก ระวังตัวทันที ชายคนนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ นางไม่รู้ตัวเลย

ชายหนุ่มเห็นท่าทีระแวงของนางก็ยิ้มกว้างกว่าเดิม "ข้าชื่อเหออวี้ ศิษย์ของซานชิงเจินเหริน เรียกข้าว่าศิษย์พี่ก็ได้ ไม่ต้องกลัว ข้าแค่เสียดายที่คนมีพรสวรรค์อย่างเจ้าต้องมาทำงานงกๆ แบบนี้"

ซูหลิงผ่อนคลายลงเล็กน้อย ยิ้มตอบตามมารยาท "ขอบคุณศิษย์พี่ที่ชมเจ้าค่ะ"

ทันใดนั้น เหออวี้ก็เคลื่อนตัววูบเดียวมาอยู่ตรงหน้านาง รอยยิ้มทะเล้นของเขาทำเอาซูหลิงผงะ "ไม่ต้องมากพิธีหรอก ข้าไม่ชอบคนเจ้ายศเจ้าอย่างเหมือนเจ้าศิษย์พี่ใหญ่หน้าตายคนนั้น เรียกพี่เหอเฉยๆ ก็ได้!"

[จบแล้ว]