บทที่ 19 - สิ่งที่ซ่อนอยู่

บทที่ 19 - สิ่งที่ซ่อนอยู่

อำเภอเฉียนถังเป็นหนึ่งในอำเภอที่ตั้งอยู่ติดกับตัวเมืองหางโจว

มีคำกล่าวว่า: โชคร้ายสามชาติ เกิดเป็นนายอำเภอติดเมืองหลวง ทำชั่วสามชาติ เกิดเป็นนายอำเภอติดจวนผู้ว่า

แม้จะเป็นอำเภอติดเมือง แต่อำเภอเฉียนถังเป็นอำเภอใหญ่ที่มีชื่อเสียง บวกกับตระกูลอู๋มีพี่ชายคนโตเป็นขุนนางในราชบัณฑิตยสภา นายอำเภออู๋จึงไม่ได้โดนกดดันอะไรมากนัก

บ้านเก่าของตระกูลอู๋ก็อยู่ที่เฉียนถัง ปัจจุบันนายอำเภออู๋เป็นคนดูแล

ขณะนี้ เจียงหลินกำลังนั่งอยู่ในรถม้าของฮูหยินเฒ่าอู๋ มุ่งหน้าไปยังบ้านตระกูลอู๋ที่เฉียนถัง

ส่วนเกี้ยวที่เจียงหลินเห็นบนเขา เป็นแค่พาหนะสำหรับขึ้นเขาของฮูหยินเฒ่าเท่านั้น

"ฮูหยินเฒ่า อาตมามีคำถาม"

บนรถม้า เจียงหลินเอ่ยถาม "เขาหลงจิ่งอยู่ไกลจากเฉียนถังพอสมควร ทำไมฮูหยินเฒ่าถึงต้องลำบากมาด้วยตัวเอง?"

"ในเมื่อจางหู่เป็นคนแนะนำอาตมา เขาน่าจะเป็นคนมาเชิญถึงจะถูก"

ฮูหยินเฒ่าอู๋ยิ้มตอบ "การไหว้พระขอพร สิ่งสำคัญที่สุดคือความจริงใจเจ้าค่ะ"

"ท่านเทพวิญญาณเคยกล่าวไว้ว่า เจ้ามีศีลธรรมสามส่วน ข้ามีการตอบรับเจ็ดส่วน เจ้ามีศีลธรรมสิบส่วน ข้าจะคุ้มครองเจ้าทุกเมื่อ"

"ดังนั้น การมาเชิญท่านนักพรตไปช่วยปัดเป่าเภทภัยให้ที่บ้าน อิฉันจึงต้องมาด้วยตัวเอง เพื่อแสดงความจริงใจเจ้าค่ะ"

"ฮูหยินเฒ่าพูดมีเหตุผล"

เจียงหลินพยักหน้ายิ้ม ๆ แต่ในใจรู้ดีว่าไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

หญิงชราผู้นี้ไม่ใช่ชาวบ้านตาสีตาสา แต่เป็นประมุขของตระกูลที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก

นางย่อมรู้ดีว่า ต่อให้เจียงหลินเก่งแค่ไหน ก็คงไม่เก่งไปกว่าพวกไต้ซือวัดจินซานได้เท่าไหร่

ขนาดไต้ซือวัดจินซานยังดูแค่แวบเดียวแล้วหนีกลับ ถ้าเจียงหลินไปแล้วทำแบบเดียวกัน ก็เสียเที่ยวเปล่า

ดังนั้น นางจึงต้องมาเอง เพื่อแสดงให้เห็นว่าให้เกียรติมากแค่ไหน

ถึงตอนนั้นถ้ามีปัญหาอะไร เจียงหลินก็คงเกรงใจ ไม่กล้าสะบัดก้นหนีไปดื้อ ๆ

แต่ความคิดซับซ้อนแบบนี้ นางย่อมไม่พูดออกมาตรง ๆ

หญิงชราอ้างคำสอนเทพเจ้า เพื่อแสดงให้เจียงหลินเห็นว่า นางมาด้วยใจจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ หวังเพียงว่าเจียงหลินจะเห็นแก่ความจริงใจนี้ แล้วไม่ทิ้งกันกลางทาง

ตลอดทางไม่มีบทสนทนาอื่น

เมื่อมาถึงเฉียนถัง ฟ้าก็มืดแล้ว

รถม้าจอดที่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลอู๋

เจียงหลินลงรถมา เห็นโคมไฟสว่างไสว มีคนยืนรออยู่หน้าประตูหลายคน

เห็นได้ชัดว่าได้รับข่าวล่วงหน้าแล้ว มารอรับเจียงหลิน

ฮูหยินเฒ่าอู๋ลงจากรถม้า เบี่ยงตัวผายมือด้วยตัวเอง "ท่านนักพรต เชิญเจ้าค่ะ"

เจียงหลินพยักหน้ายิ้ม เดินไปที่ประตู

ตรงหน้ามีชายหญิงคู่หนึ่ง กับบ่าวไพร่จำนวนหนึ่ง

"ท่านนี้คือนักพรตเสวียนอิงแห่งอารามดาราม่วงใช่หรือไม่? ข้าน้อยอู๋โส่วเหริน นี่คือภรรยาอู๋เฉินซื่อ คารวะท่านนักพรต"

ชายผู้นั้นไว้หนวดแปดแฉก หน้าเหลี่ยม บุคลิกเคร่งขรึม เสื้อผ้าหน้าผมเนี้ยบกริบ

ในสายตาของเจียงหลิน ชายคนนี้มี "ไอขุนนาง" ปกคลุมร่าง ชัดเจนว่าเป็นพ่อเมืองเฉียนถัง

"คารวะท่านนายอำเภออู๋"

เจียงหลินพยักหน้ายิ้ม มองไปที่คฤหาสน์ด้านหลังอู๋โส่วเหริน

พอมองดู เจียงหลินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาเห็นไอปิศาจ

แต่... ไม่ใช่วิญญาณอาฆาตหรือผีร้าย และไม่ใช่ราชาผีหรือจอมมาร แต่กลับเป็น... วิญญาณที่ชัดเจนที่สุดและอ่อนแอที่สุด?

แปลก

คฤหาสน์นี้เป็นที่อยู่ของนายอำเภอเฉียนถัง ย่อมมีไอขุนนางคุ้มครอง ผีร้ายทั่วไปเข้าใกล้ไม่ได้ แม้แต่ผีเสื้อแดงที่ว่าดุ ๆ ยังต้องถอย

แต่ตอนนี้ กลับมีไอปิศาจที่อ่อนแอและเพิ่งเกิดใหม่เกาะติดอยู่

เรื่องผิดปกติย่อมมีที่มาที่ไป

เห็นเจียงหลินยืนนิ่งไม่พูดไม่จา เอาแต่จ้องมอง นายอำเภออู๋ผู้มีประสบการณ์ก็ไม่กล้ารบกวน

ผ่านไปสักพัก เจียงหลินละสายตาแล้วพูดว่า "ท่านนายอำเภออู๋ ไปดูคุณชายกันเถอะ"

"ได้ครับ เชิญท่านนักพรต"

นายอำเภออู๋พยักหน้า นำทางเจียงหลินเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลอู๋

บ้านห้าเรือนกว้างขวางโอ่อ่า เกินมาตรฐานนายอำเภอไปหน่อย แต่ในเมื่อเป็นบ้านเก่าตระกูลอู๋ ก็ไม่มีใครว่าอะไรได้

เดินจนมาถึงเรือนเล็ก ๆ ด้านหลัง นายอำเภออู๋ถึงได้หยุดฝีเท้า

เรือนเล็กตรงหน้าไม่ได้จุดไฟ ประตูปิดล็อก ภายในห้องที่มืดสนิท มีเสียงคำรามต่ำ ๆ แหบพร่าดังลอดออกมา

"ท่านนักพรต ลูกชายผมอยู่ในห้องครับ"

นายอำเภออู๋ถอนหายใจ "ท่านนักพรตดูที่พื้นสิครับ"

ที่เขาชี้ คือเส้นสีแดงที่ขีดไว้หน้าประตูห่างออกมาประมาณหนึ่งวา

"ขอแค่มีใครข้ามเส้นนี้เข้าไป ลูกชายผมก็จะทำร้ายตัวเองทันที"

"นี่เป็นสิ่งเดียวที่ไต้ซือจากวัดจินซานทิ้งไว้ให้ครับ"

นายอำเภออู๋ยิ้มขื่น แล้วโค้งคำนับเจียงหลินจนต่ำสุด

"ขอท่านนักพรตแสดงอิทธิฤทธิ์ ช่วยลูกชายผมด้วยเถิด!"

"ท่านนักพรตเมตตาด้วย!"

ไม่ใช่แค่นายอำเภออู๋ แม้แต่ภรรยาก็โค้งคำนับพร้อมกัน

"ท่านนายอำเภออู๋ไม่ต้องทำขนาดนี้ ในเมื่ออาตมามาแล้ว ย่อมต้องพยายามเต็มที่"

เจียงหลินประคองทั้งสองคนขึ้น แล้วมองไปที่ประตูห้องที่ปิดสนิท

คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เดินดุ่ม ๆ เข้าไปเลย

เดินไปจนถึงเส้นแดง ท่ามกลางสายตาลุ้นระทึกของคนตระกูลอู๋ เจียงหลินก้าวข้ามเส้นแดงไปอย่างเป็นธรรมชาติ

ฉากนี้ทำเอานายอำเภออู๋ตื่นเต้น จ้องมองไปที่ห้องเขม็ง

แต่เจียงหลินเดินไปถึงหน้าประตูแล้ว ภายในห้องกลับไม่มีเสียงอาละวาดเหมือนทุกที แม้แต่เสียงคำรามก็เงียบหายไป

นายอำเภออู๋มองเจียงหลินด้วยความประหลาดใจและดีใจ

ต้องรู้ก่อนว่า แม้แต่ไต้ซือจากวัดจินซานคราวก่อน พอเข้าใกล้ ลูกชายเขาก็ยังมีปฏิกิริยา

ท่านนักพรตท่านนี้ มีของจริง!

ตอนนึ้ลูกชายไม่มีปฏิกิริยา คือปฏิกิริยาที่ดีที่สุด

เจียงหลินยืนอยู่หน้าประตู หันหลังให้คนตระกูลอู๋ ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ความมืดมิดอันบริสุทธิ์เติมเต็มดวงตาของเขา

นี่คือวิชาหนึ่งที่บันทึกไว้ในกฎทมิฬ มองเห็นภูตผี ตรวจสอบบาปกรรม หากฝึกจนขั้นสูง มองทะลุถึงนรกเก้าขุมก็เป็นเรื่องธรรมดา

เมื่อเปิด "เนตรธรรม" แล้ว เจียงหลินก็มองเข้าไปในห้องอีกครั้ง

แต่ภาพที่เห็น กลับทำให้เจียงหลินคิ้วขมวดเป็นปม

ทะลุผ่านประตูไม้ เจียงหลินเห็นคุณชายตระกูลอู๋

เด็กหนุ่มอายุสิบห้าสิบหก ที่ยังพอเห็นเค้าโครงความสุขสบายในอดีต แต่ตอนนี้เสื้อผ้าขาดวิ่น ผอมโซจนหนังหุ้มกระดูก ขอบตาดำคล้ำจนกินพื้นที่ไปครึ่งหน้า ดวงตาแดงก่ำเส้นเลือดขึ้นเต็ม หน้าผากมีเส้นเลือดปูดโปน น้ำลายไหลย้อย

ชัดเจนว่ากำลังทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส

สถานการณ์ของคุณชายอู๋ และไอปิศาจที่เจียงหลินเห็นเมื่อครู่ ยืนยันได้แล้วว่าไม่ใช่โรคประหลาด แต่เป็นผีเข้า

ตามหลักแล้ว นี่คืองานถนัดของเจียงหลิน หากเจอแล้วไม่จัดการ ถือว่าละเมิดกฎทมิฬ ต้องโดนค้อนสายฟ้าฟาดแปดสิบที อายุขัยลดหนึ่งปี ตายไปตกนรกดึงลิ้น

แต่เจียงหลินกลับไม่ขยับทำอะไรเลย เขากลับถอยหลังก้าวฉับ ๆ จนพ้นเส้นแดงออกมา

"อู๋เลี่ยงเทียนจุน..."

เจียงหลินถอนหายใจ ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วหันหลังเดินกลับทันทีโดยไม่ลังเล

"ท่านนักพรต เป็นยังไงบ้างครับ?"

นายอำเภออู๋รีบถามอย่างร้อนรน "หรือว่าปีศาจร้ายกาจเกินไป ท่านต้องไปเตรียมอาวุธวิเศษ?"

"ไม่ใช่"

เจียงหลินส่ายหน้า

"เรื่องนี้ เกินความสามารถของอาตมา ประสกอู๋เชิญท่านอื่นเถิด"

[จบแล้ว]