ตอนที่ 9 ศิษย์พี่ อย่าทำแบบนี้ ข้ากลัวแล้ว...

ตอนที่ 9 ศิษย์พี่ อย่าทำแบบนี้ ข้ากลัวแล้ว...

【ปิ๊บ ได้รับคำชมจากผู้ทาน ได้รับค่าบำเพ็ญเพียร: 1 แต้ม】

【ปิ๊บ ได้รับคำชมจากผู้ทาน ได้รับค่าบำเพ็ญเพียร: 1 แต้ม】

...

แม้ภาพตรงหน้าจะยากจะอธิบาย แต่ผลประโยชน์ที่ได้รับนั้นเป็นรูปธรรมจับต้องได้

แถมการได้รับคำชมและการยอมรับจากผู้คนมากมายขนาดนี้ จะบอกว่าไม่ปลื้มปริ่มก็คงเป็นการโกหก

จูฟานอารมณ์ดีสุดๆ ในขณะที่ศิษย์คนอื่นๆ ต่างตกตะลึงพรึงเพริดไปตามๆ กัน

อย่างแรก พวกเขาทึ่งในความอร่อย และอย่างที่สอง พวกเขาตกใจกับสรรพคุณของซุปนี้

ยาเพิ่มปราณระดับหนึ่งคือโอสถสามัญประจำบ้านที่ศิษย์ระดับ 'กายาแกร่ง' และ 'สัมผัสปราณ' ใช้กันบ่อยที่สุด ทางสำนักจะแจกจ่ายให้ศิษย์ทุกเดือนเพื่อช่วยในการบำเพ็ญเพียร

ศิษย์ทุกคนต่างรู้สรรพคุณของยาเพิ่มปราณเป็นอย่างดี แต่เมื่อเทียบกับซุปชามตรงหน้าแล้ว ปริมาณพลังปราณที่เพิ่มขึ้นนั้นช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว!

ตอนแรกทุกคนแค่หลงใหลในรสชาติความอร่อยล้ำเลิศ แต่พอซุปร้อนๆ ไหลลงสู่กระเพาะ คลื่นพลังปราณก็ระเบิดออกมาและซึมซาบเข้าสู่ร่างกาย พวกเขาถึงได้สัมผัสถึงอานุภาพที่แท้จริง

ผลข้างเคียงจากการใช้วิชาระเบิดโลหิตหายไปเป็นปลิดทิ้งทันทีที่ดื่มซุปชามนี้หมด

ศิษย์ที่เคยนอนซมหรือคุกเข่าหมดสภาพ ต่างกลับมากระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาทีละคน

ศิษย์น้องจูสุดยอดดด!!! (เสียงหลง—)

เมื่อเทียบกับศิษย์ทั่วไป เสิ่นอ๋าง ยิ่งตกใจหนักกว่าใครเพื่อน

ในฐานะศิษย์สายในที่มีพื้นเพมาจากตระกูลใหญ่ ทรัพยากรที่เขาได้รับย่อมมีมากกว่าศิษย์ทั่วไปโข

หลังจากดื่มซุป เขาสัมผัสได้ถึงความแตกต่างระหว่างซุปนี้กับโอสถทั่วไปได้ชัดเจนยิ่งกว่าใคร

ตามที่ศิษย์น้องจูบอก ซุปนี้มีสรรพคุณเทียบเท่ายาเพิ่มปราณระดับหนึ่ง แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับเหนือกว่ายาระดับสองบางตัวที่เสิ่นอ๋างเคยใช้เสียอีก!

อาจเป็นเพราะวัตถุดิบมาจากสัตว์อสูรระดับสามก็มีส่วน แต่การที่จูฟาน นักปรุงยาระดับหนึ่งขอบเขต 'กายาแกร่ง' สามารถปรุงสิ่งที่ให้ผลลัพธ์เหนือกว่ายาระดับสองได้นั้น ช่างน่าทึ่งเหลือเกิน!

แถมยังอร่อยอีกต่างหาก!

เสิ่นอ๋างซดซุปอย่างมีความสุขพลางดูดซับพลังปราณอันมหาศาล นี่มันความสุขสองเด้งชัดๆ!

ศิษย์น้องจูสุดยอดดด X2!!! (เสียงหลง—)

เมื่อราตรีมาเยือน ศิษย์จำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ทยอยกลับมาจากป่าเขาเพื่อพักผ่อนและเติมเสบียง แล้วก็ทำตามอย่างศิษย์กลุ่มก่อนหน้า

ในภายหลัง จูฟานต้องต้มซุปเพิ่มอีกสามรอบ เพื่อให้ศิษย์ทุกคนได้รับส่วนแบ่งอย่างทั่วถึง

ท่ามกลางเสียงชื่นชมยินดี ค่าบำเพ็ญเพียรที่พุ่งขึ้นไม่หยุดก็ทำให้จูฟานยิ้มจนแก้มปริ

หักลบค่าใช้จ่ายที่เสียไปกับการซื้อของ สิ่งที่ศิษย์พี่ศิษย์น้องมอบให้จูฟานก็มีมูลค่าเกินคุ้มไปไกลโขแล้ว

เมื่อรวมกับค่าบำเพ็ญเพียรและรางวัลที่สำนักจะมอบให้ในอนาคต วันเดียวได้กำไรเท่ากับสองเดือน สุดยอด! สุดยอดไปเลย!

ส่วนศิษย์ที่ได้ดื่มซุปก็ยิ้มแก้มแทบฉีกเช่นกัน

ล่าสัตว์อสูรแลกแต้มผลงาน แถมยังได้กินซุปอร่อยๆ และได้รับพลังปราณมากกว่ากินยาทั่วไปอีก!

กำไรเน้นๆ! นอนหลับยังสะดุ้งตื่นมาหัวเราะได้เลยมั้งเนี่ย!

ทุกคนรู้สึกเหมือนตัวเองกำไรมหาศาล และมองเห็นอนาคตอันสดใสรออยู่รำไร!

สองวันผ่านไปเช่นนี้ ในระหว่างนั้น จูฟานรู้สึกว่าหม้อต้มซุปใบเดียวกับการต่อแถวมันไม่ทันกิน จึงวานให้ศิษย์พี่สายกายาช่วยแบกหินก้อนใหญ่สองก้อนมาแกะสลักเป็นหม้อหินขนาดใหญ่ตั้งไว้ข้างนอก เพื่อให้ศิษย์เลือกตักซุปที่มีสรรพคุณแตกต่างกันได้ตามความต้องการ

เสิ่นอ๋างมองดูแล้วยังรู้สึกขัดใจ จึงลงมือซ่อมแซมและขัดเงาหม้อหินด้วยคาถาอาคมอย่างประณีต จนผิวสัมผัสเรียบลื่นน่าจับ ทำให้จูฟานอดบ่นเสียดายไม่ได้ว่า การที่ศิษย์พี่ท่านนี้ไม่ได้ไปเรียนแกะสลักถือเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของโลกใบนี้เลยทีเดียว

ท่ามกลางเสียงชื่นชมของเหล่าศิษย์ผู้แสนน่ารัก ในที่สุดสองวันนี้ก็ช่วยให้จูฟานทะลวงผ่านขอบเขต 'กายาแกร่ง' เข้าสู่ขอบเขต 'สัมผัสปราณ' ได้สำเร็จ

เมื่อสัมผัสถึงพลังที่พลุ่งพล่านในร่างกายหลังการเลื่อนขั้น จูฟานย่อมดีใจเป็นล้นพ้น

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากเข้าสู่ขอบเขต 'สัมผัสปราณ' รางวัลที่สำนักมอบให้ก็จะเพิ่มขึ้น และที่สำคัญที่สุด ในที่สุดเขาก็สามารถใช้แหวนมิติและคาถาบางอย่างได้แล้ว

"ศิษย์น้องจูเลื่อนขั้นแล้วหรือ? ยินดีด้วย!"

เสิ่นอ๋างที่มีระดับพลังสูงกว่า มีประสาทสัมผัสเฉียบคม จึงสังเกตเห็นการเลื่อนขั้นของจูฟานได้ในทันที

ศิษย์คนอื่นๆ พอได้ยินก็เข้ามาร่วมแสดงความยินดีกับจูฟานกันยกใหญ่

จูฟานกล่าวขอบคุณทุกคน แล้วบอกว่าจะกลับไปที่สำนักเพื่อรับแหวนมิติและตำราวิชา ขอให้ศิษย์พี่ทั้งหลายค่อยมาทานซุปทีหลัง

"ให้ข้าพาศิษย์น้องจูกลับไปดีไหม? ของวิเศษบินได้ของข้าเร็วมากนะ!"

เสิ่นอ๋างหยิบกระสวยแสงแวววาวออกมาแล้วเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้น

บินบนฟ้า?!

จูฟานเริ่มหวั่นไหว การขี่กระบี่บินเหมือนในนิยายหรือละครฟังดูเท่จะตาย แม้นี่จะไม่ใช่กระบี่ แต่ก็บินได้เหมือนกัน!

ทว่า... เมื่อจูฟานได้ลองบินขึ้นไปกับเสิ่นอ๋างจริงๆ หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นก็แทบจะหยุดเต้น

"ศิษย์... ศิษย์... ศิษย์พี่... ช้า... ช้า... ช้าหน่อย—ข้า... ข้า... ข้าจะลงไปอ้วก!!! (´ཀ`」 ∠)"

"ศิษย์น้องจู? เจ้าเป็นอะไรไหม? เฮ้ๆๆ อย่าอ้วกนะ! w(ﾟДﾟ)w!"

ทั้งสองร่อนลงพื้น จูฟานกระโดดลงจากของวิเศษแล้วรีบพุ่งไปกอดต้นไม้พร้อมอาเจียนอย่างหนัก

ข้ารับไม่ไหวจริงๆ!!!

คนยุคปัจจุบันต้องผ่านการฝึกฝนอย่างหนักก่อนจะเล่นร่มร่อนหรือดิ่งพัสุธา ทั้งฝึกทักษะและสภาพจิตใจ

จูฟานเคยเจออะไรแบบนี้ที่ไหนกัน?

ยิ่งไปกว่านั้น ของวิเศษบินได้นี่มันเร็วกว่าร่มร่อนหลายขุม จูฟานรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นว่าวที่ถูกกระชากลากถูด้วยความเร็วระดับบันจี้จัมพ์...

โชคดีที่จูฟานเพิ่งเลื่อนขั้นมาหมาดๆ ไม่อย่างนั้นถ้าต้องลอยอยู่บนนั้นนานกว่านี้อีกนิด เขาคงได้ไปสวรรค์จริงๆ แน่

เขาตบหน้าอกเพื่อปรับลมหายใจ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นศิษย์พี่เสิ่นอ๋างกำลังมองมาที่ต้นไม้ด้วยสีหน้าเสียดาย

จูฟานมองกองอ้วกข้างต้นไม้ สีหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นหวาดผวา

ศิษย์พี่ อย่าทำหน้าแบบนั้น ข้ากลัวแล้ว...

โชคดีที่เสิ่นอ๋างไม่ได้คิดจะกอบกู้กองโมเสกนั่นจริงๆ เขาแค่รู้สึกเสียดายของกินเท่านั้น

"ศิษย์น้องจู เจ้าไหวไหม? ขอโทษที ศิษย์พี่บินเร็วไปหน่อย เดี๋ยวข้าจะบินให้ช้าลง..."

พอจูฟานนึกถึงภาพเมื่อกี้ ขาก็พาลจะอ่อนแรง เขาจึงรีบปฏิเสธเสิ่นอ๋างทันที

"...ขอบคุณศิษย์พี่ที่หวังดี แต่ศิษย์น้องเกรงใจ ข้ารับมือกับของวิเศษนี้ไม่ไหวจริงๆ ขอรับ..."

"ศิษย์น้องจูแค่ต้องการแหวนมิติใช่ไหม? งั้นให้ข้าช่วยไปเอามาให้ดีกว่า!"

เสิ่นอ๋างมองใบหน้าซีดเผือดของจูฟานแล้วรู้สึกผิด เขาไม่คิดว่าความหวังดีจะทำให้ศิษย์น้องขวัญหนีดีฝ่อขนาดนี้

เสิ่นอ๋างครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า

"ศิษย์น้องจู แหวนมิติทั่วไปมีความจุข้อนข้างน้อย แต่พวกเราศิษย์สายในสามารถใช้แต้มผลงานแลกแหวนมิติระดับสูงกว่าได้ มันจุของได้เยอะกว่าที่สำนักแจกฟรีมาก แถมยังมีระบบควบคุมอุณหภูมิ ซึ่งเหมาะกับนักปรุงยามากๆ"

สมุนไพรวิญญาณหลายชนิดที่นักปรุงยาต้องใช้ มีข้อกำหนดเรื่องอุณหภูมิ หากเก็บในแหวนมิติทั่วไป สรรพคุณทางยาอาจสูญเสียไปได้

แม้สำนักเขาเยี่ยนจะแจกแหวนมิติชนิดนี้ให้นักปรุงยาของยอดเขาตานจูเหมือนกัน แต่ต้องรอให้ถึงขอบเขต 'สร้างฐาน' (จูซิน) ก่อน ผู้ที่อยู่ขอบเขต 'สัมผัสปราณ' จะได้รับแค่แหวนธรรมดาเท่านั้น

จูฟานรู้สึกสนใจแหวนมิติควบคุมอุณหภูมิขึ้นมาทันที เพราะวัตถุดิบบางอย่างก็ต้องคุมอุณหภูมิเหมือนกัน แต่จะให้ใช้แต้มผลงานของคนอื่นฟรีๆ เขาก็รู้สึกลำบากใจ

เสิ่นอ๋างมองออกจึงยิ้มพลางกล่าว "ศิษย์น้องจู ไม่ต้องเกรงใจ ซุปที่เจ้าทำช่วยการบำเพ็ญเพียรของศิษย์พี่ได้มากโข แค่แหวนมิติวงเดียวไม่นับเป็นอะไรหรอก!"

ซุปนั่นอร่อยล้ำเลิศ แถมสรรพคุณยังดีกว่ายาระดับสอง ได้กินของดีจากจูฟานไปตั้งขนาดนั้น เสิ่นอ๋างย่อมอยากตอบแทนศิษย์น้องผู้นี้ให้สมน้ำสมเนื้อ

"พวกตำราวิชาพื้นฐานข้ามีครบหมดแล้ว ศิษย์น้องจูต้องการอะไรอีกไหม? ข้าจะได้ไปเอามาให้ทีเดียวเลย!"

จูฟานคิดสักพักแล้วจึงรับน้ำใจของศิษย์พี่

"ถ้าเช่นนั้นรบกวนศิษย์พี่ด้วยขอรับ ข้าสงสัยว่าในสำนักมีพวกเครื่องปรุงรสหรืออะไรทำนองนี้ไหม? ครั้งก่อนที่ข้าลงไปซื้อของที่หมู่บ้านตีนเขา ข้าไม่ได้ซื้อมาด้วย ทำให้รสชาติซุปยังขาดความกลมกล่อมไปโขเลย"

พอได้ยินว่าจะทำให้ซุปอร่อยยิ่งขึ้นได้อีก ดวงตาของเสิ่นอ๋างก็เป็นประกายวาววับ

"ไม่มีปัญหา ศิษย์น้องจู เจ้ารอก่อน ข้าไปเอาของพวกนี้มาให้เดี๋ยวเดียว!"

หลังจากเสิ่นอ๋างตบหน้าอกรับประกัน เขาก็กระโดดขึ้นของวิเศษแล้วบินจากไปดด้วยความเร็วสองเท่า

จูฟานมองตามพลางเดาะลิ้นรัวๆ โชคดีที่เมื่อกี้เขาไม่ได้รับปากจะนั่งไปด้วย ไม่อย่างนั้นคงได้เห็นร่างตัวเองบินนำหน้าแต่วิญญาณตามมาข้างหลังแน่...

เสิ่นอ๋างกลับถึงสำนักด้วยความเร็วสูงสุด แล้วติดต่อให้คนส่งของผ่านค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติมาให้ด่วนจี๋

บ่าวรับใช้ตระกูลเสิ่นที่ได้รับข้อความ ต่างคิดว่าเป็นเรื่องคอขาดบาดตายเพราะน้ำเสียงของคุณชายรองดูร้อนรนมาก แต่พอเปิดดูรายการของ...

ไม่ใช่หินวิญญาณ ไม่ใช่ผลไม้ทิพย์ แต่เป็น... เครื่องปรุงรสทำอาหาร?

คุณชายรองงดกินธัญพืชมาตั้งหลายปีแล้ว จะเอาของพวกนี้ไปทำไม?

แถมการใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติต้องจ่ายด้วยหินวิญญาณนะ! แค่เพื่อส่งของพวกนี้เนี่ยนะ?!

ค่าหินวิญญาณที่จ่ายไป เอาไปซื้อของพวกนี้ได้กี่คันรถกันเชียว!

แม้บ่าวไพร่จะงุนงงจนพูดไม่ออก แต่ก็ยังปฏิบัติตามคำสั่ง รวบรวมเครื่องปรุงรสนานาชนิดแล้วส่งไปให้เสิ่นอ๋าง

เสิ่นอ๋างได้รับของแล้วก็พอใจมาก

พอคิดถึงคำพูดของจูฟานที่ว่าอาหารรสเลิศเหล่านั้นจะยิ่งอร่อยขึ้นไปอีก เสิ่นอ๋างก็แทบจะควบคุมน้ำลายตัวเองไม่อยู่

เขารีบกระตุ้นของวิเศษ บินกลับไปหาจูฟานด้วยความเร็วเต็มพิกัด โดยไม่ทันสังเกตว่ามีใครบางคนกำลังร้องทักเขาอยู่ข้างๆ

"เจ้าเด็กนี่รีบร้อนอะไรขนาดนั้น?"

หญิงสาวในชุดศิษย์สายตรงของยอดเขาเสวียนฝ่า มองตามทิศทางที่เสิ่นอ๋างพุ่งหายไป ด้วยสีหน้ามึนงง

นางชื่อ หร่วนม่าน เป็นลูกพี่ลูกน้องของเสิ่นอ๋าง

ปกติหร่วนม่านมักจะคอยชี้แนะการบำเพ็ญเพียรให้เสิ่นอ๋างเสมอ สองพี่น้องมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก

แต่เนื่องจากเขตรับผิดชอบอยู่คนละที่ จึงไม่ได้เจอกันพักใหญ่แล้ว

นานๆ ทีจะได้เจอกันวันนี้ แต่เสิ่นอ๋างกลับดูรีบร้อนด้วยเหตุผลบางอย่างจนไม่เห็นแม้แต่หัวศิษย์พี่อย่างนาง ซึ่งทำให้หร่วนม่านรู้สึกแปลกใจมาก

คิดอยู่ครู่หนึ่ง หร่วนม่านก็ตัดสินใจกระตุ้นของวิเศษของตน บินไล่ตามเสิ่นอ๋างไป

======

【แปะระดับพลังการบำเพ็ญเพียร: กายาแกร่ง → สัมผัสปราณ → สร้างฐาน (จูซิน) → กลั่นโอสถ (กู่ตาน) → ตำหนักหยก → ทองฟ้า (ทงฝ่า) → สะพานสวรรค์ (ฮวาเฉียว) → ผสานความว่างเปล่า (เหอซวี) → บรรลุผล (จี้เฉิง) → วิญญาณแรกกำเนิด】