ตอนที่ 10 ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ข้าจะกลายเป็นคนขี้เกียจสันหลังยาวตั้งแต่อายุยังน้อย...

ตอนที่ 10 ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ข้าจะกลายเป็นคนขี้เกียจสันหลังยาวตั้งแต่อายุยังน้อย...

"ศิษย์น้องจู ของทั้งหมดอยู่ในนี้แล้ว" เสิ่นอว๋างยื่นแหวนมิติวงหนึ่งให้จูฟาน

จูฟานลองถ่ายพลังปราณเข้าไป ประหนึ่งประตูบานใหม่ได้เปิดออกตรงหน้า ทำให้เขาเห็นพื้นที่ขนาดประมาณห้องเรียนห้องหนึ่ง ซึ่งภายในอัดแน่นไปด้วยข้าวของเครื่องใช้มากมาย

มีตำราวิชาบางส่วนที่เขาเคยฝากศิษย์พี่ไปหามาให้ รวมถึงเครื่องปรุงกองโตและมีดทำครัว คาดว่าศิษย์พี่คงเห็นมีดของเขาพังเลยใส่มาให้ด้วย

แต่ที่สะดุดตายิ่งกว่าสิ่งเหล่านั้น คือสมุนไพรวิญญาณและซากสัตว์อสูรจำนวนมากที่กองพะเนินอยู่อีกด้านหนึ่ง มีตั้งแต่ระดับหนึ่งไปจนถึงระดับสาม หลากหลายสายพันธุ์ทั้งกระต่าย นก หมู นับจำนวนดูแล้ว มูลค่าคงปาเข้าไปหลายศิลาปราณทีเดียว

"ศิษย์พี่ สัตว์อสูรพวกนี้..."

จูฟานมองกองซากสัตว์อสูรแล้วอดถามไม่ได้

"ศิษย์น้องเก็บไว้เถอะ อยู่ในมือเจ้า ย่อมมีประโยชน์กว่าข้า! ช่วงนี้สัตว์อสูรชุกชุมนัก ศิษย์พี่ล่ามาได้สบายมาก!"

เสิ่นอว๋างหัวเราะร่าอย่างใจป้ำ ไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย

ปกติเขาก็เอาซากสัตว์อสูรพวกนี้ไปแลกแต้มผลงานในสำนัก เพื่อเอามาแลกทรัพยากรบำเพ็ญเพียรอยู่แล้ว สู้เอาให้ศิษย์น้องจูไปทำน้ำแกงกินบำรุงตัวเองไม่ดีกว่าหรือ? ช่วยเรื่องการบำเพ็ญเพียรเหมือนกัน แถมลดขั้นตอนยุ่งยากไปได้ตั้งเยอะ!

จูฟานกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ แล้วตักน้ำแกงให้เสิ่นอว๋างเพิ่มอีกชาม

เสิ่นอว๋างรับมาด้วยความปลาบปลื้ม นี่คือน้ำแกงส่วนเกินจากโควตาเชียวนะ ศิษย์น้องจูช่างเป็นคนดีจริงๆ น่าคบหา!

ทว่า ในขณะที่เขากำลังดื่มด่ำกับรสชาติน้ำแกงอยู่นั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง—

"เสิ่นอว๋าง เจ้าดื่มอะไรอยู่น่ะ?"

มือของเสิ่นอว๋างสั่นสะท้าน น้ำแกงเกือบหก

เขาหันขวับกลับไปเห็น หร่วนม่าน ลูกพี่ลูกน้องของเขา กำลังจ้องเขม็งมาที่ชามน้ำแกงในมือ...

"...ท่านพี่? ท่านมาได้ยังไงขอรับ?"

เสิ่นอว๋างรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว สัญชาตญาณสั่งให้เขากอดชามน้ำแกงไว้แน่น

พริบตาเดียว ชามน้ำแกงในมือเสิ่นอว๋างก็อันตรธานหายไป ไปอยู่ในมือของหร่วนม่านแทน

หร่วนม่านไม่สนใจขนาดของชามที่ใหญ่เกือบเท่ากะละมังล้างหน้า ความสนใจทั้งหมดของนางพุ่งเป้าไปที่น้ำแกงกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย

ตอนแรกนางค่อยๆ จิบทีละน้อยเพื่อรักษาภาพพจน์ แต่แล้วนางก็เริ่มกระดกซดอย่างไม่ลืมหูลืมตา แทบจะเอากะละมังครอบหัว

เมื่อซดจนหมดเกลี้ยง นางยังใช้พลังปราณกวาดหยดน้ำแกงที่เหลือติดขอบชามเข้าปากจนสะอาดเอี่ยมอ่อง ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

หลังจากกลืนลงคอ หร่วนม่านก็เลียริมฝีปากอย่างเสียดาย ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอิ่มเอม สายตาจับจ้องไปที่เสิ่นอว๋างอีกครั้ง:

"เสิ่นอว๋าง ของดีมีประโยชน์แถมรสชาติเลิศล้ำขนาดนี้ เจ้ากลับปิดบังพี่สาวงั้นรึ?"

เสิ่นอว๋างขนลุกซู่ ภาพความทรงจำตอนถูกพี่สาว 'ชี้แนะ' วิชาผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ...

ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นฉากที่เขาโดนยำเละทั้งสิ้น...

เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็ว คว้าตัวจูฟานที่กำลังยืนงงเป็นไก่ตาแตกเข้ามากอดคอทำท่าสนิทสนม:

"ท่านพี่ ข้าเพิ่งเจอกับศิษย์น้องจูจากยอดเขาตานจูผู้นี้ เขาเป็นคนคิดค้นโอสถ... เอ้อ น้ำแกง? สูตรพิเศษนี้ขึ้นมา แจกจ่ายให้ศิษย์ในสำนักทุกวัน ข้ากะว่าจะไปบอกท่านอยู่แล้ว แต่เขตรับผิดชอบของเราอยู่ไกลกัน ข้าเลยหาตัวท่านไม่เจอ"

เริ่มแรกอธิบายว่าตัวเองก็เพิ่งรู้ จากนั้นบอกพี่สาวว่านางก็มีสิทธิ์ได้รับส่วนแบ่ง และตบท้ายด้วยการแสดงความห่วงใย

เสิ่นอว๋างยกนิ้วให้ตัวเองในใจสำหรับไหวพริบอันยอดเยี่ยม

"ศิษย์ทุกคนได้รับส่วนแบ่งงั้นหรือ?!"

หร่วนม่านจับประเด็นสำคัญได้ทันที หันไปมองจูฟานด้วยแววตาเป็นประกาย

"ใช่ขอรับศิษย์พี่หญิง ท่านไปต่อแถวรับได้เลย ปริมาณต่อคนเขียนไว้บนป้ายไม้แล้วขอรับ" จูฟานตอบ

"ขอบใจมากศิษย์น้อง!"

หร่วนม่านมองไปที่ป้ายไม้ ก่อนดวงตาจะลุกวาวเมื่อพบข้อมูลสำคัญ:

"ผู้อาวุโสบอกว่าศิษย์สายในได้รับทรัพยากรโอสถหกส่วน และศิษย์สืบทอดได้รับสิบส่วน งั้นข้าก็ขอน้ำแกงเพิ่มได้ใช่ไหม?"

"เอ่อ ได้ขอรับ"

ยังไงศิษย์พี่เสิ่นก็ให้ของมาเยอะขนาดนี้ แบ่งให้พี่สาวเขาดื่มสักหน่อยคงไม่เป็นไร

เพียงแต่จูฟานไม่คิดว่าศิษย์พี่หญิงท่านนี้จะเป็นถึงศิษย์สืบทอด

ยอดเขาแต่ละลูกมีศิษย์นับพัน แต่มีศิษย์สืบทอดเพียงหยิบมือเดียว ผู้ที่โดดเด่นท่ามกลางผู้คนมากมายย่อมต้องเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยาก

เขาแค่คาดไม่ถึงว่า แม้แต่อัจฉริยะเวลากินของอร่อยก็ยังเลียชามจนเกลี้ยง...

เมื่อได้รับคำยืนยันจากจูฟาน ประกายตาของหร่วนม่านก็ยิ่งเจิดจ้า นางรีบยัดของสิ่งหนึ่งใส่มือจูฟานทันที:

"ขอบใจมากศิษย์น้องจู นี่เป็นของขวัญแรกพบจากศิษย์พี่ รับไว้เถอะ อย่าปฏิเสธเลย!"

พูดจบ ร่างของนางก็กลายเป็นแสงพุ่งไปต่อแถวรับน้ำแกงทันที

จูฟานก้มมองของในมือแล้วร้องอุทาน "โอ้โห อาวุธวิเศษประเภทป้องกัน?!"

ศิษย์พี่เสิ่น ครอบครัวท่านมีธรรมเนียมแจกของขวัญโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงกันทุกคนเลยหรือไง?

จูฟานเริ่มกังวลว่าตัวเองจะโดนลูกระเบิดน้ำตาลเคลือบยาพิษพวกนี้มอมเมา จนกลายเป็นคนไม่อยากทำงานหนักตั้งแต่อายุยังน้อย...

ในขณะเดียวกัน เสิ่นอว๋างที่เสียทั้งน้ำแกงและชามไป ได้แต่มองตามพี่สาวด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวหัวใจ

"ศิษย์พี่เสิ่น อย่าเศร้าไปเลย ข้ากำลังจะลองทำอาหารจานใหม่... เอ้อ โอสถชนิดใหม่ พอดีเลย อยากรบกวนศิษย์พี่ช่วยทดสอบสรรพคุณให้หน่อย!"

จูฟานเห็นสีหน้าเจ็บปวดของเสิ่นอว๋างจึงเอ่ยปลอบใจ

ในเมื่อครอบครัวศิษย์พี่เสิ่นให้ของมาเยอะขนาดนี้ การตอบแทนน้ำใจก็เป็นเรื่องสมควร

อีกอย่าง ดื่มน้ำแกงมาหลายวันติด จูฟานก็เริ่มเบื่อ อยากลองทำอะไรใหม่ๆ เปลี่ยนรสชาติบ้าง

พอได้ยินจูฟานพูดเช่นนั้น ดวงตาของเสิ่นอว๋างก็ส่องประกายเจิดจ้าดุจสปอตไลท์ทันที

"ขอบใจมากศิษย์น้องจู! มีอะไรให้ศิษย์พี่ช่วยบอกมาได้เลย!"

"อืม ข้าขอคิดดูก่อนนะ..."

จูฟานมองดูสัตว์อสูรหลากหลายชนิดในแหวนมิติ พลางเปิดระบบร้านค้าเพื่อเลือกดูสูตรอาหารที่จะแลกเปลี่ยน

"ติ๊ง โปรโมชั่นพิเศษจากร้านค้า! หม้อทอดไฟฟ้าลดราคา จากปกติ 100 แต้มความสำเร็จ เหลือเพียง 30 แต้มความสำเร็จ โฮสต์สนใจรับไปพิจารณาไหมขอรับ~φ(゜▽゜*)♪"

ได้ยินดังนั้น จูฟานก็อดใจสั่นไหวไม่ได้

ลูกผู้ชายคนไหนจะต้านทานโปรโมชั่นลดกระหน่ำซัมเมอร์เซลล์ไหว?

แถมยังเป็นสินค้าลดราคาจากสกิลโกงของเขา ดูยังไงก็คุ้มค่าสุดๆ!

จูฟานตัดสินใจทันที: ซื้อ!

เมื่อได้หม้อทอดไฟฟ้ามาครอบครองพร้อมกับเป้าหมายในใจ จูฟานก็เริ่มเลือกดูสูตรอาหารประเภททอด

หลังจากเช็คราคา วัตถุดิบ และสรรพคุณของอาหาร จูฟานก็เลือกได้

"ติ๊ง ได้รับสูตรอาหาร: ลูกชิ้นหมูทอด สรรพคุณ: เพิ่มพละกำลัง"

ของทอดอาจจะไม่ดีต่อสุขภาพ แต่มันดีต่อใจแน่นอน

ไหนๆ ศิษย์พี่ก็ให้เนื้อหมูมาเยอะขนาดนี้ ไม่เอามาใช้ก็น่าเสียดายแย่

จูฟานลากซาก 'หมูป่าเขี้ยวอัคคี' ออกมา แล้ววานให้เสิ่นอว๋างช่วยแล่หนัง เพราะมีดทำครัวของเขาฟันไม่เข้า

พอไม่มีหนังแข็งๆ เนื้อหมูก็จัดการได้ง่ายขึ้น จูฟานแยกเนื้อแดงและมันแข็งออกจากกันเพื่อใช้งานคนละแบบ

จะทอดลูกชิ้น น้ำมันย่อมเป็นสิ่งขาดไม่ได้

เสิ่นอว๋างหั่นมันแข็งเป็นชิ้นเต๋าเล็กๆ เพื่อให้เจียวน้ำมันได้ง่ายขึ้น

การเจียวน้ำมันหมูทำได้สองวิธี คือเจียวด้วยน้ำและเจียวด้วยน้ำมัน ในเมื่อไม่มีน้ำมันตั้งต้น จูฟานจึงเลือกใช้วิธีเจียวด้วยน้ำ

ส่วนหม้อ... จูฟานนึกถึงคลิปสอนทำกับข้าวด้วยหม้อหุงข้าวใน Bilibili ที่เขาเคยดู เป็นการใช้งานหม้อหุงข้าวอเนกประสงค์เกินหน้าที่ไปหน่อย

หม้อหุงข้าว: รู้งี้ข้ายอมเน่าตายคาโรงงานดีกว่า :)

เริ่มจากลวกมันหมูเพื่อขจัดคราบเลือดและสิ่งสกปรก ตักขึ้นสะเด็ดน้ำ แล้วค่อยนำลงไปเจียวไฟอ่อน

พอน้ำมันหมูใสแจ๋วค่อยๆ ไหลออกมา จูฟานก็ตักกากหมูสีเหลืองทองกรอบน่าทานออก พักไว้ แล้วเทน้ำมันลงในหม้อทอดไฟฟ้า

ส่วนหม้อหุงข้าว ในที่สุดก็ได้ทำหน้าที่ที่ถูกต้องสักที—หุงข้าว

ข้าววิญญาณและข้าวสาลีวิญญาณเป็นวัตถุดิบหลักในการทำยาอดอาหาร ซึ่งเสิ่นอว๋างได้ใส่รวมมาในกองสมุนไพรวิญญาณในแหวนมิติเรียบร้อยแล้ว

ถ้าหม้อหุงข้าวที่ตรากตรำทำงานหนักมาหลายวันพูดได้ มันคงประท้วงการกดขี่แรงงานครั้งนี้แน่

จูฟานไม่มีเวลามาสนใจว่าหม้อหุงข้าวจะประท้วงหรือไม่ เขาเริ่มลงมือนวดหมูบดแล้ว

เนื้อแดงและมันหมูถูกบดผสมกันในอัตราส่วนหนึ่งต่อหนึ่ง หมักเครื่องปรุง แล้วนวดฟาดจนเนื้อเหนียวเด้งได้ที่

เติมน้ำขิงต้นหอม แป้ง และไข่ไก่ นวดให้เข้ากัน จูฟานใช้มือบีบส่วนผสมเป็นลูกกลมๆ แล้วหย่อนลงในน้ำมันร้อนฉ่า—

'ฉ่า—' เสียงน้ำมันเดือดปะทุฟังดูไพเราะเสนาะหู เพียงแค่ได้ยินก็กระตุ้นความอยากอาหารได้แล้ว

สองพี่น้องตระกูลเสิ่นที่นั่งยองๆ อยู่หน้าประตู ยังไม่ได้กลิ่นหอมด้วยซ้ำ แค่ได้ยินเสียงน้ำลายก็สอเต็มปาก

"ท่านพี่ เมื่อกี้ท่านแย่งน้ำแกงข้าไปแล้วนะ อันนี้เป็นเมนูใหม่ที่ศิษย์น้องจูตั้งใจทำให้ข้า..."

ราวกับความตะกละทำให้ใจกล้า เสิ่นอว๋างพยายามปกป้องสมบัติล้ำค่าของตน

หร่วนม่านได้ยินดังนั้น ก็ยกมือเล็กๆ ขึ้นลูบหัวเสิ่นอว๋างอย่าง 'อ่อนโยน':

"แล้วไง?"

เสิ่นอว๋าง: "...แล้วในฐานะที่ท่านเป็นพี่สาวสุดที่รักของข้า เรามากินด้วยกันเถอะขอรับ..."

เขารู้สึกได้เลยว่าถ้าพูดช้ากว่านี้อีกนิด หัวเขาคงกระจุยแน่

"ดีมาก~ สมกับเป็นน้องชายที่น่ารักของพี่จริงๆ~ o(^▽^)o"

"...(T⌓T)"