ตอนที่ 848 ตาข่ายที่หลบเลี่ยงไม่ได้

‘จงหลีไป๋จำเป็นต้องมีการคุ้มกัน’ บุรุษหนุ่มคิด

จงหลีไป๋ไม่ได้แจ้งถังเทียน ไม่ได้แจ้งปิงด้วยเป็นสิ่งที่ถังเทียนคิดได้เอง ภูมิภาคตะวันตกไม่ใช่จุดรุ่งเรืองที่สุดของทวีปกวงหมิงมีศัตรูอยู่โดยรอบไม่มาก และทวีปกวงหมิงไม่มีกองทัพประจำการไว้มาก นอกจาก 12พลโทแล้ว มีเพียงกองกำลังรักษาการณ์ในภูมิภาคตะวันตกซึ่งจะถูกสังเกตได้ง่าย

ถังเทียนไตร่ตรองอย่างเคร่งขรึมในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา

เมื่อลุงปิงบอกเขาว่าต้องรีบ  และว่าเวลาทั้งหมดที่พวกเขาได้รับอาจจะต้องแลกเปลี่ยนกับชีวิตผู้คนของพวกเขาก็ยิ่งส่งผลใหญ่ต่อเขา

เขารู้สึกว่าเขาต้องกระทำการบางอย่าง  ‘ข้าต้องดูเวลาที่คืบคลานผ่านข้าไปขณะที่นั่งอยู่ที่นี่รอให้เรือรบรังสีกัมปนาทซ่อมแซมเสร็จอย่างนั้นหรือ?  มองดูแล้วเหมือนเวลาชีวิตเสียไปโดยไม่ได้อะไร?’  ถังเทียนไม่สามารถทำเช่นนั้นได้  เขารู้สึกว่าเขาจำเป็นต้องกระทำการบางอย่าง

หลังจากต่อสู้มามากมายหลายศึก เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มไร้เดียงสาเหมือนกับที่ผ่านมาอีก

ในพื้นที่กว้างขวางของภูมิภาคตะวันตกการป้องกันเบาบางคือสมรภูมิที่สมบูรณ์แบบสำหรับกองโจรที่เล็กแต่ทรงพลังแบบนี้  หลังจากเค้นสมองคิดอยู่หลายวันเขาไม่ได้คิดแผนการฉลาดอะไร แต่คิดแค่แผนง่ายๆ และมีประสิทธิภาพ

จอห์นสันเต็มไปด้วยความคาดหวัง

การแสดงพลังครั้งก่อนของถังเทียนทำให้จอห์นสันนับถือถังเทียนหมดใจ เมื่อเขาได้ยินว่าถังเทียนต้องการคนที่คุ้นเคยกับภูมิภาคตะวันตกเพื่อให้นำทางจอห์นสันอาสาโดยไม่ลังเล  โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเห็นถังเทียนอยู่ในสภาพช่วงสองสามวันที่ผ่านมา  เขาถึงกับตื่นเต้นมากขึ้น

‘เขาคือบุรุษที่แข็งแกร่งทรงพลัง  ข้าสงสัยว่าเขาวางแผนอะไรไว้กันแน่?’

เมื่อหันหน้าเข้าหาเหล่าขุนพลและจอห์นสันผู้เต็มไปด้วยความเคารพต่อหน้าเขา  ถังเทียนยังคงลักษณะที่สงบไว้และจากนั้นเขาพูดด้วยมาดของผู้บัญชาการ

“ไปเลยบุกตะลุยกันทุกที่”

จี๋เจ๋อและฝูเจิ้งจือตกใจจนนิ่งอึ้ง  เมื่อจอห์นสันได้ยินคำพูดนี้เขาแทบกระอักโลหิตกุมอกล้มลงตายกับพื้น เขาเองก็เป็นชายชาติทหารคนหนึ่งที่มีบุคลิกโดดเด่นไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีทางถูกกลุ่มการค้าเมซฟิลด์จ้างให้เป็นหัวหน้าหน่วยคุ้มกันเป็นแน่

‘แต่...จะไปตะลุยทุกที่....’

แผนการที่ไร้ความรับผิดชอบนั้น, โอว, ไม่นะ,แผนแบบนี้ไม่มีทางตั้งชื่อได้  จอห์นสันสาบานได้ว่าในชีวิตการเป็นทหารคนหนึ่งมันเป็นแผนการที่ไม่มีทางตั้งชื่อได้เลย

เมื่อถังเทียนพูดคำพูดนี้ออกมาก่อนที่จอห์นสันจะทันตั้งตัว ถังเทียนโบกมือและพูดทื่อๆ “เดินทาง!”

‘เดินทาง...’

‘เรากำลังออกเดินทางทั้งอย่างนั้นหรือ?’

จอห์นสันคร่ำครวญในใจอยู่เป็นเวลานานและบินออกไปในท่ามกลางสายลมที่ผันผวนเป็นเวลานาน

สองสามวันต่อมา

ถังเทียนพอใจกับแผนของเขาที่ได้ตัวจอห์นสันเป็นผู้นำทาง  ต้องกล่าวว่าจอห์นสันได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นผู้น่าเชื่อถือและมีประโยชน์  ตัวอย่างเช่นเขาแนะนำให้ทุกคนปลอมตัวเป็นกลุ่มพ่อค้าขนาดเล็กเพื่อไม่ให้เป็นที่ดึงดูดความสนใจใดๆ  จอห์นสันทำงานอยู่ในกลุ่มการค้าเมซฟิลด์มาหลายปีและรู้จักสถานีการค้าต่างๆ  และได้เปลี่ยนเครื่องหมายการค้าของพวกเขาอย่างต่อเนื่อง  โดยการกระทำอย่างนี้  ต่อให้พวกเขาถูกใครๆ จับตามองพวกเขาก็สามารถผ่านไปได้อย่างรวดเร็ว เมื่อคนอีกฝ่ายหนึ่งพยายามสอบสวนพวกเขา  พวกเขาก็จะไม่พบอะไร

เขายังคงแนะนำถังเทียนให้ละทิ้งเป้าหมายไม่สำคัญเพื่อป้องกันไม่ให้เปิดเผยสถานะของตน

มีแต่เป้าหมายที่สำคัญเมื่อทำสำเร็จก็จะทำให้เกิดความสับสนวุ่นวายและดึงดูดสายตาของทั้งภูมิภาคตะวันตก

“ข่าวร้าย”

จอห์นสันที่เพิ่งจะได้รับข้อมูลตอนกลับเข้ามาในลานมีสีหน้าไม่ดีเขาบอก “พลโทโอลิเวอร์และแลนซ์ประกาศคำสั่งร่วมเป็นพันธมิตรขอให้ทวีปต่างๆเพิ่มการป้องกันของพวกเขาและให้ตรวจสอบคนที่ไม่คุ้นเคยอย่างเคร่งครัดและขอให้กองทัพเพิ่มความเข้มงวดรักษาความปลอดภัยมากขึ้น ตราบใดที่พวกเขาพบอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับโจรทวีปทองได้  พวกเขาไม่จำเป็นต้องร่วมทำอะไร  แต่ให้คอยจับตาดูพวกเขา”

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยน ขนาดของกองทัพสัตว์ประหลาดมีกำลังพลเกินหมื่นคนยากจะปกปิดไว้ได้  ทั่วทั้งภูมิภาคตะวันตกมีการระดมกำลังกันเพราะคำสั่งของผู้บัญชาการระดับพลโททั้งสอง สถานการณ์มุ่งเน้นไปทางใต้ทันที

เมื่อกองพลสัตว์ประหลาดปรากฏตัวสิ่งที่จะรอพวกเขาอยู่ก็คือกับดัก เนื่องจากพวกเขาจะถูกโอบล้อมอย่างนั้น  เพราะพวกเขาอยู่ในดินแดนห่างไกลของทวีปกวงหมิง

จอห์นสันรู้ว่าทุกคนไม่คุ้นเคยกับทวีปกวงหมิงและกล่าว “กลุ่มการค้าตะวันตกทุ่มเทมากในครั้งนี้สองผู้บัญชาการะดับพลโทยังถูกระดมกำลังเข้ามาไม่ใช่เรื่องแปลกที่พลโทโอลิเวอร์เคลื่อนไหว เนื่องจากเขาสนิทกับกลุ่มการค้าตะวันตก แต่ข้าไม่คาดเลยว่าพลโทแลนซ์ก็เคลื่อนไหวด้วยเช่นกัน”

“แลนซ์ผู้นี้แข็งแกร่งมากไหม?”  ฝูเจิ้งจือถาม

“มาก”จอห์นสันตอบโดยไม่ลังเล “ท่านแลนซ์คือพลโทที่อายุเยาว์ที่สุดมีพรสวรรค์ที่น่าประหลาด  เขาได้รับยกย่องว่าอยู่ในเส้นทางจะได้เป็นหนึ่งในห้าแม่ทัพใหญ่กวงหมิงรุ่นต่อไป  แต่น่าเสียดายกำลังหนุนหลังของเขาไม่ดีและไม่ได้รับโอกาสเท่าที่ควร ถ้าไม่อย่างนั้นข้าคิดว่าท่านแลนซ์คงไม่ถูกผลักดันมาภูมิภาคตะวันตกเป็นแน่”

“ท่าทางจะแข็งแกร่งทรงพลัง”  ถังเทียนลูบคาง เขาค่อนข้างตื่นเต้น  “คิดถูกแล้วที่เรามา! ถ้าไม่อย่างนั้นกองพลสัตว์ประหลาดจะต้องตกอยู่ในความยุ่งยากแน่!  เราจะสร้างความสับสนวุ่นวายเพื่อดึงดูดสายตาเจ้าคนชื่อแลนซ์นั่น”

คนที่เหลือผงกศีรษะกองพลเกราะเทพเจ้ามีกำลังพลเพียง 200 คนและสามารถทำตัวเป็นเหมือนผู้คุ้มกันองค์กรการค้าได้  ไม่มีใครเคยคิดว่าพวกเขาจะเป็นกองทัพ  ดังนั้นพวกเขาจึงอำพรางตัวเองได้ง่าย”

“อย่างนั้นเราสามารถไปกลุ่มการค้าตะวันตกได้”  จอห์นสันคิดชั่วขณะและกล่าว  “กลุ่มการค้าตะวันตกค่อนข้างใหญ่อยู่ในเมืองวายุน้ำเงิน  ถ้าเราลงมือโจมตีที่นั่นอย่างฉับพลันบางทีความน่าจะเป็นของความสำเร็จจะค่อนข้างสูง

“ความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มการค้าตะวันตกและกองกำลังท้องถิ่นก็น่าจะดีอยู่ใช่ไหม?”ถังเทียนถาม

“จัดว่าดีมาก”จอห์นสันกล่าว  “กลุ่มการค้าตะวันตกฝังรากลึกในภูมิภาคตะวันตกและหลังจากผ่านไปหลายปี พวกเขาสนิทใกล้ชิดกับการฝึกฝนกองทัพในภูมิภาคตะวันตก นอกจากนายพลแลนซ์แล้ว  ท่านแลนซ์สามารถระดมกำลังภูมิภาคตะวันตกได้ในเวลาไม่นานและข้าสงสัยว่ากลุ่มการค้าตะวันตกคงได้หลอกล่อท่านแลนซ์ไว้แล้วด้วย”

“อย่างนั้นเราสามารถทำเช่นนั้นได้เลย”  ถังเทียนตัดสินใจ  “เราจะลอบเข้าไปในกลุ่มการค้าตะวันตกก่อนซึ่งควรจะเป็นคลังสินค้าของพวกเขา จากนั้นเราจะเตรียมกับดักขณะที่กลุ่มการค้าตะวันตกจะต้องขอความช่วยเหลือจากกองกำลังท้องถิ่นจากนั้นเราจะสามารถโจมตีพวกเขาอย่างหนักหน่วง”

“นั่นเป็นแผนที่ดี”จี๋เจ๋อเป็นคนแรกที่สนับสนุน

ไม่ได้เป็นกลยุทธที่แปลกประหลาดอะไร เป็นเรื่องง่ายและสร้างผลกระทบกับศัตรูอย่างคาดไม่ถึงและน่าประหลาดใจ

ฝูเจิ้งจือจอห์นสันและคนที่เหลือพยักหน้าเห็นด้วย

“พี่ฝูกับข้าจะไปค้นหาตำแหน่งของเบาะแสคลังสินค้า”จอห์นสันเริ่มยื่นข้อเสนอซึ่งฝูเจิ้งจือก็ยืนขึ้นเช่นกัน

ดาบพิศวงของจี๋เจ๋อมีความเด่นชัดเกินไป  ถ้าเขาเคลื่อนไหวผู้คนจะจำเขาได้ง่าย

จอห์นสันและฝูเจิ้งจือออกเดินทางโดยเร็ว  ขณะที่คนที่เหลือนั่งขัดสมาธิ พวกเขาในตอนนี้อยู่ในลานกว้างขนาดใหญ่ที่พวกเขาเช่าไว้นั่นถูกสร้างขึ้นมาเป็นพิเศษสำหรับให้องค์กรธุรกิจใช้งาน และกองเรือขนาดเล็กจอดได้ง่ายด้วยกำแพงที่สูงและหอสังเกตการณ์มีถึงสี่มุม สำหรับเรือขนส่งได้จอดพักภายนอกและมีการห้ามรบกวนผู้อื่นเนื่องจากอาจก่อให้เกิดความวุ่นวายและความไม่ปลอดภัยได้เช่นกัน

ตลอดการเดินทางจอห์นสันยังคงเตือนพวกเขาให้รั้งเก็บรังสีฆ่าฟันที่เปล่งออกจากร่างขณะที่พวกเขาทำตัวเป็นเหมือนกลุ่มการค้า ดังนั้นเมื่อพวกเขาก้าวเข้าเมืองวายุน้ำเงินจึงไม่ตกเป็นที่สนใจของคนอื่น

มีเรือสินค้าอื่นมากมายจอดเทียบท่าอยู่ทุกที่

ภายในลานบ้านทุกคนต่างพักฟื้นหรือไม่ก็ลับอาวุธรอให้ราตรีมาถึง

***************

จงหลีไป๋ต้องพบกับความยุ่งยาก

จุดดำเล็กๆ สองสามจุดในระยะไกลทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเหมือนกับว่าพวกมันเป็นแมลงวัน ในที่สุดเขาก็ตระหนักถึงข้อบกพร่องของสัตว์ประหลาดเมื่อต้องเผชิญกับฝ่ายตรงข้ามที่อยู่ในกลางอากาศ  พวกเขาขาดความสามารถเข้าถึงพวกมัน

จงหลีไป๋เม้มริมฝีปาก จงหลีไป๋หดหู่  ในฐานะที่เป็นแม่ทัพทหารเขารู้ว่าลำพังชะตาของกองทัพโดดเดี่ยวในดินแดนห่างไกลของศัตรูจะเป็นยังไงถ้าพวกเขาถูกหน่วยสังเกตการณ์ของศัตรูจับตา  มีความเป็นไปได้ที่กองพลของทวีปกวงหมิงกำลังถูกเรียกระดมและเหมือนกับว่าตาข่ายใหญ่กำลังกางรอพวกเขาอยู่ข้างหน้า

‘ข้าจำเป็นต้องกำจัดแมลงวันน่ารำคาญ’

จงหลีไป๋หรี่ตาของเขาผ่านไปสองสามวันเขาเค้นสมองหาวิธีรับมือหน่วยสอดแนม

พวกเขาบินกันเร็วมากในระดับที่สูงและรักษาระยะห่างไว้ ปล่อยให้จงหลีไป๋จนใจ สัตว์ประหลาดเป็นอาวุธจักรกลวิญญาณประเภทสู้รบ แม้ว่าจะมีความสามารถบินได้แต่ความเร็วและเพดานบินของมันยังไม่น่าพอใจกลับเป็นความเร็วของศัตรูที่มีความเร็วมากและพวกเขาระมัดระวังตัวอย่างมากด้วยความสามารถในการบินที่น่าสมเพชของสัตว์ประหลาดพวกเขาไม่สามารถรับมือหน่วยสอดแนมของศัตรูได้

‘จะรับมือพวกเขา ข้าจำเป็นต้องพึ่งพาอย่างอื่น’

จงหลีไป๋รออย่างอดทน  แม้ว่าเขารู้ว่ายิ่งพวกเขาลากเวลานานเท่าใดพวกเขาก็ยิ่งตกอยู่ในความยุ่งยากเท่านั้น แต่เขาเหมือนกับสุนัขจิ้งจอกแก่ที่รอโอกาสของเขาอย่างอดทน

กองทัพสัตว์ประหลาดส่งเสียงกึกก้องอยู่บนภาคพื้น เขาเลือกเส้นทางกว้างใหญ่และรกร้างเป็นพิเศษโดยไม่ผ่านเมืองใดๆ  ในกรณีนี้ ถ้าเขาเผชิญหน้ากับศัตรูใดๆ  เขาจะมีพื้นที่มากพอให้เคลื่อนไหว  นอกจากนี้หลังจากไตร่ตรองผลที่เขาต้องการได้รับแล้ว เขาต้องการได้เวลาจากศัตรู

เขาไม่ลืมหน้าที่ของเขาเอง

แม้ว่าเขาจะไม่พบกับศัตรู แต่เขาก็สามารถรู้สึกได้ถึงอันตรายที่แฝงอยู่ในอากาศและยังเปลี่ยนแปลงตำแหน่งอย่างต่อเนื่องขณะที่เคลื่อนไหวอย่างไม่มีคำเตือน

เป็นการเปลี่ยนตำแหน่งกะทันหันครั้งที่หก

เมฆครึ้มส่งเสียงครืนๆ  สายฟ้าหนาแน่นก่อตัวเป็นข่ายแสงพาดผ่านเมฆหนาใจกลางสายฟ้าครอบคลุมทั่วพื้นปฐพี พลังงานของดาราจักรเซียนศักดิ์สิทธิ์หนาแน่นและสูงกว่าสวรรค์วิถี  ดังนั้นพลังสายฟ้าจึงรุนแรงมากกว่า

เมื่อเขาเห็นแมลงร่วงลงจากฟ้าจงหลีไป๋แค่นเสียง

ซู่...

ฝนเทลงมาทันที

ทัศนวิสัยสลัวลงมากขนาดยื่นมือออกไปก็ยังไม่เห็นนิ้ว

รอยยิ้มของจงหลีไป๋กว้างขึ้นทุกทีดวงตาของเขาแฝงแววป่าเถื่อนอำมหิตหนาแน่นมากขึ้นทุกที

ข้างหน้าเขาเป็นหุบเขาขนาดใหญ่

เสียงกึกก้องจากกองพลสัตว์ประหลาดถูกพายุกลืนพวกเขาเข้าไปในเส้นทางหุบเขาอย่างเงียบงัน

หน่วยสอดแนมห้าคนที่ไล่ตามพวกเขาตระหนักได้ว่ากองพลสัตว์ประหลาดเข้าไปในหุบเขาจึงไล่ติดตามไปทันที ขณะที่ความคิดหนึ่งผ่านเข้ามาในใจของเขา  ‘หรือว่าโจรทวีปทองต้องการหลบหนี!’

หุบเขาขนาดมหึมามีชื่อว่าหุบเขาบิล  มีความสูงชันและเด่นสง่างดงามขยายยืดยาวต่อเนื่องเป็นพันไมล์ มีอุโมงค์หลายแห่งเชื่อมโยงกัน

ถ้าพวกเขาไม่ระมัดระวังให้ดีพวกเขาจะคลาดกับโจรทวีปทองและจะพลาดร่องรอยพวกเขาเนื่องจากภูมิประเทศมีความซับซ้อนมากเกินไป

‘ไอ้สายฝนสายฟ้าระยำเอ๊ย!’

ทั้งห้าคนกำลังก่นด่า ทัศนวิสัยของเขาถูกบดบังและนั่นหมายความว่าการไล่ตามพวกโจรมีความยากลำบากมากขึ้น

โจรทวีปทองกำลังฉวยโอกาสหลบหนี

ทั้งห้าคนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเป็นแนวขวางอยู่ในกลางท้องฟ้า พวกเขาพุ่งเข้าไปในหุบเขาใหญ่เหมือนกับลูกธนูห้าดอก

เมื่อเข้ามาในหุบเขาตาของพวกสอดแนมหรี่แคบทันที

กลุ่มสัตว์ประหลาดรอต้อนรับพวกเขาและดูพวกเขาอย่างเยาะเย้ย

สัตว์ประหลาดเกิน 100ชุดกระโจนขึ้นในอากาศจากผนังทั้งสองด้าน เหมือนกับกระสุนปืนใหญ่

ภายใต้เสียงฝนเทอย่างหนักทัศนวิสัยของทั้งห้าพลันมืดมิด

ตาข่ายที่หลบเลี่ยงไม่ได้