บทที่ 24 - สตรีผู้มาเยือนถึงถิ่น

บทที่ 24 - สตรีผู้มาเยือนถึงถิ่น

เช้าตรู่วันถัดมา เซี่ยอานตื่นขึ้นมา ล้างหน้าล้างตาโดยมีอีอีคอยปรนนิบัติ แล้วไปกินข้าวเช้าที่เรือนรับรอง ตอนนั้นเหลียงชิวอู่ออกไปค่ายทหารนานแล้ว

ว่างจัด เซี่ยอานกะจะแกล้งว่าที่อนุภรรยาเล่นฆ่าเวลา แต่หาอีอีไม่เจอ หาจนทั่วจวนก็ไม่เจอ

สุดท้ายต้องไปถามสาวใช้ที่ซักผ้าอยู่หลังบ้าน

"เรียนท่านเขย พี่อีอีพาบ่าวไพร่เรือนนอกสิบกว่าคนไปจ่ายตลาดที่เมืองตะวันตกเฉียงใต้แต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ..."

"จ่ายตลาด?" เซี่ยอานงง "ไม่ใช่ว่ามีคนมาส่งของที่จวนเหรอ?"

สมัยอยู่จวนอ๋อง เซี่ยอานเป็นพ่อบ้านรู้ดีว่าบ้านคนรวยจะมีร้านค้าเอาของมาส่งให้ถึงที่ทุกสามวัน เก็บเงินเดือนละครั้ง สะดวกจะตาย ทำไมจวนตงกั๋วกงถึง...

สาวใช้อธิบาย "เมื่อก่อนก็เป็นแบบนั้นเจ้าค่ะ แต่พี่อีอีบ่นว่าหมูมันเยอะไป ผักไม่สด เลยพาคนไปเลือกซื้อเองทุกสองสามวัน..."

"อ้อ!" เซี่ยอานถึงบางอ้อ แอบชมอีอีในใจว่าละเอียดรอบคอบ เทียบกับตอนเขาคุมจวนอ๋อง เขาไม่เคยสนเลยว่าหมูจะมันหรือผักจะเหี่ยว

คิดแล้วก็อายตัวเอง เกาหัวแกรกๆ กำลังจะเดินหนี ก็นึกขึ้นได้ "เรื่องพวกนี้ไม่ใช่หน้าที่พ่อบ้านเหรอ?"

สาวใช้มองหน้าเซี่ยอานงงๆ ตอบเสียงเบา "บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ รู้แค่ว่าเรื่องในจวน พี่อีอีจัดการคนเดียวหมด..."

เอ๋? เซี่ยอานอึ้ง นึกไม่ถึงว่าอีอีที่โดนเขาแกล้งจนหน้าแดงทุกวัน จะเก่งกาจขนาดนี้ ดูแลจวนใหญ่โตได้เรียบร้อย

ยอดเยี่ยมจริงๆ ผู้หญิงสองคนนี้...

เซี่ยอานส่ายหน้าเดินออกมา คิดไปคิดมา เขาตัดสินใจจะไปจวนอ๋องอันเล่อ เพราะอยู่คนเดียวมันน่าเบื่อ

ขณะที่กำลังจะก้าวพ้นประตูจวนตงกั๋วกง ก็มีคนเดินสวนมา

ตอนแรกเซี่ยอานไม่ได้สนใจ แต่พอเงยหน้ามอง เขาถึงกับช็อก ชี้หน้าคนมาใหม่ตะกุกตะกัก "จ่าง จ่าง จ่าง จ่างซุนเซียงอวี่..."

เซี่ยอานถอยหลังกรูด มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความหวาดระแวง

วันนี้ นางใส่ชุดคลุมสีม่วงปักลายไผ่ทอง ขลิบเงินที่คอเสื้อและปลายแขน งานตัดเย็บประณีตไร้ที่ติ

นางไม่ได้ใส่เครื่องประดับ นอกจากรัดเกล้าหยกบนหัว กับพัดจีบด้ามหยกเขียวที่ถือติดมือตลอด

สมเป็นคุณหนูจวนอัครมหาเสนาบดี แต่งตัวหรูหราเดินร่อนไปทั่วเมือง... เซี่ยอานเบ้ปาก

คงขำท่าทางตื่นตระหนกของเซี่ยอาน จ่างซุนเซียงอวี่หัวเราะคิกคัก ทักทายด้วยแววตาหยอกล้อ "อรุณสวัสดิ์ พี่ชาย..."

ยังพูดไม่จบ เซี่ยอานก็ตะโกนขัด

"หุบปาก!"

"..." จ่างซุนเซียงอวี่ถึงกับอึ้ง เอาพัดปิดหน้า มองเซี่ยอานอย่างไม่เข้าใจ

นางไม่เข้าใจว่าทำไมเซี่ยอานต้องตื่นเต้นขนาดนี้

เห็นสายตางุนงงของนาง เซี่ยอานเหงื่อแตกพลั่ก รีบแก้ตัว "ขอโทษที ข้าไม่ได้ตั้งใจตะคอก แค่ไม่ชินเวลาคนพูดแบบนี้กับข้า..."

ซวยแล้ว ดันไปตะคอกใส่ยัยปีศาจนี่... นึกถึงความน่ากลัวของนาง เซี่ยอานก็โอดครวญในใจ

"พี่ชายเซี่ยดูจะกลัวน้องหญิงนะเจ้าคะ? ทำไมล่ะ? น้องหญิงน่ากลัวเหรอ? น้องหญิงไม่ใช่ปีศาจกินคนสักหน่อย..." จ่างซุนเซียงอวี่ทำหน้าเศร้า ดูน่าสงสารจนน่ากอดปลอบใจ

แม้แต่เซี่ยอานที่รู้ฤทธิ์เดชของนางดี ยังเผลอใจลอยไปวูบหนึ่ง

"เจ้า... เจ้ามาทำอะไรที่นี่? อู่ไม่อยู่ ถ้าจะมาหานางก็เสียใจด้วย! เชิญกลับ!" ได้สติ เซี่ยอานรีบพูดรัวเร็ว

จ่างซุนเซียงอวี่แอบขำ นางรู้จักรกันมาสิบปี ทำไมจะไม่รู้ว่าเวลานี้เหลียงชิวอู่อยู่ที่ไหน?

กระพริบตาปริบๆ นางแกล้งทำหน้าผิดหวัง "ว้า น่าเสียดายจัง..."

แล้วนางก็เงยหน้ามองเซี่ยอาน เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นออดอ้อน "งั้น... พี่ชายเซี่ยช่วยอยู่เป็นเพื่อนน้องหญิงหน่อยสิเจ้าคะ..."

ตอนแรกเห็นนางทำท่าจะกลับ เซี่ยอานก็โล่งอก แต่พอนางเปลี่ยนเรื่อง จะให้เขาอยู่เป็นเพื่อน มองสายตาเหมือนเด็กเจอของเล่นใหม่ของนาง เซี่ยอานสูดหายใจเฮือก

ล้อเล่นน่า?! เจอผู้หญิงอำมหิตแบบเจ้า ข้าหนีแทบไม่ทัน ยังจะให้อยู่เป็นเพื่อน? ฝันไปเถอะ!

เซี่ยอานส่ายหน้ารัวๆ ปฏิเสธเสียงแข็ง

เห็นท่าทีเย็นชาของเซี่ยอาน จ่างซุนเซียงอวี่กัดริมฝีปาก ทำท่ากระซิกๆ "พี่ชายเซี่ยเกลียดน้องหญิงขนาดนี้เชียวหรือ? น้องหญิงเสียใจนะ..." ไหล่บางสั่นเทา

การแสดงระดับออสการ์! เซี่ยอานยกนิ้วให้ในใจ แต่หน้านิ่ง กอดอกพิงประตู มองนางด้วยสายตาเย็นชา ไม่หลงกล

เห็นเซี่ยอานไม่เล่นด้วย แววตาจ่างซุนเซียงอวี่ฉายแววหงุดหงิด เก็บสีหน้าน่าสงสารทันที จ้องเซี่ยอานเขม็ง "จะไม่ยอมอยู่เป็นเพื่อนจริงๆ?"

เฮอะ! ไม้อ่อนไม่ได้ผลจะใช้ไม้แข็ง? บอกเลย ไม่สน! ข้าไม่กินทั้งไม้อ่อนไม้แข็ง! ดูซิว่าเจ้าจะมีปัญญาทำอะไรข้า!

เซี่ยอานยิ้มเยาะในใจ ส่ายหน้าช้าๆ

ไม่ใช่ว่าเขาไม่กลัว แต่เพราะกลัวนั่นแหละ ถึงต้องรีบขีดเส้นแบ่งเขตแดนกับผู้หญิงคนนี้ให้ชัดเจน อย่างที่เหลียงชิวอู่บอก อย่าไปยุ่งกับนาง

แต่เซี่ยอานก็ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะยอมรามือง่ายๆ

แต่ผิดคาด จ่างซุนเซียงอวี่จ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า "ในเมื่อพี่ชายเซี่ยไม่เต็มใจ น้องหญิงก็ไม่ฝืน..."

จริงดิ? ยอมง่ายงี้เลย? เซี่ยอานแปลกใจ ถามลองเชิง "จริงนะ?"

"แน่นอน!" จ่างซุนเซียงอวี่เชิดหน้า พูดเรียบๆ "น้องหญิงไม่ชอบบังคับใคร เพียงแต่... พี่ชายเซี่ย อยากรู้ไหมว่าน้องหญิงเกลียดอะไรที่สุด?"

"ไม่อยาก!" เซี่ยอานส่ายหน้า

"น้องหญิงว่าบอกไว้ดีกว่า" นางปรายตามองเซี่ยอาน หัวเราะคิกคัก "น้องหญิงนะ เกลียดความน่าเบื่อที่สุด และการอุดอู้อยู่แต่ในจวน มันน่าเบื่อจะตาย! เพราะงั้น เวลาเบื่อๆ น้องหญิงก็อดไม่ได้ที่จะหาเรื่องสนุกๆ ทำ... อย่างเช่น เรื่องจับคู่พี่สาวอู่กับพี่ชายเซี่ย..."

"เจ้า..." เซี่ยอานตาโต พูดไม่ออก

จับคู่? นั่นเรียกว่าจับคู่เรอะ?

"และตอนนี้ น้องหญิงรู้สึกเบื่อมาก... เบื่อสุดๆ..." สี่คำหลัง นางเน้นเสียงช้าๆ

"..." เซี่ยอานอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก

แม้น้ำเสียงของนางจะราบเรียบ อ่อนโยน แต่เขาได้ยินคำขู่ชัดเจน

นางไม่ได้ล้อเล่น!

ยิ้มเยาะเซี่ยอานหนึ่งที จ่างซุนเซียงอวี่สะบัดแขนเสื้อ เดินหันหลังกลับไปทางประตู พูดลอยๆ ว่า "น่าเบื่อจัง น่าเบื่อจัง กลับจวนไปคิดหาเหยื่อรายต่อไปดีกว่า..."

น้ำเสียงสบายๆ ของนาง ทำเอาเซี่ยอานขนลุกซู่

นางพูดชัดเจนแล้ว ถ้าเบื่อเมื่อไหร่ นางจะหาเรื่องปั่นหัวชาวบ้านเล่น เหมือนคราวที่ยุให้รัชทายาทวางยาเหลียงชิวอู่ จนเกือบทำเมืองจี้จิงพินาศ ใครจะรู้ว่าคราวนี้แม่คุณจะเล่นบทไหนอีก?

คิดได้ดังนั้น เซี่ยอานรีบวิ่งตามไป คว้ามือซ้ายนางไว้หมับ

"ไงล่ะ? สุดท้ายพี่ชายเซี่ยก็ตัดใจจากน้องหญิงไม่ลงสินะ!" จ่างซุนเซียงอวี่ยิ้มหวาน โดยไม่สนใจเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับเซี่ยอาน

"เจ้าร้ายนักนะ!" เซี่ยอานกัดฟันกรอด

"คิกคิก" จ่างซุนเซียงอวี่หัวเราะ "ถือว่าทำบุญสิเจ้าคะ ลองคิดดู ถ้าพี่ชายเซี่ยทำให้น้องหญิงมีความสุข หายเบื่อ น้องหญิงก็ไม่มีเวลาไปวางแผนแกล้งคนอื่น แบบนี้ น้องหญิงก็สงบ พี่ชายเซี่ยก็สงบ พี่สาวอู่ก็สงบ เมืองจี้จิงที่แสนน่าเบื่อนี้ ก็สงบสุข... ไม่ใช่เหรอ? ถือว่าพี่ชายเซี่ยได้ทำกุศลอันยิ่งใหญ่ช่วยสรรพสัตว์เชียวนะ!"

"กุศลอันยิ่งใหญ่พ่อง!" เซี่ยอานโกรธจนหัวเราะ ด่าออกมาคำหนึ่ง

แต่พอได้ยินแบบนั้น เขาก็ไม่กล้าปล่อยนางไปจริงๆ เพราะหอกดาบหลบง่าย เกาทัณฑ์ลับหลบยาก โดยเฉพาะผู้หญิงฉลาดเป็นกรดที่กลัวโลกไม่วุ่นวายคนนี้ ถ้านางผูกใจเจ็บ แอบวางแผนเล่นงานเขากับเหลียงชิวอู่ คงไม่ใช่เรื่องตลกแน่

คิดแล้วเซี่ยอานก็สูดหายใจลึก พูดอย่างหงุดหงิด "ว่ามา จะให้ทำอะไร?"

จ่างซุนเซียงอวี่หุบพัด เอียงคอคิด

ความจริงแล้ว จุดประสงค์ที่นางมาวันนี้ คืออยากรู้เรื่องราวที่เซี่ยอานพูดบนรถม้าวันก่อน แต่ก็นะ นางรู้ว่าตอนนี้เซี่ยอานกำลังโกรธ ถามไปเขาก็คงไม่ตอบ หรือตอบมั่วๆ ซึ่งนางไม่ต้องการ

"เอางี้ วันนี้ ท่านพาข้าเดินเล่นที่ไหนก็ได้ ที่ที่มันไม่น่าเบื่อเกินไป ข้าอยู่นิ่งไม่ได้ อ้อ เวลาข้าอยากกินขนม ท่านต้องไปซื้อให้ ตอนเย็นต้องไปส่งข้าที่จวน รถม้าขามาข้าไล่กลับไปหมดแล้ว..." นางร่ายยาวเหยียด

เซี่ยอานฟังแล้วไฟลุกท่วมหัว อดไม่ได้ที่จะประชด "เอาสิ! กินเป็นเพื่อน เที่ยวเป็นเพื่อน เล่นเป็นเพื่อน จะให้ข้านอนเป็นเพื่อนด้วยเลยไหมล่ะ!"

จ่างซุนเซียงอวี่ที่กำลังพูดอย่างออกรส ชะงักกึก หน้าแดงระเรื่อขึ้นมานิดหนึ่ง มองเซี่ยอานแล้วยิ้มยั่ว "ก็ได้นะ ถ้าท่าน... ปราบพยศข้าได้!"

"..."

[จบแล้ว]