บทที่ 70 - ความซับซ้อนและเรื่องยุ่งยาก

บทที่ 70 - ความซับซ้อนและเรื่องยุ่งยาก

ทดลองอยู่สิบกว่านาที เจ้าฝรั่งเลือดโชกดูท่าจะเห็นเขาเป็นอาหารอันโอชะเสียแล้ว ฟางหยวนที่เริ่มจับทางได้ ตัดสินใจเร่งความเร็วสลัดหลุดจากเจ้าฝรั่งเลือดโชกนั่น

"ยืนให้สูง จะได้มองเห็นได้ไกล ไปบนยอดเขานั่นดีกว่า"

มองซ้ายมองขวา ฟางหยวนก็มุ่งหน้าขึ้นสู่ยอดเขา เขาจงใจออมแรงไว้ ความเร็วเลยอยู่ที่ประมาณสิบเมตรต่อวินาที ในต่างโลกแบบนี้ การทุ่มสุดตัวมีแต่ผลเสียมากกว่าผลดี ก่อนจะรู้ตื้นลึกหนาบางของโลกนี้ ทำตัวให้ต่ำต้อยไว้ก่อนมีแต่ได้กับได้ เสียงปืนดังแว่วมาขาดๆ หายๆ จากทุกทิศทุกทาง เข้าสู่โสตประสาทของเขา

เมื่อถึงยอดเขา ฟางหยวนหยิบกล้องส่องทางไกลกำลังขยายสูงออกมาจากมิติเก็บของ ยืนมองจากมุมสูงกวาดสายตาไปรอบทิศ สิ่งที่เห็นคือภาพของชาวต่างชาติจำนวนมาก กำลังไล่ล่าและกัดกินพวกเดียวกันเอง

"เหมือนหนังผีชีวะเลย พวกคนท่าทางแปลกๆ นั่นเหมือนซอมบี้ชัดๆ"

คิดได้ดังนั้น ฟางหยวนจึงสั่งให้ชางฉยงค้นหาข้อมูลของโลกใบนี้

"ดาวเคราะห์ดวงนี้ชื่อบลูสตาร์เหมือนกัน รายละเอียดส่วนใหญ่คล้ายกับโลกความเป็นจริง"

"โลกนี้มีเทคโนโลยีโคลนนิ่ง ไวรัสดูเหมือนจะหลุดมาจากห้องแล็บของบริษัทคาร์ลสัน?"

"นักรบพันธุกรรม? เทคโนโลยีเสริมแต่งพันธุกรรม... วิทยาการก้าวหน้ากว่าโลกความเป็นจริงประมาณสามสิบปี"

"ระดับของปัญญาประดิษฐ์ชางฉยง ต่ำกว่าปัญญาประดิษฐ์อัลฟ่าของโลกนี้เล็กน้อย"

"แต่เมื่อชางฉยงทำงานผ่านสมาร์ตวอตช์ ประสิทธิภาพโดยรวมจึงเหนือกว่าอัลฟ่า"

ดูข้อมูลที่ชางฉยงรวบรวมมา ฟางหยวนถึงเพิ่งตระหนักว่าไอ้ฝรั่งเลือดโชกเมื่อกี้ คือซอมบี้ตัวจริงเสียงจริง

"ประชากรร้อยละสิบจะติดเชื้อไวรัสซอมบี้ผ่านทางอากาศ"

"คนที่รอดจากการติดเชื้อทางอากาศ ถ้าโดนซอมบี้ข่วนหรือกัด ก็จะกลายเป็นซอมบี้ไปด้วย?"

"เพื่อความปลอดภัยของโลกความเป็นจริง ห้ามนำสิ่งของจากโลกนี้เข้าสู่มิติเก็บของเด็ดขาด"

ขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฟางหยวนก็เริ่มปวดหัว โลกใบนี้ซับซ้อนวุ่นวาย ไวรัสซอมบี้ก็น่ารำคาญ ถ้าเดาไม่ผิด จำนวนซอมบี้คงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แน่นอน

"ชางฉยง ผสานข้อมูลมนุษย์ ซอมบี้... แม่น้ำลำคลองทะเลสาบ ลงในแผนที่ตกปลาที"

"ดำเนินการเสร็จสิ้น เจ้านาย ต้องการฉายภาพโฮโลแกรมเลยหรือไม่"

"อื้ม"

"เจ้านาย สีเขียวคือมนุษย์ สีแดงคือซอมบี้ สีฟ้าคือแหล่งน้ำ โรงงาน บริษัท โรงเรียน โรงพยาบาล... ค่ายทหาร ทำเครื่องหมายไว้หมดแล้ว"

ดูแผนที่ตกปลาที่ฉายออกมา ฟางหยวนตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ไร้ผู้คน

"คำนวณเส้นทาง หลีกเลี่ยงซอมบี้"

"มุ่งหน้าไปทางเก้านาฬิกา" ชางฉยงอาศัยสัญญาณดาวเทียมเริ่มนำทางให้ฟางหยวน

ฟางหยวนเดินลงมาถึงถนนตีนเขา แล้วเอามอเตอร์ไซค์แปลงร่างออกมา มอเตอร์ไซค์คันนี้ใช้พลังงานก้อนแข็งเป็นเชื้อเพลิง สามารถดูดซับและเปลี่ยนพลังงานลม แสงอาทิตย์ และไฟฟ้ามาใช้ได้ ฟางหยวนบิดมอเตอร์ไซค์ซิ่งหนีไปตามคำแนะนำของชางฉยง หลบเลี่ยงฝูงซอมบี้ไปตลอดทาง

ซิ่งมาราธอนอยู่หลายชั่วโมง ฟางหยวนก็มาถึงจุดหมายอย่างปลอดภัย

"รัศมีสามสิบกว่ากิโลเมตรรอบๆ ไม่มีคนอาศัยอยู่ เอาตรงนี้แหละ"

ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมแม่น้ำ ฟางหยวนถอดกำไลข้อมือข้างขวาออกมา

"ของที่เอาออกมาแล้ว เพื่อความปลอดภัยของโลกเดิม จะไม่เก็บกลับเข้ามิติเก็บของอีก"

"เซฟเฮาส์ย่อขยายส่วนได้ พกพาไปไหนมาไหนสะดวก"

โยนกำไลลงพื้น เพียงชั่วพริบตา เซฟเฮาส์ก็ขยายร่างกลายเป็นบ้านทรงตู้คอนเทนเนอร์ เอามอเตอร์ไซค์เข้าไปเก็บในบ้าน กินอิ่มนอนอุ่นแล้ว ฟางหยวนก็นั่งเล่นเน็ตอยู่สองชั่วโมง

"เวลายังไม่ครบ กลับไปตอนนี้ก็ไม่ได้ คิดมากไปก็เปล่าประโยชน์"

เก็บความคะนึงหาไว้ก้นบึ้งหัวใจ ฟางหยวนนอนหลับยาวจนตื่นเองตามธรรมชาติ เปลี่ยนเซฟเฮาส์กลับเป็นกำไล สวมไว้ที่ข้อมือขวาอีกครั้ง

"เซฟเฮาส์นี่เหมือนอุปกรณ์มิติ พกพาสะดวกเหมือนถ้ำวิเศษในนิยายเลย"

"ตอนอยู่โลกนี้ ใช้เซฟเฮาส์เก็บเสบียงก็แล้วกัน"

กินข้าวราดแกงไปกล่องหนึ่ง ซื้อกะละมังกับเหยื่อสิบห่อมาจากร้านค้าระบบ

"ขาดที่นั่ง ซื้อเก้าอี้ตกปลาใหม่สักตัวแล้วกัน"

ใช้แต้มตกปลาสองร้อยแต้มแลกเก้าอี้ตกปลามา ฟางหยวนผสมเหยื่อแตกมัน โปรยอ่อยไปหน่อยหนึ่ง จุดบุหรี่สูบแก้เครียด คิ้วขมวดมุ่น สูบไปได้ไม่กี่คำ ฝูงปลาก็เริ่มเข้า

ฟางหยวนมือซ้ายโปรยเหยื่อ มือขวาถือคันเบ็ดระดับเจ็ดปั๊มแต้ม อุปกรณ์ตกปลาชุดเมื่อวาน เขาหยิบติดมือมาแค่คันเบ็ดระดับเจ็ด ในร้านค้าระบบ คันเบ็ดระดับเจ็ดราคาตั้งร้อยล้านแต้ม ของแพงขนาดนี้ ไม่มีเหตุผลให้ทิ้งขว้าง

ลมปราณภูตอุดรถูกส่งผ่านคันเบ็ด สายเอ็น ตัวเบ็ด แทงปลาด้วยความเร็วแสง แต้มตกปลาและเหรียญซิงพุ่งพรวดพราด ความหนาแน่นของฝูงปลาลดลงอย่างรวดเร็ว พอลมปราณหมด ฟางหยวนก็แยกประสาททำงาน เดินลมปราณภูตอุดรไปพร้อมกับปั๊มแต้ม

มือซ้ายโปรยเหยื่อ มือขวาใช้วิชาแส้พญางูขาว เหวี่ยง กระชาก เก็บ ปลาหายวับ แต้มและเหรียญเพิ่ม ฟางหยวนแอบกังวลว่าปลาในแม่น้ำจะติดไวรัสซอมบี้เหมือนกัน แล้วก็กังวลว่าปลาจะโดนซอมบี้จับกินจนหมด ถ้าไม่มีกุ้งหอยปูปลาให้ตก เขาคงปั๊มแต้มในโลกนี้ต่อไม่ได้แน่

ตกติดต่อกันสี่ชั่วโมงกว่า แต้มตกปลาเพิ่มขึ้นห้าหมื่นกว่า ได้กล่องของขวัญมาอีกยี่สิบหกกล่อง

"ปลาเป็นสิ่งมีชีวิต ปลาในแม่น้ำสายนี้ยังมีอีกเพียบ รอสักชั่วโมงสองชั่วโมงค่อยมาตกใหม่ น่าจะปั๊มได้อีกหลายหมื่นแต้ม สายแล้ว กินข้าวเที่ยงแล้วนอนกลางวันสักงีบดีกว่า"

ถอดกำไลโยนออกไป บ้านตู้คอนเทนเนอร์ก็ปรากฏขึ้น เดินเข้าไปในบ้าน มองดูพื้นที่อันคับแคบ ฟางหยวนสั่งให้ห้องขยายใหญ่ขึ้น เซฟเฮาส์ขนาดใหญ่สุด ยาวสิบสองเมตร กว้างแปดเมตร สูงห้าเมตร ตอนเป็นตู้คอนเทนเนอร์ พอเอามอเตอร์ไซค์เข้าไปจอด พื้นที่ที่เหลือก็เลยน้อยนิด

กินมื้อเที่ยงจนพุงกาง ฟางหยวนนอนแผ่บนเตียง ใช้สมาร์ตวอตช์ท่องโลกอินเทอร์เน็ต พลังงานล้นเหลือ ไม่จำเป็นต้องนอนกลางวันแล้ว ปัญญาประดิษฐ์ชางฉยงอาศัยสัญญาณดาวเทียม รวบรวมข้อมูลบนโลกออนไลน์

สองชั่วโมงผ่านไป ฟางหยวนกลับมาที่ริมแม่น้ำ โปรยเหยื่ออ่อย รอฝูงปลารวมตัว แล้วเริ่มมหกรรมปั๊มแต้ม ปลดล็อกปลาชนิดใหม่ได้เรื่อยๆ พร้อมกับกล่องของขวัญที่ตามมา

"หนังโลกนี้สนุกใช้ได้เลย ให้ชางฉยงโหลดหนัง ละคร นิยาย... เก็บไว้ดีกว่า"

"เทคโนโลยีและข้อมูลต่างๆ อันไหนโหลดได้ โหลดมาให้หมด"

ความจุของสมาร์ตวอตช์มหาศาลเกินความเข้าใจของฟางหยวน ยิ่งบีบอัดข้อมูล ปริมาณข้อมูลที่เก็บได้ก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นหมื่นเท่า สั่งงานชางฉยงเสร็จ ฟางหยวนก็ตกปลาต่อ

"จริงสิ ฉันยังมีโดรนอีกตัวนี่นา โดรนซูเปอร์ไฮเทคที่ได้จากกล่องของขวัญ"

เอาโดรนขนาดหนึ่งเมตรออกมาจากมิติเก็บของ ฟางหยวนมอบหน้าที่บังคับให้ชางฉยง พริบตาเดียว โดรนก็เปิดโหมดล่องหน ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า บินวนเวียนอยู่ที่ความสูงสามพันเมตร

"กลางคืนคงนอนหลับสบายแล้ว ถ้ามีซอมบี้เข้าใกล้ ชางฉยงต้องเตือนแน่"

ตกจนถึงโพล้เพล้ ฟางหยวนถึงหยุดมือ ถือคันเบ็ดเดินเข้าเซฟเฮาส์ เอาเตาบาร์บีคิวกับถ่านหินออกมา ย่างเนื้อแพะเสียบไม้ หุงข้าวสวยร้อนๆ กินกับเนื้อแพะย่าง เป็นมื้อเย็นที่อิ่มหนำสำราญ

"เอาน้ำบริสุทธิ์กับน้ำแร่มาอาบน้ำ มันก็สิ้นเปลืองไปหน่อย เอาน้ำแม่น้ำดีกว่า"

ยิ่งแกร่ง ภูมิคุ้มกันยิ่งสูง น้ำแม่น้ำใสสะอาด ต่อให้มีแบคทีเรียบ้างก็ทำอะไรเขาไม่ได้ น้ำแร่กับน้ำบริสุทธิ์ในมิติเก็บของมีเยอะก็จริง แต่เขาต้องอยู่โลกนี้ตั้งร้อยปี เขาชอบอาบน้ำ วันหนึ่งต้องอาบอย่างน้อยหนึ่งครั้ง ขืนเอาน้ำดื่มมาอาบ อนาคตอาจจะขาดแคลนน้ำได้ หุงข้าวต้องใช้น้ำ ดื่มก็ต้องใช้น้ำ จะให้เอาน้ำแม่น้ำมาหุงข้าวหรือดื่มกินตลอดร้อยปีคงไม่ไหว

อาบน้ำอุ่นจนสบายตัว ฟางหยวนนอนดูหนังไปเรื่องหนึ่ง แล้วหลับยาวจนถึงตีห้า กินของรองท้อง ดื่มน้ำแร่ไปขวด เอาเหยื่อออกมาสิบห่อ ผสมเป็นเหยื่อแตกมัน กำเหยื่ออ่อยลงน้ำ ฟางหยวนยืนรำไทเก็กอยู่ริมฝั่ง

ปั๊มแต้มตกปลาติดต่อกันหลายชั่วโมง ดูจำนวนกล่องของขวัญที่ได้ เขาตัดสินใจเปิดกล่องดูบ้าง ตอนนี้มีกล่องของขวัญอยู่ 10,036 กล่อง เปิดเศษข้างหลังให้หมด เหลือไว้ถ้วนๆ หมื่นกล่องพอดี

[จบแล้ว]