บทที่ 69 - ซอมบี้บุก

บทที่ 69 - ซอมบี้บุก

ฟางหยวนมาถึงริมแม่น้ำ เลือกทำเลน้ำลึกราวสามเมตร แล้วเริ่มตกปลาด้วยคันชิงหลิวระดับเจ็ดอีกครั้ง

"ตอนฉันอยู่ต่างโลก เวลาทางฝั่งดาวบลูสตาร์จะหยุดนิ่ง"

สะบัดหัวไล่ความฟุ้งซ่าน เก็บความคิดถึงครอบครัวไว้ก้นบึ้งหัวใจ ฟางหยวนเริ่มอ่อยเหยื่อ ปลาในแม่น้ำชุมมาก เมื่อเสริมพลังด้วยลมปราณภูตอุดร คันเบ็ดก็ตวัดขึ้นลงถี่ยิบ แต้มตกปลาและเหรียญซิงพุ่งพรวดพราด ปลาใต้น้ำหายไปทีละตัวสองตัว นานๆ ทีก็มีกล่องของขวัญโผล่มา พอใช้ลมปราณจนเกลี้ยง แต้มตกปลาของฟางหยวนก็เพิ่มขึ้นกว่าเก้าหมื่นแต้ม

"ยิ่งระดับชั้นชีวิตสูง เวลาโคจรลมปราณหนึ่งรอบ ปริมาณลมปราณที่ได้ก็ยิ่งมาก"

ฟางหยวนแยกประสาททำงาน สองมือตกปลาตามปกติ ภายในกายเดินลมปราณภูตอุดรควบคู่กันไป ถ้าคนพรสวรรค์ทั่วไป จุดตันเถียนล่างจุนลมปราณได้เก้าสิบปี ฟางหยวนที่ระดับชั้นชีวิตสูงกว่าสี่ร้อยเท่า จุดตันเถียนล่างของเขาก็ต้องจุลมปราณได้ไม่ต่ำกว่าสามหมื่นหกพันปี ศักยภาพสูงกว่าคนทั่วไปสี่ร้อยเท่า ขีดจำกัดของค่าสถานะทุกอย่างก็สูงกว่าสี่ร้อยเท่าเช่นกัน

คัมภีร์มหาวัฏจักรจากขั้นสี่ขึ้นขั้นห้า ต้องใช้แต้มตกปลาหนึ่งร้อยล้านแต้ม จุดประสงค์หลักที่ฟางหยวนมาตกปลาต่างโลก หนึ่งคือปั๊มแต้มตกปลา สองคือปั๊มกล่องของขวัญ กล่องของขวัญมีโอกาสเปิดได้ของสารพัดอย่าง ส่วนแต้มตกปลาเอาไว้ใช้อัปเกรดวิชา ระหว่างปั๊มแต้มและกล่อง เขาก็ถือโอกาสเที่ยวชมต่างโลกไปในตัว

พอไม่ใช้ลมปราณช่วย สายเอ็นก็นิ่มยวบยาบ โอกาสวัดปลาเปล่าๆ ให้ติดก็น้อยลง ฟางหยวนเลยต้องกลับมาตกแบบคนปกติ ปั้นเหยื่อ โยนเบ็ด วัดคัน ทำวนไป ชั่วโมงหนึ่งผ่านไป แต้มตกปลาเพิ่มขึ้นแค่พันกว่าแต้ม

"ยังดีที่ปลาเยอะ ถ้าปลาบางกว่านี้ ประสิทธิภาพการปั๊มแต้มคงตกฮวบ"

ไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป ฟางหยวนตั้งสมาธิจดจ่อกับการตกปลา ปั้นเหยื่อโยนลงน้ำ ไม่ถึงสามวิ ปลากิน วัดคันเก็บปลา เหยื่อเพิ่งลงน้ำปลาก็รุมทึ้ง ฝูงปลาไนเบียดเสียดกันจนครีบหลังโผล่พ้นน้ำ

"เบ็ดตัวเดียวน่าจะเวิร์กกว่า"

คิดได้ดังนั้น ฟางหยวนก็ปลดสายหน้าสองตัวเบ็ดออก เปลี่ยนเป็นสายเมนผูกเบ็ดตัวเดียว คันเบ็ดในมือคือคันระดับเจ็ด คันเบ็ด สายเอ็น ตัวเบ็ดระดับเจ็ดขึ้นไป สามารถยืดหด ขยายใหญ่เล็ก หรือปรับขนาดเส้นได้ดั่งใจ โยนแม่นๆ เหยื่อเข้าปากปลาไนเป๊ะ วัดคันเก็บปลา แต้มและเหรียญเพิ่มอย่างละหนึ่ง สิบไม้แรก เข้าปากไปห้าไม้ พอเริ่มชินมือ ความแม่นยำก็เพิ่มขึ้น ปั้นเหยื่อโยนไป ตัวเบ็ดพาเหยื่อลอยเข้าปากปลาไน... เศษเหยื่อที่หลุดร่วง ส่งกลิ่นหอมดึงดูดปลาไนให้มารวมฝูง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา คลื่นน้ำลูกใหญ่พุ่งตรงเข้ามาจากระยะไกล ฝูงปลาไนแตกฮือหนีตาย จระเข้ตัวหนึ่งอ้าปากกว้างเตรียมงับ ฟางหยวนสะบัดคันเบ็ด ใช้วิชาแส้พญางูขาว ตัวเบ็ดพุ่งเจาะเพดานปากจระเข้เต็มแรง ฟางหยวนสั่งการในใจ จระเข้หายวับไป แต้มตกปลาเพิ่มหนึ่งแต้ม เหรียญซิงเพิ่มหนึ่งพัน

โยนเหยื่ออ่อยลงไปใหม่ พริบตาเดียวฝูงปลาไนก็กลับมารวมตัวกันอีก

"อากาศดีขนาดนี้ ทำไมไม่มีคนมาตกปลาเลยนะ"

นั่งตกคนเดียวมากว่าสองชั่วโมง ไม่เห็นเงานักตกปลาอื่นสักคน ฟางหยวนเริ่มสงสัย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก สำหรับที่นี่ เขาไม่เป็นนักข้ามเวลา ก็เป็นคนลักลอบเข้าเมือง ถ้าเป็นต่างโลก เขาคือนักข้ามเวลา แต่ถ้าเป็นประเทศซิงบนดาวบลูสตาร์ เขาก็เหมือนคนลักลอบเข้าเมือง

ใกล้เที่ยง ฟางหยวนหยิบห่านย่างตัวหนึ่งกับเบียร์สองขวดออกมานั่งกิน มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาเปิดกล่องได้ห่านย่างมาหมื่นตัว ของในมิติเก็บของไม่มีวันเน่าเสีย พื้นที่เก็บของไร้ขีดจำกัด ใส่ของเท่าไหร่ก็ไม่อั้น ห่านย่างหัวสิงโตหนึ่งตัว ฟางหยวนจัดการเรียบ เบียร์เย็นเจี๊ยบสองขวดก็เกลี้ยง

"กินอิ่มนอนอุ่น คือความสุขอย่างหนึ่งจริงๆ"

โยนเหยื่ออ่อย รอไม่กี่นาทีปลาไนก็เข้าฝูง มือซ้ายโยนเหยื่อ มือขวาวัดปลาเปล่าๆ วิชาแส้พญางูขาวระดับปรมาจารย์ ถูกฟางหยวนใช้จนชำนาญ แค่คิด คันเบ็ดและสายเอ็นก็ปรับความยาวให้เหมาะกับการแทงปลาที่สุด การตกปลาจะตกเมื่อไหร่ก็ได้ แต่แหล่งปั๊มแต้มแบบนี้ พลาดแล้วพลาดเลย โยน วัด เก็บ แต้มและเหรียญเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

"ตกปลาหวังผลแบบนี้ ดูจะขาดสีสันไปหน่อย น่าเบื่ออยู่เหมือนกัน"

"ระหว่างปั๊มแต้ม ก็ถือโอกาสฝึกวิชาแส้พญางูขาวไปด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว"

คิดได้ดังนั้น คันเบ็ดในมือฟางหยวนก็ยิ่งรวดเร็วขึ้น ไม่มีอาจารย์ชี้แนะ วิชาแส้พญางูขาวของเขาเกิดจากการฝึกฝนด้วยตัวเอง ยึดหลักวิทยายุทธ์ใต้หล้า ไร้กระบวนท่าทำลายล้าง มีเพียงความเร็วที่ไม่แพ้ทางใคร ฟางหยวนเริ่มเร่งความเร็ว เหวี่ยง วัด เก็บ เร็วขึ้นเรื่อยๆ ความเร็วในการเพิ่มของแต้มตกปลาก็สูงตามไปด้วย เผลอแป๊บเดียว ความเร็วก็ถึงขีดสุด

ฟางหยวนเปลี่ยนมาลองใช้สายเอ็นคล้องตัวปลา สะบัดคันเบ็ด ตัวเบ็ดลากสายเอ็นมุดลงไปใต้ท้องปลาไน ครั้งแรกพลาด ครั้งที่สองก็ยังพลาด...

"ต้องอาศัยแรงเหวี่ยง ให้ตัวเบ็ดอ้อมผ่านใต้ท้องปลา แล้ววกกลับมาเกี่ยวสายเอ็น ถึงจะมัดปลาได้"

ฟางหยวนครุ่นคิดและฝึกฝนอย่างไม่ย่อท้อ

"ตั้งหลายครั้ง เพิ่งสำเร็จครั้งเดียว"

"สิบครั้งสำเร็จสามครั้ง ไม่เลว"

"สิบครั้งสำเร็จห้าครั้ง อัตราความสำเร็จเพิ่มขึ้นแล้ว"

......

"สำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว ต่อไปฝึกอะไรดี?"

โยนเบ็ด กระตุกสาย ตัวเบ็ดพันรอบตัวปลาไนหนึ่งรอบ แล้วเกี่ยวสายเอ็นพอดี ออกแรงกระชาก สายเอ็นเบอร์หนึ่งตัดหัวปลาไนขาดกระเด็น โยนเหยื่อระบบลงไป ฝูงปลาไนที่ตกใจหนีไปก็กลับมารวมตัวกันใหม่

"อานุภาพใช้ได้ เกี่ยวปลาต่อดีกว่า"

ทิ้งความคิดฟุ้งซ่าน ฟางหยวนใช้มือซ้ายโปรยเหยื่อเรียกปลา มือขวาใช้คันเบ็ดปั๊มแต้ม ความเร็วระดับปีศาจเผาผลาญพลังกายอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน อัตราการดูดซับพลังงานจากหยาดน้ำทิพย์ก็เพิ่มขึ้นหลายเท่า มือขวา คันเบ็ด สายเอ็น ตัวเบ็ด เร็วขนมองไม่ทัน แต้มตกปลาและเหรียญซิงพุ่งกระฉูด

"เหยื่อหมดอีกแล้ว"

เข้าไปในร้านค้าระบบ ฟางหยวนซื้อเหยื่อครอบจักรวาลปลาน้ำจืดมาสิบห่อ ผสมเหยื่อให้ร่วนซุย มือซ้ายโปรย มือขวาปั๊ม

"แต้มตกปลาขึ้นมาสามแสนกว่าแล้ว?"

"ช่วงเร็วสุด วิละร้อยกว่าตัว?"

"โชคดีที่ปลาในแม่น้ำนี้เยอะจริง ไม่งั้นปลาคงหมดแม่น้ำไปแล้ว"

เหยื่อระบบดึงดูดปลาได้ดีเวอร์ ปลาสารพัดชนิดแห่กันมา ตกไปตกมา ปลาผิวน้ำเริ่มบางตา ฟางหยวนลดความเร็วลง เพิ่มความถี่ในการโปรยเหยื่อ สักพักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าตึงตังมาจากด้านหลัง ฟางหยวนหันกลับไปมอง ถึงกับชะงัก

"ไม่ใช่นักตกปลาเจ้าถิ่น ไอ้หมอนั่นเลือดท่วมตัว หรือจะเป็นฆาตกร?"

เห็นฝรั่งเลือดโชกคนหนึ่ง เดินขากะเผลกตรงดิ่งเข้ามาหา ระยะห่างร้อยกว่าเมตร

"ต่อให้เป็นฆาตกร ก็ควรหนีเข้าป่าสิ?"

ฟางหยวนสงสัย แต่พอเห็นฝรั่งเสื้อเลือดพุ่งตรงมาที่เขา ก็เริ่มระวังตัว

"ตาแดงก่ำ? ดูท่าทางไม่ปกติ"

ไอ้หนุ่มเสื้อเลือดเคลื่อนที่ด้วยความเร็วประมาณห้าเมตรต่อวินาที ท่าทางแข็งทื่อ เข้ามาใกล้เรื่อยๆ

"เชี่ย ยิ่งดูยิ่งเหมือนซอมบี้?"

ฟางหยวนลังเล เตรียมพร้อมทั้งสู้และหนี ความเร็วแค่ห้าเมตรต่อวิ ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก ด้วยความว่องไวของเขาตอนนี้ ต่อให้ไม่ถึงระดับเสียง ก็ช้ากว่าไม่เท่าไหร่

"มันอาจจะแค่วิ่งมาทางนี้เฉยๆ ลองทดสอบดู"

ฟางหยวนถือคันเบ็ด วิ่งฉีกออกไปทางขวายี่สิบกว่าเมตร ฝรั่งเสื้อเลือดเปลี่ยนทิศทาง วิ่งตรงเข้ามาหาเขาอีก ฟางหยวนวิ่งฉีกไปอีกยี่สิบเมตร มันก็ยังพุ่งเป้ามาที่เขาเหมือนเดิม

[จบแล้ว]