บทที่ 17 - ผู้ดูแลระบบ

บทที่ 17 - ผู้ดูแลระบบ

ตู้เล่ยหันไปมองอู๋รุ่ยที่ยืนอยู่ข้างหลังหลัวซี

เขาไม่ได้แปลกใจอะไร

"ตอนนั้นที่นายบอกว่ามีผู้กอบกู้ความทรงจำคนที่เจ็ดซ่อนตัวอยู่ ก็คือสินะ หึ ฉันรู้สึกทะแม่งๆ กับยัยนี่มานานแล้ว หลัวซี ฉันจะบอกให้นะ ยัยนี่วนลูปมาไม่น้อยไปกว่าฉันหรอก แล้วก็ฆ่าคนมาไม่น้อยเหมือนกัน"

อู๋รุ่ยไม่โต้ตอบ เธอไม่พูดอะไรสักคำ ยืนสงบอยู่ข้างหลังหลัวซี มือไพล่หลังกำด้ามมีดแน่น ราวกับองค์รักษ์พิทักษ์นาย

"บุหรี่มวนนั้น ขอผมเถอะ" หลัวซีเอ่ยขึ้น

เห็นได้ชัดว่าตู้เล่ยเสียดาย แต่ก็ไม่ปฏิเสธ พยักหน้าให้

"หลัวซี นายคงดูออกนะว่าพวกเราเพิ่งหนีเสือปะจระเข้ อันตรายยังไม่หมดไป ในเวลาแบบนี้ เราควรร่วมมือกัน"

"ร่วมมือยังไง?" หลัวซีย้อนถาม

"เอ่อ..." ตู้เล่ยชะงัก เขาไม่ได้วางแผนอะไรไว้เลย

"ผู้จัดการตู้ ตอนนี้ผมก็ไม่รู้อะไรมากไปกว่าคุณ แยกย้ายกันไปสำรวจดีกว่าไหม? เผื่อเจอเบาะแสอะไรค่อยโทรหากัน" หลัวซีเสนอทางเลือกที่สมเหตุสมผล

ตู้เล่ยคิดดูแล้วก็เห็นด้วย ตอนนี้ไม่ใช่ในบริษัทที่ถูกปิดตาย จะไปไหนก็ได้ อิสระเสรี

ขืนรวมกลุ่มกันอาจจะเกะกะเปล่าๆ แถมยังไม่ไว้ใจกันอีกต่างหาก ต้องคอยระแวงหลังตลอดเวลาว่าใครจะแทงข้างหลังเมื่อไหร่

"อ้อ ผู้จัดการตู้ ขอยืมไฟแช็กด้วยสิครับ มีบุหรี่ไม่มีไฟก็สูบไม่ได้"

ตู้เล่ยหยิบไฟแช็กส่งให้ "หลัวซี ติดต่อกันไว้นะ มีอะไรก็บอกกัน"

"แน่นอนครับ"

ตู้เล่ยพูดจบก็ปรายตามองอู๋รุ่ยแวบหนึ่ง ก่อนจะขึ้นรถขับออกไป

พอรถลับตา อู๋รุ่ยก็ถามขึ้น "สรุปคือ ครั้งที่แล้วนายทำลายสมดุลบางอย่าง ทำให้จุดเซฟเวลาของผู้กอบกู้ความทรงจำทุกคนย้อนกลับมาเร็วขึ้น?"

"เปล่า เฉพาะคนที่มีการ์ดความทรงจำและยังเก็บความทรงจำได้เท่านั้น ถ้าไม่มีการ์ด..."

หลัวซียังพูดไม่จบ ก็เห็นคนคุ้นเคยเดินผ่านมา เหล่าเกา เกาเซิ่งเจี๋ย

พอเห็นเกาเซิ่งเจี๋ย อู๋รุ่ยก็รู้สึกผิดขึ้นมาดื้อๆ แต่เหล่าเกาดูเหมือนจะจำเรื่องก่อนหน้านี้ไม่ได้เลย เขาแค่ทักทายหลัวซีกับอู๋รุ่ยตามมารยาท แล้วเดินเข้าตึกไปรอลิฟต์

"อย่างเหล่าเกา ครั้งที่แล้วเขาเสี่ยงดวงมาดักฆ่าฉันในห้องน้ำ เพราะการ์ดความทรงจำเขาหมดแล้ว ดังนั้นครั้งที่แล้วเขาเป็นผู้กอบกู้ความทรงจำ แต่ถึงพวกเราจะ 'เคลียร์เกม' ในความหมายหนึ่ง เขาก็ไม่ได้รับรางวัลนี้"

"หมายความว่า ผู้กอบกู้ความทรงจำที่เก็บความทรงจำได้ จะไม่มาที่บริษัทอีก ยกเว้นตายข้างนอกแล้วเสียความทรงจำ ถ้าเป็นแบบนี้ ในบริษัทวันนี้ก็จะไม่มีผู้กอบกู้ความทรงจำเลย แล้วจะเกิดอะไรขึ้น? ฉากจะหายไป? หรือจะเกิดผู้กอบกู้ความทรงจำคนใหม่?"

คำถามพวกนี้ อู๋รุ่ยตอบไม่ได้สักข้อ

"อีกอย่าง จุดเซฟเวลามีอยู่จริง"

เรื่อง 'จุดเซฟเวลา' หลัวซีคิดไว้อยู่แล้ว เพราะครั้งที่แล้วที่เขา 'ตื่น' ขึ้นมา เขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานแล้ว แต่ก่อนหน้านั้น เขามาถึงบริษัทได้ยังไง?

ในเมื่อขอบเขตของวันแห่งพันธนาการไม่ได้จำกัดอยู่แค่ชั้น 23 และ 24 ดังนั้น การมี 'จุดเวลา' ที่ผู้ไร้ความทรงจำจะฟื้นคืนความทรงจำจึงเป็นเรื่องที่ต้องมี ก่อนถึงเวลานั้น ผู้กอบกู้ความทรงจำก็เหมือนผู้ไร้ความทรงจำทั่วไป ทำกิจวัตรประจำวันตามความทรงจำเดิม

ครั้งที่แล้วเขาฟื้นความทรงจำตอน 07:41 น. แต่พอ 'เคลียร์' ฉากในโซนทำงานได้ เวลาฟื้นความทรงจำก็ขยับมาเป็น 06:09 น. อู๋รุ่ยกับคนอื่นๆ ก็น่าจะไล่เลี่ยกัน เวลาไม่ต่างกันมาก

"แล้วบุหรี่นั่น..." อู๋รุ่ยอดถามไม่ได้ ตอนหลัวซีรับบุหรี่มา เขาพูดว่า 'นั่นไง'

หลัวซีไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นบุหรี่ให้อู๋รุ่ย พอรับมา อู๋รุ่ยก็เข้าใจทันที เธอเห็นการ์ดเลือนรางลอยอยู่เหนือบุหรี่มวนนั้น

พอมองดีๆ บนการ์ดเลือนรางเป็นรูปบุหรี่ ข้อความด้านล่างระบุ: [บุหรี่นักสู้], สถานะ: เป็นรูปธรรม (สามารถแปลงเป็นการ์ดได้), จำนวน 1/20, สูบหนึ่งมวน เพิ่มสมรรถภาพร่างกาย พละกำลัง ความเร็ว และปฏิกิริยาตอบสนอง 30% เป็นเวลา 10 นาที ภายในเวลาที่กำหนด ได้รับทักษะการต่อสู้ (ระดับ 1), เมื่อหมดเวลาผลจะหายไป คำเตือน: การสูบบุหรี่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ และเสพติดง่าย

สีหน้าอู๋รุ่ยเปลี่ยนไปมาอย่างน่าดู

"มิน่าล่ะ ฉันนึกออกแล้ว ผู้จัดการตู้ถึงได้คาบบุหรี่ตลอดเวลา... มีอยู่รอบนึงพี่เม่าฆ่าล้างบาง ศพเกลื่อนกลาด แต่ผู้จัดการตู้ยังคาบบุหรี่อยู่เลย แล้วไฟแช็กล่ะ?"

"ก็แค่ไฟแช็กธรรมดา"

"งั้นนายมาที่นี่ เพื่อมาเจอผู้จัดการตู้ แล้วขอบุหรี่มวนนี้?" อู๋รุ่ยคิดว่าเธอเดาถูก บุหรี่มวนเดียว ให้สถานะ 'ยอดมนุษย์' ได้ตั้ง 10 นาที เพิ่มสมรรถภาพร่างกายทุกด้าน 30% ถ้าเป็นเธอสูบ ก็คงสู้ผู้ชายได้สบายๆ เพราะมันเพิ่มทั้งแรง ความเร็ว และปฏิกิริยาตอบสนอง... ถ้ามีอาวุธ หรือให้ผู้ชายที่แข็งแรงอยู่แล้วสูบ ก็คงฆ่าคนได้ง่ายๆ

มาเที่ยวนี้ถือว่าคุ้มค่ามาก

แต่หลัวซีกลับส่ายหน้า "บุหรี่แค่ของแถม จะเอาหรือไม่เอาก็ไม่สำคัญ และไม่ใช่จุดประสงค์ที่ฉันมาที่นี่"

"หา?" อู๋รุ่ยงง "แล้วนายมาทำไม?"

หลัวซีมองอู๋รุ่ยอย่างอ่อนใจ "เธอเป็นรุ่นเก๋า วนลูปมาตั้งหลายรอบ ไม่เคยเอะใจเลยเหรอว่ามันมีปัญหา?"

"ปัญหาอะไร?" อู๋รุ่ยพยายามนึก แต่หัวสมองว่างเปล่า เดี๋ยวก็คิดว่าไม่มีปัญหา เดี๋ยวก็คิดว่ามีปัญหาไปหมด แต่จับประเด็นไม่ได้

"โอเค ในเมื่อเราเป็นทีมเดียวกัน ฉันจะอธิบายให้ฟัง" หลัวซีเงยหน้ามองตึก "อย่างแรก ทำไมต้องเป็นชั้น 23 และ 24?"

"..." อู๋รุ่ยส่ายหน้า เธอจะไปรู้ได้ไง

"อู๋รุ่ย ความไม่รู้ไม่น่ากลัว การได้คำตอบไม่ใช่กุญแจสำคัญ การค้นพบคำถามต่างหากที่สำคัญ... ตอนที่ฉันสงสัยว่า 'ทำไมต้องเป็นชั้น 23 และ 24' ถ้ามัวแต่คิดวนเวียนอยู่กับคำถามนี้ ก็จะติดอยู่ในวังวนความคิด เพราะไม่รู้ถึงสงสัย แต่เพราะหาคำตอบไม่ได้ ก็เลยไม่รู้อยู่วันยังค่ำ..."

"..." อู๋รุ่ยพยักหน้า เธอคิดว่าหลัวซีพูดมีเหตุผล แต่ตรงไหนที่มีเหตุผล เธอก็ตอบไม่ได้

"นี่คือกับดักความคิด อคติทางความรู้จะจำกัดกรอบปัญหาให้อยู่ในเงื่อนไขที่เรารู้ เหมือนเด็กที่รู้แค่บวกลบ จะแก้โจทย์คูณหารไม่ได้ แต่สามารถตั้งคำถามถึงความไม่สมเหตุสมผลของโจทย์ เพื่อกดดันให้คนตั้งโจทย์เปลี่ยนคำถาม... ปัญหาที่เราเจอมันซับซ้อนกว่านั้น แต่โชคดีที่เราเป็นคนตั้งโจทย์เอง ดังนั้นลองกระโดดออกมาจากกรอบเดิม เปลี่ยนคำถามเป็น 'ทำไมชั้นอื่นถึงเป็นฉากไม่ได้' พอคิดแบบนี้ ความคิดก็จะขยายออกไป..."

"...เหรอ?" อู๋รุ่ยยังตามไม่ทัน

"ใช่ เช่น เธออาจจะได้ข้อสรุปเกี่ยวกับ 'ข้อจำกัดของขอบเขต' หรือ 'อำนาจหน้าที่' หรือถ้าคิดให้กว้างกว่านั้น ถ้ามองสองชั้นนั้นเป็น 'อาณาเขต' ก็สามารถใชกฎป่า ทฤษฎีวิวัฒนาการ และกฎแห่งอาณาเขตมาวิเคราะห์... ในป่ามีสิ่งมีชีวิตหลากหลาย เพื่อความอยู่รอดและการสืบพันธุ์ พวกมันต้องวิวัฒนาการเพื่อปรับตัวและต่อสู้ศัตรู และการมีอยู่ของอาณาเขต ก็มีไว้เพื่อการแข่งขัน ศัตรู และทรัพยากรที่มีจำกัด... ในเมื่อมีศัตรู ก็ย่อมมี 'อาณาเขต' ที่มันครอบครอง"

หลัวซีพูดหน้าตาย เหมือนท่องบทที่เตรียมมา

"ดังนั้น ถึงมีชั้น 23 และ 24 ถึงมีรถไฟใต้ดินที่กัวเจ๋อหนิงนั่ง และรถเมล์สาย 45"

"ละ... แล้วไงต่อ?" อู๋รุ่ยยอมแพ้แล้ว ฟังเหมือนจะรู้เรื่องแต่ก็ไม่รู้เรื่อง

"แนวคิดหลักของอาณาเขตคือ สิทธิ์ในการครอบครอง หรือสิทธิ์ในการควบคุม ก่อนหน้านี้ฉันเคยบอกกลไกการวนลูปของวันแห่งพันธนาการ การรีเซ็ต, การ์ดความทรงจำ และพนักงานทำความสะอาด... ตอนนี้ดูเหมือนนั่นจะเป็นแค่ฉากหนึ่งในวันแห่งพันธนาการ และกลไกที่ค้ำจุนฉากนี้ ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้ ดังนั้น ใครเป็นคนออกแบบกลไกนี้? คงไม่ใช่ธรรมชาติหรอกมั้ง?" หลัวซีพูดพลางเดินเข้าไปในโถงชั้นล่างของตึก

"ฉันเชื่อว่าต้องมีตัวตนหนึ่งที่มีสิทธิ์ในการบริหารและควบคุมฉากนี้ เรียกเขาว่า 'ผู้ดูแลระบบ' แล้วกัน... แน่นอน ทั้งหมดนี้เป็นแค่การคาดเดา เลยต้องมาพิสูจน์"

ผนังตรงโถงมีแผนผังชั้น บอกรายละเอียดของแต่ละชั้น หลัวซีชี้ไปที่ป้ายชั้น 1: ห้องควบคุมกล้องวงจรปิด, ห้องรปภ., ศูนย์บริการ...

"เจอแล้ว ห้อง 104!"

นั่นคือห้องควบคุมกล้องวงจรปิด

พูดจบ หลัวซีก็เดินตรงไปทางนั้น "เดี๋ยว เดี๋ยว!" อู๋รุ่ยรีบขวาง

"มีอะไร?"

"หลัวซี รอเดี๋ยว ถ้าข้อสันนิษฐานของนายถูก มีผู้คุมกฎ มีผู้ดูแลระบบจริง นายเดินดุ่มๆ เข้าไปแบบนี้มันอันตรายนะ" อู๋รุ่ยเป็นห่วง

หลัวซีพยักหน้า "ใช่ แต่ถ้าอยากได้อะไร ก็ต้องจ่ายสิ่งตอบแทนที่เท่าเทียม นี่คือการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม ถ้ามัวแต่กลัวอันตรายแล้วหยุดอยู่กับที่ ครั้งที่แล้วเราคงทำลายกลไกการวนลูปไม่ได้"

"เข้าใจแล้ว การ์ด [ปากกาของเอ็บบิงเฮาส์] ของนายยังใช้ได้อีกครั้ง นายเลยมีทุนให้ลองผิดลองถูก แต่ถ้าเป็นอย่างที่นายคิด ผลตอบแทนคงมหาศาล" อู๋รุ่ยตาลุกวาว

ตอนนี้เธอถึงรู้สึกว่าตามความคิดหลัวซีทัน

หลัวซีไม่อธิบายต่อ เดินไปทางห้อง 104 แต่เดินไปไม่กี่ก้าวก็หยุด หันมาบอกอู๋รุ่ย "เธอไปรอที่หน้าห้องน้ำหญิงตรงนู้น ตรงนั้นมองเห็นห้อง 104 ได้ ห่างสักเจ็ดแปดเมตร น่าจะปลอดภัย แล้วคอยดูสถานการณ์"

อู๋รุ่ยรีบคว้าแขนหลัวซี "ดูสถานการณ์หมายความว่าไง?"

"ให้เวลา 20 นาที ถ้าฉันไม่ออกมา ให้รีบหนี; ถ้าฉันออกมา แล้วถามคำถามที่มีแค่เธอกับฉันรู้ และไม่ใช่เรื่องของวันแห่งพันธนาการรอบที่แล้ว ถ้าฉันตอบผิดหรือทำหน้างง ให้รีบหนี; ถ้าฉันตะโกนเรียกพี่เม่า ให้เธอเอามีดบุกเข้าไปช่วยฉันฆ่าคน; นอกเหนือจากนี้ ไม่ว่าฉันจะตะโกนอะไร อย่าสนใจ ให้หนีไปเลย"

สั่งจบ หลัวซีก็คีบบุหรี่ที่ได้จากตู้เล่ย มืออีกข้างถือไฟแช็ก เดินไปผลักประตูห้อง 104 เข้าไป ทิ้งให้อู๋รุ่ยยืนใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ อยู่ข้างหลัง

เธอทำได้แค่วิ่งเหยาะๆ ไปหน้าห้องน้ำหญิง เริ่มนับถอยหลังด้วยความกังวล

[จบแล้ว]