ตอนที่ 6 ฉันอยากหนีการแต่งงาน

ตอนที่ 6 ฉันอยากหนีการแต่งงาน

เขาอัปเลเวลจากเลเวล 15 พรวดเดียวขึ้นมาถึงเลเวล 30 ทำให้ซ่งเย่ได้รับแต้มสถานะมามากมาย

จากเลเวล 15 ถึง 20 เขาได้รับ 3 แต้มต่อเลเวล และจากเลเวล 20 ถึง 30 เขาได้รับ 4 แต้มต่อเลเวล

ดังนั้น ในรอบนี้ซ่งเย่จึงได้รับแต้มสถานะรวมทั้งหมด 55 แต้ม

และเช่นเคย ซ่งเย่ทุ่มทั้ง 55 แต้มใส่ค่า 【พลังชีวิต】 เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกายต่อไป

เพราะการเพิ่มพลังชีวิตไม่เพียงช่วยเพิ่มความเสียหายของ 'กระบวนท่า' แต่ยังช่วยให้ร่างกาย "อึดถึกทน" ยิ่งขึ้น นี่คือสิ่งสำคัญสำหรับการเอาชีวิตรอดในโลกนี้ จึงต้องให้ความสำคัญเป็นอันดับแรก

เขาออกจากหมู่บ้านมือใหม่ไม่ได้ และปลดล็อกระบบ 'บำเพ็ญเพียร' ในระดับต่อไปไม่ได้ ในเมื่อรวบรวม 'ลมปราณแท้จริง' ไม่ได้ เขาก็ทำได้แค่ติดแหง็กอยู่ในขั้น "กายาเหล็ก" นี้ และถูกบังคับให้ขัดเกลาร่างกายซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

ค่าสถานะหลังจากการอัปแต้ม:

【พลังชีวิต】: 138

【จิตวิญญาณ】: 10

หลังจากนั้น ซ่งเย่ก็นำนกตัวนั้นไปตุ๋นเหมือนไก่ธรรมดา ได้น้ำซุปไก่หม้อหนึ่ง แล้วยกออกมาที่ลานบ้าน

ฉินซีอี้นั่งอยู่บนม้านั่งหินในลานบ้าน ใบหน้าประดับรอยยิ้มจางๆ เธอรับหม้อซุปไก่ที่ซ่งเย่ยื่นให้แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "ขอบใจจ้ะ สามีน้อย!"

คำเรียก "สามีน้อย" ของเธอช่างลื่นไหลเป็นธรรมชาติจนไม่รู้สึกกระดากอายแม้แต่น้อย

หากคนนอกผ่านมาเห็นฉากนี้ คงปักใจเชื่อว่าเธอและซ่งเย่เป็นคู่ข้าวใหม่ปลามันที่รักใคร่กลมเกลียวกันจริงๆ

แต่ในความเป็นจริง ซ่งเย่เพิ่งเก็บเธอมาได้เมื่อวาน และเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกันตามลำพังรวมแล้วยังไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ

เรียกได้ว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิงแบบเธอมาก่อน แม้แต่ในโลกปัจจุบันที่ซ่งเย่ใช้ชีวิตมากว่ายี่สิบปีก็ตาม

ครู่ต่อมา เสียงของมือปราบจ้าวก็ดังมาจากข้างนอกอีกครั้ง คาดว่าคงไปตามคนมาช่วยจากในเมืองเฉิงเซี่ยนแล้ว

ซ่งเย่รีบออกไปที่ร้านน้ำชาและเห็นว่ามือปราบจ้าวพาผู้ช่วยร่างกำยำบึกบึนมาด้วยสามคน คาดว่าสี่คนนี้น่าจะจัดการขับไล่ราชาหมาป่าได้สบายๆ

จ้าวอี้เกาถามซ่งเย่ "เจ้าหมาป่ายักษ์นั่นเข้ามาในหมู่บ้านแล้วทำร้ายใครหรือเปล่า?"

ซ่งเย่ตอบ "มันหนีไปแล้วครับ!"

มือปราบจ้าวถอนหายใจอย่างโล่งอก "หนีไปก็ดีแล้ว!"

เห็นได้ชัดว่าเขามีความผูกพันลึกซึ้งกับหมู่บ้านชิวอวี่

แต่จู่ๆ มือปราบจ้าวก็ตาโต จ้องมองไปด้านหลังซ่งเย่เขม็ง

ซ่งเย่มองตามสายตาเขาไป

เห็นฉินซีอี้เดินออกมาจากลานบ้านเล็กๆ เธอเปลี่ยนจากชุดผ้าป่านที่ป้าซุนให้มา เป็นชุดกระโปรงสีดำที่เรียกว่า 'อาภรณ์นิลกาฬเก้าชั้นฟ้า'

การที่ชุดสีดำของเธอปรากฏขึ้นอีกครั้ง แสดงว่าหลังจากดื่มซุปที่ซ่งเย่ตุ๋นให้ 'พลังตบะ' ของเธอก็ฟื้นคืนมามากโขแล้ว

"นี่... นี่คุณหนูบ้านใครกัน!" มือปราบจ้าวตะกุกตะกัก

แม้แต่ในเมืองเฉิงเซี่ยน เขาก็ไม่เคยเห็นหญิงงามขนาดนี้มาก่อน รูปลักษณ์ของฉินซีอี้ราวกับ 'นางฟ้า' จุติลงมายังโลกมนุษย์ และเธอก็ยืนอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว

แต่เธอกลับแผ่กลิ่นอายกดดันที่สูงส่งเกินเอื้อมออกมาด้วย!

"เธอหนีภัยสงครามมาจากเมืองตันเฉิง เพิ่งมาถึงหมู่บ้านชิวอวี่เมื่อวานนี้เอง!" ซ่งเย่กล่าว

มือปราบจ้าวพยักหน้า "เมืองตันเฉิงตั้งอยู่ชายแดนแคว้นหลี ที่นั่นมีการสู้รบกันบ่อยครั้งจริงๆ"

ขณะพูด สีหน้าของมือปราบจ้าวก็ฉายแววกังวลโดยไม่รู้ตัว หากเมืองตันเฉิงแตกพ่าย และกองทัพแคว้นเหยียนรุกคืบเข้ามาโดยไร้การต่อต้าน เมืองเฉิงเซี่ยนก็อาจตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน

ถึงตอนนั้น ชาวเมืองเฉิงเซี่ยนทั้งเมือง หรือแม้แต่ชาวบ้านชิวอวี่ อาจต้องหนีตายกันจ้าละหวั่น!

"สามีน้อย ซุปที่เธอตุ๋นอร่อยมาก ขอบใจนะ!" ฉินซีอี้มองซ่งเย่แล้วยิ้มหวานหยาดเยิ้ม

มือปราบจ้าวอึ้งกิมกี่ไปอีกรอบ หญิงงามราวกับนางฟ้าคนนี้เรียกเจ้าหนุ่มนี่ว่า "สามีน้อย" เหรอ?

ซ่งเย่เห็นความสับสนและตกตะลึงในแววตาของมือปราบจ้าว จึงอธิบายว่า "เธอถือว่าเป็นภรรยาที่ยังไม่ได้เข้าพิธีของข้า ผู้ใหญ่บ้านเพิ่งจะจับคู่ให้เมื่อคืนนี้เอง!"

ได้ยินดังนั้น มือปราบจ้าวก็งุนงงสุดขีด 'ตาเฒ่าผู้ใหญ่บ้านนี่ใจร้ายชะมัด ข้าจ้าวอี้เกาทำคุณประโยชน์ให้หมู่บ้านชิวอวี่ตั้งมากมายแถมยังโสดสนิท มีสาวงามขนาดนี้แทนที่จะยกให้ข้าจ้าวก่อน ดันยกให้ไอ้เด็กนี่ซะงั้น!'

"สามีน้อย งานแต่งของเราอาจต้องเลื่อนออกไปก่อนนะ!" จู่ๆ ฉินซีอี้ก็พูดกับซ่งเย่ "ฉันมีธุระต้องไปทำ ต้องเดินทางไกล ไม่รู้จะได้กลับมาเมื่อไหร่!"

พอซ่งเย่ได้ยินดังนั้น เขาก็รู้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้วางแผนจะ 'ชิ่งงานแต่ง' ตั้งแต่ต้น

เธอบอกว่าต้องเดินทางไกลและกำหนดกลับไม่แน่นอน ซึ่งความหมายโดยนัยก็คือ เธอจะไม่กลับมาอีกแล้ว!

ซ่งเย่จึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ไปเถอะ ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่!"

ยังไงซะ เขาก็ติดแหง็กอยู่ในหมู่บ้านนี้ ไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว

ถ้าฉินซีอี้กลับมาจริงๆ ไม่ว่าจะอีกกี่ปี ตราบใดที่ซ่งเย่ยังไม่ถูกเตะออกจากโลกเกม เขาก็ยังคงอยู่ที่หมู่บ้านชิวอวี่นี่แหละ

แม้เขาจะไม่ได้ตั้งใจรอฉินซีอี้กลับมาจริงๆ แต่เขาแค่ออกจากหมู่บ้านมือใหม่ไม่ได้เท่านั้นเอง

แต่พอได้ยินคำตอบของซ่งเย่ ฉินซีอี้ถึงกับอึ้ง พึมพำกับตัวเองในใจ

'เขายังจะรอฉันกลับมาอีกเหรอ? ที่ฉันพูดไปเมื่อกี้มันชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉัน... เจ๊คนนี้กำลังจะชิ่ง? เด็กคนนี้ไม่เข้าใจความหมายแฝงหรือไง?'

เธอจึงแกล้งโน้มตัวเข้าไปใกล้ซ่งเย่ กระซิบข้างหูเขาว่า "เด็กโง่ อย่ารอฉันเลย ฉันไม่เหมาะกับเธอหรอก วันหน้าถ้าเจอผู้หญิงที่ชอบ ก็แต่งงานกับเขาแล้วใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเถอะนะ!"

คำพูดของเธอเท่ากับบอกว่า ผู้หญิงอย่างฉันมันเกินมือเธอจะรับไหว ไปแต่งงานกับผู้หญิงธรรมดาคนอื่นซะเถอะ!

เพราะเธอกลัวจริงๆ ว่าซ่งเย่จะรอเธอเก้อจนเสียเวลาชีวิต เธอเลยพูดให้ชัดเจนขึ้นอีกนิด

"แต่ก็นะ ฉันเรียกเธอว่า 'สามีน้อย' ไปตั้งหลายคำ จะไม่ให้เสียเปล่าหรอก" ฉินซีอี้พูดต่อ "ถือเป็นของขวัญอำลา อยากได้อะไรบอกมาได้เลย!"

ฉินซีอี้คิดว่า 'ปุถุชน' อย่างซ่งเย่คงอยากได้แค่พวกแก้วแหวนเงินทอง ซึ่งเป็นเรื่องง่ายมากที่จะหามาให้

ซ่งเย่ถาม "เจ้ายังมีสัตว์อสูรพวกนกขนทองแบบเมื่อกี้อีกไหม?"

ฉินซีอี้ถามอย่างงุนงง "เลือดเนื้อของสัตว์อสูรพวกนี้ไม่มีประโยชน์ต่อปุถุชนอย่างเธอหรอกนะ จะเอาไปทำไม?"

ซ่งเย่ยิ้ม "ข้าแค่อยากลองชิมดู!"

อย่างที่ฉินซีอี้ว่า สำหรับซ่งเย่ที่ไม่รู้วิชาบำเพ็ญเพียร คุณค่าทางโภชนาการของสัตว์อสูรระดับสูงพวกนั้นก็ไม่ต่างจากเป็ดไก่ธรรมดา

แต่ซ่งเย่ไม่ได้ต้องการเลือดเนื้อของพวกมัน เขาต้องการแค่ค่าประสบการณ์จากการโจมตีปิดฉากพวกมันต่างหาก

พอฉินซีอี้ไปแล้ว ไม่รู้เมื่อไหร่จะกลับมา ในเมื่อเธอเสนอ "ค่าทำขวัญ" ให้เอง ซ่งเย่ก็ไม่เกรงใจล่ะนะ

"ถ้าอยากได้ ฉันก็พอมีอยู่บ้าง!" ฉินซีอี้พูดพลางดึงไก่เขาเดียวและกระต่ายปีกผีเสื้อออกมาจากมิติวว่างเปล่า

สุดท้าย เธอเตือนเขาด้วยความหวังดี "ปีกของกระต่ายปีกผีเสื้อตัวนี้มีพิษนะ อย่าลืมเอาออกก่อนล่ะ!"

ซ่งเย่พยักหน้า "ตกลง!"

"งั้นฉันไปล่ะนะ สามีน้อย!"

พอพูดจบ ฉินซีอี้ก็หันหลังเดินจากไป

อันที่จริง เธอใช้วิชาตัวเบาหายวับไปเลยก็ได้ แต่เธอไม่ทำ เธอกลับเลือกที่จะเดินไปทีละก้าว ค่อยๆ ห่างออกไป หายไปจากสายตาของซ่งเย่ทีละก้าวๆ