บทที่ 04 - เจียงเหล่าลิ่ว!

บทที่ 04 - เจียงเหล่าลิ่ว!

"ตามหลักวิทยาศาสตร์แล้ว การกินข้าวให้อิ่มแค่เจ็ดส่วนถือว่าดีที่สุด"

"การกินมากเกินไป จะทำให้อาหารไปกองรวมกันในกระเพาะ สร้างภาระให้กับระบบทางเดินอาหาร ทำให้ลำไส้บีบตัวช้าลง เกิดอาการอาหารไม่ย่อย..."

"เมื่อกี้พอกินน่องไก่อันที่สองเข้าไป ก็รู้สึกแน่นท้องหน่อยๆ แล้ว"

"นี่น่าจะถือว่าเป็นการกินมูมมาม ไม่ใช่การกินอย่างสมเหตุสมผล!"

ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็...

ยา ก็กินเยอะเกินไม่ได้เหมือนกันใช่ไหม?

การกินอยู่และกินยาในโรงพยาบาลจิตเวช ล้วนมีตารางเวลากำหนดไว้อย่างเคร่งครัด

ราวๆ 12:20 น.

นางพยาบาล "กิตติมศักดิ์" ผู้รับหน้าที่ป้อนยาก็มาถึง

พอเข้ามาในห้อง เธอก็ถลกแขนเสื้อโชว์กล้ามแขนที่ใหญ่กว่าขาผู้หญิงทั่วไปให้เจียงเหอดู "เจียงเหอ ถ้าคราวหน้าเธอกล้ารังแกโจวเยว่อีก ระวังฉันจะไม่เกรงใจนะ!"

ไอ้หยา!

เจียงเหอหัวเราะด้วยความโมโห

คนบ้าอย่างฉัน ยังจะโดนคนรังแกได้อีกเหรอ?

เขาถลกแขนเสื้อบ้าง แสยะยิ้มตอบ "ถ้าพี่กล้าแตะต้องผมแม้แต่ปลายขน ผมจะไปฟ้องผอ.ทันที"

"เธอ!"

นางพยาบาลโกรธจนควันออกหู กระแทกยาลงบนโต๊ะ "กินยา!"

เจียงเหอมองดูยาอย่างละเอียด

ยามีทั้งหมดสี่ชนิด

สองชนิดเป็นแคปซูล อย่างละสองเม็ด

อีกสองชนิดเป็นยาเม็ดสีขาว เม็ดใหญ่หน่อยกับเม็ดเล็กหน่อย

เจียงเหอหยิบแก้วน้ำมา กินทีละเม็ด แบ่งกินหลายครั้งกว่าจะหมด

"ติ๊ง!"

"ใช้ยาอย่างสมเหตุสมผล พละกำลัง +10 kg"

เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นตามคาด แต่เพิ่มพลังให้เจียงเหอแค่ครั้งเดียว

"ยาหนึ่งมื้อของฉันมีเท่านี้ นี่คือคำสั่งแพทย์ ต้องกินตามคำสั่งแพทย์เท่านั้นถึงจะเรียกว่าการใช้ยาอย่าง [สมเหตุสมผล]..."

เจียงเหอตกอยู่ในห้วงความคิด

ยาวันละสามมื้อ ข้าวสามมื้อ

เพิ่มพละกำลังมื้อละ 10 kg

คำนวณดูแล้ววันหนึ่งเขาเพิ่มพลังได้ 60 kg เดือนหนึ่งก็ 1,800 kg

"ความเร็วระดับนี้ถือว่าไม่ช้า... แต่โลกนี้มีสัตว์อสูรอาละวาด ฟังจากที่ผอ.คุยกับตำรวจวันนี้ ดูเหมือนนอกจากผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งแล้ว ยังมีพวกผู้ปลุกพลังอะไรนั่นอีก ดังนั้นฉันต้องรีบแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วกว่านี้!"

"แน่นอน"

"สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้ คือต้องทำความเข้าใจก่อนว่าโลกใบนี้มันเป็นยังไงกันแน่"

โรงพยาบาลจิตเวชไม่ได้จำกัดอิสรภาพของคนไข้

หลังมื้อเที่ยง

เจียงเหอก็ออกจากตึกผู้ป่วยมาเดินเล่นข้างนอก

บริเวณภายนอกโรงพยาบาล มีคนไข้กำลังทำกิจกรรมกันอยู่ไม่น้อย

คู่รัก [กินอึ] คู่นั้นก็อยู่ด้วย พวกเขายังคงทะเลาะกัน มีคนไข้มุงดูอีกสิบกว่าคน ตะโกนเชียร์เรื่อง "กินอึ" กันอย่างสนุกสนาน

เจียงเหอรังเกียจความสกปรก เลยไม่เข้าไปมุงด้วย

เขาไปเล่นเครื่องออกกำลังกายอยู่พักหนึ่ง

"ติ๊ง!"

"ออกกำลังกายอย่างสมเหตุสมผล พละกำลัง +10 kg"

"เอ๊ะ?"

การค้นพบโดยบังเอิญนี้ ทำเอาเจียงเหอตาลุกวาว

แต่พอลองคิดดู ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ

กินยาอย่างสมเหตุสมผล กินอาหารอย่างสมเหตุสมผลยังเพิ่มพลังได้ แล้วทำไมออกกำลังกายอย่างสมเหตุสมผลจะเพิ่มพลังไม่ได้ล่ะ?

"ถ้าการออกกำลังกายก็เพิ่มพลังได้... งั้นก็มีช่องทางให้พลิกแพลงได้เยอะเลย"

"ออกกำลังกายอย่างสมเหตุสมผล..."

"ฉันกินข้าวเที่ยงเสร็จ มาเดินเล่น ยืดเส้นยืดสาย ถือเป็นการออกกำลังกายอย่างสมเหตุสมผล"

"ฉันวิ่งตอนเช้า วิ่งตอนเย็น... เวลาว่างๆ ก็โหนบาร์ วิ่งจ๊อกกิ้ง กระโดดเชือก วิดพื้น บริหารร่างกาย แบบนี้จะไม่สมเหตุสมผลเหรอ?"

กวาดตามองหน้าจอสถานะ

[พละกำลัง]: 220 kg

เขากำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงพละกำลังที่เปี่ยมล้นไปทั่วร่าง เจียงเหอรู้สึกกระปรี้กระเปร่า ตั้งใจจะวิ่งสักสองรอบก่อนค่อยว่ากัน

"หือ?"

วิ่งไปได้ไม่ถึงสองร้อยเมตร เจียงเหอก็หยุดอยู่ตรงที่ร่มไม้แห่งหนึ่ง

เขาเห็นผอ.กำลังตั้งวงเล่นไพ่นกกระจอกกับคนไข้สามคน ด้วยความสงสัยจึงเดินเข้าไปถาม "ผอ. เล่นไพ่กันอยู่เหรอครับ?"

"เจียงเหอ!"

คนไข้คนหนึ่งเงยหน้าขึ้นมา เห็นเขาแล้วดีใจ "มาได้จังหวะพอดี... ช่วยเล่นแทนฉันสักสองตาก่อน ฉันจะไปขี้"

ไม่รอให้เจียงเหอตอบรับ คนไข้คนนั้นก็กุมก้นวิ่งแน่บไปเลย

ผอ.อันโกรธจนหน้าแดง ด่าไล่หลัง "ไอ้เวรนี่ ชนะแล้วชิ่ง... คราวหน้าไม่เล่นด้วยแล้ว!"

"???"

เจียงเหอทำหน้างง นั่งลงแล้วถาม "ผอ.ครับ พวกคุณเล่นกินเงินกันด้วยเหรอ?"

"เล่นขำๆ ติดปลายนวมนิดหน่อยน่า"

ผอ.อันคาบบุหรี่ไว้ที่มุมปาก มือซาวไพ่อย่างชำนาญ เร่งให้เจียงเหอจั่วไพ่ เจียงเหอจั่วไพ่ไปพลาง หยิบซองบุหรี่ของผอ.มาจุดสูบเองมวนหนึ่ง แล้วเนียนๆ เก็บทั้งบุหรี่และไฟแช็กเข้ากระเป๋าตัวเอง "ผมไม่มีเงินนะ!"

"ไม่เป็นไร ฉันให้ยืมยี่สิบ"

จัดไพ่เสร็จ ผอ.อันทิ้งไพ่ทิศตะวันออก

"พง!" (เรียกไพ่ตอง)

เจียงเหอเรียกไพ่ทิศตะวันออก แล้วทิ้งไพ่นกกระจอก (1 เชือก) คนไข้ทางขวามือบอก "ไม่เอา"

คนไข้ทางซ้ายมือผลักไพ่ทิศใต้สี่ตัวล้มลงอย่างดุดัน ตบโต๊ะตะโกนลั่น "ระเบิด!" (ศัพท์ไพ่โป๊กเกอร์)

"???"

เจียงเหอเอ๋อรับประทาน

ส่วนผอ.อันกลับทำท่าทางสุขุม บอกว่า "ผ่าน"

อ้าวเฮ้ย...

เจียงเหอหน้ามืดถาม "ผม... ผมต้องเล่นยังไงเนี่ย?"

คนไข้คนหนึ่งบอก "เล่นไพ่นกกระจอกไม่เป็นเหรอ? อยากทิ้งอะไรก็ทิ้งสิ!"

คนไข้คนเดิมเร่ง "เร็วๆ ระเบิดของฉันนายจะเอาไหม? ไม่เอาฉันลงต่อแล้วนะ... สองจุด!"

"เล่นบ้าอะไรของพวกแกฟะ!"

เจียงเหอผลักไพ่ล้ม ลุกขึ้นหันหลังกลับไปวิ่งต่อ

ผอ.อันตะโกนไล่หลัง "ไม่เล่นก็ไม่ต้องเล่นสิ จะล้มกระดานทำไม... เดี๋ยวๆ บุหรี่ฉันล่ะ? ไฟแช็กฉันล่ะ? แล้วเงินยี่สิบที่ให้ยืมล่ะ?"

เจียงเหอทำหูทวนลม แต่ฝีเท้ากลับเร่งความเร็วขึ้น

เขาวิ่งรอบโรงพยาบาลได้หนึ่งรอบ

"ติ๊ง!"

"ออกกำลังกายอย่างสมเหตุสมผล พละกำลัง +10 kg"

เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นในหัวตามนัด

เจียงเหอหามุมกำแพง นั่งลงในร่มเงา ล้วงบุหรี่ออกมาเตรียมจะจุดสูบ ทันใดนั้นหูเขากระดิก ได้ยินเสียงซุบซิบดังมาจากอีกฝั่งของกำแพง...

"เร็วเข้า หลี่ซื่อ มัวโอ้เอ้อะไรอยู่?"

"รีบเข้าโรงพยาบาลเร็ว พวกตำรวจกับคนของสำนักงานบริหารยุทธ์ตามมาใกล้แล้ว..."

"กลัวบ้าอะไร พวกเราเป็นคนบ้า ต่อให้โดนจับแล้วใครจะทำอะไรเราได้?"

ชายแก่ตัวเล็กๆ สามคน ท่าทางลับๆ ล่อๆ ปีนข้ามกำแพงเข้ามา

เจียงเหอ "..."

บุหรี่ในปากเขาร่วงตุ๊บลงพื้น

"อ้าว?"

"เหล่าลิ่ว? (น้องหก)"

"เอ็งฟื้นตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ทำไมมาอยู่นี่? มานั่งขี้เหรอ?"

"???"

เจียงเหอเดาตัวตนของตาแก่สามคนนี้ได้ทันที ต้องเป็น จางซาน, หลี่ซื่อ และ หวังหมาจื่อ แน่นอน แต่เขาไม่เข้าใจ สงสัยว่า "ผม... ผมกลายเป็นเหล่าลิ่ว (น้องหก) ไปตั้งแต่เมื่อไหร่?"

ชายแก่คนหนึ่งเดินเข้ามา เอามืออังหน้าผากเจียงเหอ "ตัวก็ไม่ร้อนนี่หว่า... เข้าใจละ เอ็งกระโดดตึกจนความจำเสื่อมใช่ไหม? จำพี่สามคนนี้ได้รึเปล่า?"

เจียงเหอ "พี่คือ... จางซาน?"

จางซานก้มลงเก็บบุหรี่ที่เจียงเหอทำตกพื้นขึ้นมา แล้วดีดนิ้ว...

ฟึ่บ!

เปลวไฟลุกพรึ่บขึ้นที่ปลายนิ้ว

เขาจุดบุหรี่สูบอัดเข้าปอดลึกๆ แล้วพูดว่า "ถูกต้อง ข้าคือพี่สามของเอ็ง นี่พี่สี่หลี่ซื่อ นี่พี่ห้าหวังหมาจื่อ เอ็งเป็นลำดับที่หก ก็ต้องเป็นเจียงเหล่าลิ่วสิ ลืมเรื่องที่พวกเราสาบานเป็นพี่น้องกันเมื่อเดือนก่อนไปแล้วเรอะ?"

"สาบานเสร็จยังแอบเข้าไปในห้องผอ. แก้ชื่อกันเองด้วยนะ!"

เจียงเหอกลืนน้ำลายดังเอือก พึมพำว่า "แก้แฟ้มประวัตินั่นฉันก็เอาด้วยเหรอ? เดี๋ยวสิ พี่สาม ไฟที่มือพี่มันคืออะไร?"

จางซานหัวเราะ "ดูท่าเหล่าลิ่วจะความจำเสื่อมจริงๆ... ลืมไปแล้วเหรอ? พี่สามของเอ็งเป็นผู้ปลุกพลังธาตุไฟไงล่ะ!"

[จบแล้ว]