บทที่ 24 ข้าวกล่อง

เด็กสาวยืนอยู่หน้าประตูห้องรับรองแขก งอนิ้วเคาะลงบนบานไม้เบาๆ

"ตื่นหรือยังคะ คุณขี้เมา"

คงเพราะเมื่อคืนไม่ได้ถามชื่อแซ่กันไว้ เธอเลยถือวิสาสะเรียกด้วยฉายาที่ตั้งขึ้นสดๆ ร้อนๆ แบบนี้

เสียงตอบรับดังมาจากข้างในทันที "ตะ... ตื่นแล้วค่ะ..." ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับต่างจากความมั่นใจแบบคนเมาเมื่อวานลิบลับ ตอนนี้ฟังดูขลาดกลัวและประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

สร่างเมาสนิทแล้วสินะ

เวลาไม่เมา กลับกลายเป็นคนขี้อายสุดกู่ซะอย่างนั้น

มิซึกิ ชิโอะพอจะเคยได้ยินเรื่องคนประเภทนี้มาบ้าง

"ขอเข้าไปนะคะ" เธอไม่ได้ขออนุญาต แต่เป็นการบอกกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะเปิดประตูเข้าไป

ภาพที่เห็นคือ ฮิโรอิ คิคุรินั่งอยู่ขอบเตียง ผมสีแดงเบอร์กันดียุ่งเหยิงเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้น แววตาฉายความขัดเขินและความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างที่มิซึกิ ชิโอะอ่านไม่ออก

"มื้อเช้าเสร็จแล้วค่ะ คิดว่าคุณคงจะหิวแล้ว ออกไปกินด้วยกันไหมคะ" น้ำเสียงของมิซึกิ ชิโอะยังคงสงบนิ่งและไม่ยินดียินร้าย

"ค่ะ รบกวนด้วยนะคะ" ฮิโรอิรีบพยักหน้ารัวๆ แล้วลุกขึ้นยืน

"ล้างหน้าล้างตาก่อนก็ได้ค่ะ"

มิซึกิ ชิโอะทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินออกจากห้อง จงใจเว้นพื้นที่ส่วนตัวให้อีกฝ่าย เธอรู้ดีว่าคนที่มีอาการประหม่าทางสังคมจะรู้สึกอึดอัดที่สุดเวลาถูกจ้องมองขณะทำอะไรสักอย่าง ซึ่งความเข้าใจนี้ก็มาจากประสบการณ์ตรงสมัยที่เธอยังมีอาการแบบนั้นอยู่บ้าง

เมื่อเห็นเด็กสาวเดินออกไป ฮิโรอิก็แอบผ่อนลมหายใจออกมา หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย เธอก็เดินตามออกมาเช่นกัน

ไม่นานนัก ฮิโรอิที่ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จสรรพก็นั่งลงที่โต๊ะอาหาร มิซึกิ ชิโอะนั่งรออยู่ก่อนแล้วและยังไม่ได้เริ่มกิน

"หืม?" มิซึกิ ชิโอะสังเกตว่าฮิโรอิที่นั่งตรงข้ามเอาแต่นั่งสงบเสงี่ยม จ้องมองมาที่เธอตาแป๋ว แต่ไม่ยอมแตะต้องอาหาร

"กินได้เลยค่ะ ไม่ต้องเกรงใจ" เธอยิ้มบางๆ พลางเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ

"โอเคค่า" ฮิโรอิ คิคุริถึงยอมหยิบช้อนส้อมขึ้นมาตักอาหารกินทีละคำเล็กๆ อย่างว่านอนสอนง่าย

เกรงใจกันเกินไปแล้วมั้ง มิซึกิ ชิโอะคิดในใจขณะตักอาหารเข้าปาก

แต่จะว่าไป เวลาไม่เมา ฮิโรอิก็ดูน่ารักดีเหมือนกันแฮะ

มื้ออาหารจบลงอย่างรวดเร็วท่ามกลางความเงียบ

หลังจากเก็บจานชามเรียบร้อย มิซึกิ ชิโอะก็ส่งเสื้อผ้าที่ซักและอบแห้งแล้วให้ฮิโรอิ บอกให้เธอไปเปลี่ยนในห้อง ส่วนตัวเองก็หันไปจัดกระเป๋านักเรียนเตรียมตัว

ฮิโรอิที่ยืนอยู่ข้างๆ อาสาล้างจานอย่างเงียบๆ หลังจากล้างจนสะอาดเอี่ยม เธอก็กลับเข้าไปเปลี่ยนชุดเดิมของตัวเองในห้อง

เมื่อมิซึกิ ชิโอะเดินออกมาจากห้องนอนอีกครั้ง ก็พบฮิโรอิยืนก้มหน้าพึมพำอะไรบางอย่างอยู่คนเดียวที่หน้าประตูทางออก

"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ" เธอถามเสียงเบา

"เอ่อ... คือว่า..." ฮิโรอิพูดตะกุกตะกัก คำพูดวนไปวนมาอยู่ในปาก สุดท้ายเธอก็สูดหายใจลึก แล้วโค้งตัวลงต่ำแทบจะตั้งฉากกับพื้นต่อหน้ามิซึกิ ชิโอะ

"ขอโทษจริงๆ ที่สร้างความเดือดร้อนให้นะคะ!"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" มิซึกิ ชิโอะยกมือเท้าเอวข้างหนึ่ง มองดูอีกฝ่ายที่แม้จะหันหน้าหนีแต่ก็ยังแอบชำเลืองมองมาเป็นระยะ แววตาของเธอฉายรอยยิ้มจางๆ

เธอก้มมองนาฬิกาแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น "คุณเนี่ยน่ารักดีนะ แต่หนูต้องไปแล้ว เดี๋ยวจะไปโรงเรียนสาย ถ้ามีโอกาสเจอกันคราวหน้า ค่อยมาคุยกันดีๆ นะคะ"

น่ารัก?

ฉันเนี่ยนะ?

ถึงจะเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่พอโดนเด็กสาวชมซึ่งหน้าแบบนี้ ความเขินอายก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนหน้าร้อนผ่าว ฮิโรอิรู้สึกได้เลยว่าแก้มตัวเองกำลังแดง

แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความเร่งรีบในน้ำเสียงของอีกฝ่าย ฮิโรอิรู้ดีว่าไม่ควรรั้งตัวเธอไว้นานกว่านี้

เธอกำลังจะหันหลังกลับ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะลองถามหยั่งเชิงเสียงเบาหวิว "ถ้า... ถ้าคราวหน้า... คุณเจอฉันอีก จะยังเก็บฉันกลับมาด้วยไหมคะ?"

"ค่ะ" มิซึกิ ชิโอะตอบกลับเรียบๆ ไม่ได้คิดลึกถึงความหมายแฝงใดๆ "กลางค่ำกลางคืน ปล่อยให้คุณอยู่ข้างนอกคนเดียวมันอันตรายเกินไป"

"อา—"

ณ วินาทีนี้ มิซึกิ ชิโอะหารู้ไม่ว่าบูมเมอแรงที่เธอเพิ่งขว้างออกไปนั้น จะวกกลับมาฟาดหัวตัวเองได้แม่นยำขนาดไหนในอนาคต

— — — —

บรรยากาศในโรงเรียนฮาเนซากิกาวะยามเที่ยงยังคงสงบสุขเช่นเคย เหล่านักเรียนหญิงจับกลุ่มพักผ่อนหย่อนใจตามอัธยาศัย

"ริกิ ไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันไหม"

เด็กสาวผมยาวดำขลับเงยหน้าขึ้นจากการจัดหนังสือเมื่อได้ยินคำชวน "เอาสิ"

มิซึกิ ชิโอะพยักหน้ารับ กำลังจะเอ่ยปากพูดต่อ ทว่าเสียงเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นจากด้านข้าง

"ขอฉันไปด้วยคนได้ไหม?"

ทั้งสองหันไปมอง พบเด็กสาวทรงผมวูลฟ์คัท (Wolf Cut) ยืนหน้านิ่ง ใบหน้าคมเฉี่ยวไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

"ไคริน?" ริกิแสดงสีหน้าประหลาดใจอย่างชัดเจน ดูเหมือนจะไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะโผล่มาปุบปับแบบนี้

มิซึกิ ชิโอะลอบสังเกตอีกฝ่าย ความสงสัยผุดขึ้นในใจ

สีหน้าของฮาจิมัน ไครินยังคงเรียบเฉยเป็นปกติ

ตอนแรกเธอนึกว่าอีกฝ่ายจะมาเพราะความหึงหวง แต่ท่าทีแบบนี้มันดูไม่เข้าเค้าเท่าไหร่ เท่าที่ชิโอะเข้าใจ การแสดงออกถึงความเป็นห่วงเป็นใยที่ไครินมีต่อริกินั้นชัดเจนมาตลอด

ถ้าหึงจริง ก็น่าจะกีดกันไม่ให้เธอเข้าใกล้ริกิไปเลยสิ ไม่ใช่มารขอแจมด้วยแบบนี้

คิดไปก็ปวดหัว ช่างมันเถอะ

"ได้สิคะ" มิซึกิ ชิโอะพยักหน้า

"เฮ้อ—"

ริกิแอบถอนหายใจเบาๆ แผนที่จะได้อยู่กับชิโอะสองต่อสองพังไม่เป็นท่าเสียแล้ว

"ขอบใจ"

ทั้งสามคนถือกล่องข้าวเดินไปหามุมสงบๆ นอกตึกนั่งกินด้วยกัน ตามมารยาทแล้วก็น่าจะต่างคนต่างกิน แต่ดูเหมือนจะมีใครบางคนไม่คิดแบบนั้น

"คุณมิซึกิ ข้าวกล่องน่ากินจังเลย" จู่ๆ ไครินก็พูดขึ้น "ขอลองชิมสักคำได้ไหม?"

"เอ๊ะ?"

"หือ?"

มิซึกิ ชิโอะกับริกิชะงักไปพร้อมกัน

มิซึกิ ชิโอะหันไปมองอย่างงุนงง ถึงเธอกับฮาจิมัน ไครินจะไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่ก็ไม่ได้สนิทถึงขั้นจะมาขอแบ่งข้าวกล่องกินกันได้ อย่างมากก็แค่เพื่อนร่วมห้องที่เห็นหน้าค่าตากันทุกวัน

ทำไมจู่ๆ ถึงพัฒนาความสัมพันธ์มาถึงขั้นขอชิมกับข้าวฝีมือเธอได้ล่ะ?

หรือว่าเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติของสาวๆ เขาทำกันนะ?

ถึงจะไม่เข้าใจท่าทีตีสนิทเกินเบอร์ของไคริน แต่มิซึกิ ชิโอะก็ไม่อยากทำให้อีกฝ่ายเสียหน้า

เธอจึงเลื่อนกล่องข้าวไปให้เบาๆ

"อยากชิมอันไหนคะ"

ฮาจิมัน ไครินไม่ได้ทำอะไรน่าเกลียด เธอเพียงแค่คีบเครื่องเคียงไปนิดหน่อย และคีบเนื้อสัตว์จากกล่องของตัวเองมาวางคืนให้ในกล่องของมิซึกิ ชิโอะเป็นการแลกเปลี่ยน

ถือว่ารู้มารยาทดีทีเดียว

"ขอบคุณนะ" มิซึกิ ชิโอะกล่าวขอบคุณเบาๆ พอกลับมามองทางเดิม ก็ประสานสายตาเข้ากับริกิที่กำลังจ้องเขม็งมาที่เธออยู่

"อ้อ..." มิซึกิ ชิโอะเข้าใจความหมายทันที

แม้จะแปลกใจนิดหน่อย แต่ดูเหมือนริกิจะนับเธอเป็นคนสนิทไปเรียบร้อยแล้ว แม้จะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ความรู้สึกสนิทใจนี้กลับเกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

เธอจึงแลกเปลี่ยนกับข้าวกับริกิบ้าง

พอได้ลิ้มรสอาหารฝีมือชิโอะเหมือนกับไคริน ชิอินะ ริกิก็รู้สึกปลาบปลื้มใจอยู่ลึกๆ แม้สีหน้าจะยังคงเรียบเฉย

เธอก้มหน้าตักเข้าปาก—

อร่อยจัง

เมื่อมองดูเสี้ยวหน้าด้านข้างที่นุ่มนวลและงดงามของมิซึกิ ชิโอะ ความปรารถนาบางอย่างก็แวบเข้ามาในใจของริกิ ถ้าได้กินอาหารฝีมือเธอตลอดไป ได้อยู่ข้างๆ เธอตลอดไป คงจะดีไม่น้อย

แล้วเธอก็รีบสะบัดหน้าไล่ความคิดนั้นออกไปทันที

ก็แหม... เธอกับชิโอะเป็นผู้หญิงด้วยกันทั้งคู่นี่นา