บทที่ 4: วงดนตรีหญิงก็มีระบบกับเขาด้วยเหรอ?

เบื้องหน้าของเธอ ปรากฏหน้าจอเรืองแสงสว่างวาบขึ้น แววตาของมิซึกิ ชิโอะ ฉายแววฉงนสนเท่ห์

นี่มันอะไรกัน?

【คำอธิบายกลไก】

เมื่อคุณดำเนินกิจกรรมใดอย่างต่อเนื่อง ค่าความชำนาญที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมนั้นจะเพิ่มสูงขึ้น

ทักษะแต่ละประเภทแบ่งออกเป็น 5 ระดับ ได้แก่: ฝึกหัด, มือสมัครเล่น, มืออาชีพ, ยอดเยี่ยม และระดับศิลปิน

ทุกครั้งที่เลื่อนระดับ ทักษะดังกล่าวจะไม่มีวันเสื่อมถอยลงแม้จะไม่ได้ทบทวนเป็นเวลานานก็ตาม

โปรดทราบว่า ความแตกต่างระหว่างแต่ละระดับนั้นมหาศาลมาก โปรดใช้ความพยายามและความมุ่งมั่นในการฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอ

ชิโอะอ่านข้อความบนหน้าจอจนครบถ้วนและพอจะทำความเข้าใจได้ว่านี่คือสิ่งที่เรียกว่า "ระบบ"

จะว่าไปก็น่าประหลาดใจไม่น้อย หากไม่มีข้อจำกัดบางอย่างอยู่ เธอคงจะหลุดสบถออกมาดังๆ ไปแล้ว

มิซึกิ ชิโอะ เป็นเหมือนเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นใหม่ เธอเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่อสิ่งที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันนี้ และปรารถนาจะทดสอบมันดูทันที

แต่ในเมื่อหน้าจอบอกว่ามันเกี่ยวข้องกับความชำนาญ แล้วเธอควรจะเริ่มจากตรงไหนดี?

เธอก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สมองอันชาญฉลาดเริ่มทำงาน และไม่นานนักเธอก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา

อา! ในเมื่อมันเกี่ยวข้องกับวงดนตรี งั้นเธอก็ควรจะลองร้องเพลงดูไม่ใช่เหรอ?

คิดได้ดังนั้นเธอก็ลงมือทำทันที ปกติแล้วชิโอะค่อนข้างจะรักความสบายและขาดความกระตือรือร้นในการลงมือทำสิ่งต่างๆ แต่ในวินาทีนี้ ความอยากรู้อยากเห็นอันแรงกล้ากลับมีอำนาจเหนือความขี้เกียจที่ฝังลึกอยู่ในกมลสันดาน

เธอนึกย้อนไปถึงเพลงโปรดในความทรงจำ เตรียมเลือกมาสักเพลงเพื่อลองฝึกร้อง

"เส้นสายสีแดงและน้ำเงินที่ถักทออยู่ในร่างกายของเธอ—"

น้ำเสียงใสกระจ่างและไพเราะค่อยๆ ขับขานท่วงทำนองตามความทรงจำ ทว่าเธอกลับไม่เคยร้องได้ทันจังหวะต้นฉบับเลยแม้แต่น้อย

"สอดประสานรวมกันเป็นหัวใจดวงนี้~"

หลังจากร้องไปได้เพียงสองประโยค ชิโอะก็หยุดลง

จะว่ายังไงดี ด้วยทักษะทางภาษาของเจ้าของร่างเดิม ทำให้เธอร้องเนื้อร้องไม่ผิดเพี้ยน แต่เธอกลับคุมคีย์ไม่อยู่และร้องคร่อมจังหวะเสมอ ซึ่งก็นับเป็นเรื่องปกติสำหรับมือใหม่และไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจจริงๆ ก็คือ แม้จะเป็นเช่นนั้น แต่น้ำเสียงของเธอกลับมีความไพเราะอย่างบอกไม่ถูก... หรืออาจจะเป็นเพราะต้นทุนเสียงที่ดีของร่างกายนี้กันนะ?

แต่มันก็ยังรู้สึกเหลือเชื่ออยู่ดี

มิซึกิ ชิโอะ ตัดสินใจลองร้องดูอีกหลายๆ รอบ

อย่างไรเสีย จุดประสงค์แรกเริ่มของเธอก็คือการทดสอบว่าระบบความชำนาญนี้ใช้งานได้จริงหรือไม่ ไม่ใช่การมาหลงไหลในเสียงตัวเอง... และเธอจะไม่มีวันยอมรับเด็ดขาดว่าหลังจากที่คุณอาลากลับไปเมื่อคืน เธอแอบลองหัดออกเสียงหลายรูปแบบและหัดพูดประโยคทุกประเภทที่นึกออกคนเดียว

แค่คิดถึงเรื่องนั้นเธอก็ขมวดคิ้วด้วยความขัดเขิน

ไม่ว่าจะเป็นน้ำเสียงออดอ้อนออเซาะ หรือประโยคที่ดูเพ้อฝันเกินจริง หากมีใครมาได้ยินเข้าคงน่าอายพิลึก

กริ๊ง—

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เธอหยิบขึ้นมาดูพบว่าเป็นสายเรียกเข้าจากคุณนากาซากิ

ช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน เธอกำลังนึกถึงคุณอาอยู่พอดี

ชิโอะกดรับสายพลางทัดปอยผมที่หลุดลุ่ยไว้หลังใบหน้าอย่างลวกๆ แล้วแนบโทรศัพท์เข้ากับหู

"คุณอาคะ?"

"เสี่ยวซี~ เมื่อคืนหลับสบายไหมจ๊ะ?" เสียงจากปลายสายเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและเมตตา

"ค่ะ หลับสบายมากเลย ขอบคุณมากนะคะ" ชิโอะตอบกลับเสียงเบา

"อาเป็นอาของหลานนะ ห้ามพูดคำว่าขอบคุณเด็ดขาดจ้ะ" คุณนากาซากิแสร้งทำเสียงดุ เพราะสำหรับคนในครอบครัวแล้ว ความเกรงใจเช่นนี้ดูจะเกินจำเป็นไปหน่อย

เมื่อนึกถึงธุระสำคัญได้ เธอจึงเข้าเรื่องทันทีโดยไม่เสียเวลา

"จริงด้วยเสี่ยวซี อาจัดการเรื่องงานกับเรื่องเรียนให้เรียบร้อยแล้วนะ อย่าลืมไปรายงานตัวพรุ่งนี้ด้วยล่ะ เดี๋ยวอาจะส่งที่อยู่ไปให้"

สมแล้วที่เป็นถึงผู้บริหารระดับสูงในย่านโทชิมะแห่งโตเกียว ช่างทำงานได้รวดเร็วทันใจเหลือเกิน

"ตกลงค่ะ" ชิโอะรับคำ

หลังจากวางสายได้ไม่นาน นอกจากที่อยู่สองแห่งที่ส่งมาแล้ว อีกฝ่ายยังแนบข้อความทิ้งท้ายไว้ว่า:

"อาโอนค่าใช้จ่ายส่วนตัวของเดือนนี้เข้าบัตรให้แล้วนะจ๊ะ"

นี่มัน... เงินทุนตั้งตัวงั้นเหรอ? เธออดสงสัยไม่ได้

แต่ในเมื่อให้มาแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่รับไว้

ทว่า เมื่อชิโอะเช็กยอดเงินในบัญชี เธอก็ต้องตกตะลึงกับตัวเลขที่ปรากฏ

2,000,000 เยน หรือตีเป็นเงินไทยก็เกือบๆ ห้าแสนบาท

เมื่อมองดูยอดเงินนี้ เธอถึงกับรู้สึกกระดากใจขึ้นมาทันที

คุณอาคะ คุณอาคิดว่าเดือนหนึ่งหนูจะใช้เงินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอคะ...? ช่างเถอะ เลิกคิดเรื่องนี้ก่อนดีกว่า

ชิโอะสูดลมหายใจลึกและหันกลับมาจดจ่อกับการฝึกร้องเพลงต่อ

ปัญหายังคงมีอยู่มากมาย ทั้งคีย์เพี้ยน ร้องรีบจังหวะ ร้องลากเสียงช้า ปัญหาเดิมๆ ยังอยู่ครบ แต่เธอก็ได้ค้นพบสิ่งใหม่เช่นกัน

อย่างเช่น เสียงของเธอนั้นดูเบาโหวงและขาดพลัง ไม่สามารถลากเสียงให้จบประโยคเพลงได้ และต้องหยุดพักหายใจหลังจากร้องไปได้เพียงไม่กี่คำ นี่คือระดับที่แท้จริงของเธอในตอนนี้

พูดตามตรง ชิโอะเริ่มสงสัยว่าระบบนี้เชื่อถือได้แค่ไหน การร้องเพลงอย่างไรก็ต้องมีพื้นฐานและทักษะทางดนตรีบ้างไม่ใช่หรือ? แต่สำหรับเธอ... ครั้งล่าสุดที่ได้เรียนวิชาดนตรีอย่างจริงจังคือสมัยประถม และตอนนี้อายุทางจิตใจของเธอก็ปาเข้าไปยี่สิบกว่าปีแล้ว

เวลาผ่านไปอย่างเงียบเชียบประมาณหนึ่งชั่วโมง พูดกันตามสัตย์จริง หากเธอไม่เปิดดูคลิปสอนร้องเพลงออนไลน์และหัดร้องตามไปด้วย เธอคงทนทำแบบนี้ได้ไม่นานขนาดนี้

ไม่ได้ล้อเล่นนะ การร้องเพลงเปล่าๆ โดยไม่มีดนตรีประกอบมันเป็นเรื่องยากเกินไปสำหรับเธอ และมันก็น่าเบื่อสุดๆ ด้วย

อย่างไรก็ตาม มันก็มีสิ่งที่พัฒนาขึ้นจริงๆ ปัญหาเรื่องคีย์เพี้ยนและร้องรีบจังหวะเริ่มปรากฏน้อยลงเรื่อยๆ หรือบางครั้งก็หายไปเลย เธอสามารถร้องบางท่อนของเพลงได้ดีขึ้นแล้ว นี่คือความเปลี่ยนแปลงจากการฝึกฝนงั้นหรือ?

ดูเหมือนเธอจะตบหน้าตัวเองที่เคยตั้งข้อสงสัยไว้เมื่อชั่วโมงก่อนได้อย่างงดงาม

ทักษะการร้องเพลงของเธอค่อยๆ พัฒนาขึ้นทีละเล็กทีละน้อยในระดับที่มองเห็นได้

ชิโอะเริ่มรู้สึกหมดไฟที่จะฝึกต่อชั่วคราว การจ้องโทรศัพท์นานเกินไปทำให้เธอรู้สึกว่าควรพักสายตาบ้าง เพราะเธอไม่อยากกลายเป็นคนสายตาสั้น

พอนึกถึงร่างกายเดิม ทั้งสายตาสั้น นิ้วหัวแม่มืออักเสบ ต่อมลูกหมากอักเสบ ลมพิษ สะเก็ดเงิน... ดูเหมือนจะมีปัญหาสุขภาพรุมเร้าเต็มไปหมด

โชคดีที่ร่างกายปัจจุบันไม่มีปัญหาเหล่านั้นเลย

เรียกได้ว่าร่างกายของเด็กสาวคนนี้แข็งแรงและเบาสบายกว่าร่างเดิมของเธอมาก แม้แต่การหายใจก็ยังรู้สึกปลอดโปร่งกว่า

อย่างที่เขาว่ากันว่า คนเรามักไม่เห็นค่าของสิ่งที่อยู่จนกว่าจะเสียมันไป อย่างน้อยชิโอะในตอนนี้ก็รักและถนอมร่างกายนี้มาก และไม่ยอมให้สุขภาพต้องมาพังลงง่ายๆ อีกเด็ดขาด

เพื่อการนี้ เธอจึงเต็มใจที่จะปรับเปลี่ยนพฤติกรรมแย่ๆ เหล่านั้นเสียใหม่

"ขอให้ตัวฉันในอนาคตเก่งขึ้นเรื่อยๆ นะ" เธออวยพรตัวเองเบาๆ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้แล้วเสริมต่อเงียบๆ ว่า:

"แล้วก็ขอให้ชีวิตดีขึ้นด้วยนะ"

พูดจบเธอก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มอย่างผ่อนคลาย ปล่อยให้โทรศัพท์วางแหะอยู่ข้างตัว

"จริงด้วย งานพิเศษที่คุณอาหาให้คือที่ไหนนะ..." บางทีอาจเป็นเพราะความคิดที่ตีกันยุ่งเหยียดในหัว ทำให้เธอเกือบจะลืมเรื่องสำคัญนี้ไปเสียสนิท

ชิโอะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งแล้วเปิดข้อความอ่านอย่างละเอียด

ที่อยู่ที่ระบุไว้คือ ไลฟ์เฮาส์ ที่ชื่อว่า "RiNG"