Chapter 64 : ราชินีตัวกินสมอง - ทรหด

“ขอบคุณ....”

หลังจากโจวเฉินจัดการกับพวกตัดกินสมองไปแล้วชายหนุ่มผมสีเทาที่ล้มลุกคลุกคลานอยู่บนพื้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกและกล่าวขอบคุณเขา

ท่าทีของอีกฝ่ายดูเหนื่อยเล็กน้อยและยังไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ทันที

"เจ้าพวกมอนสเตอร์หน้าตาเหมือนปลาหมึกพวกนี้มันโผล่มาจากไหน?"

โจวเฉินถามอีกฝ่ายเพราะเขารู้สึกว่าการปรากฏตัวของมอนสเตอร์พวกนี้มันค่อนข้างผิดปกติ

“ฉันเองก็ไม่มั่นใจเพราะพึ่งเจอกับพวกมันที่ทางแยกข้างหน้านี่เอง ตรงนั้นยังมีพวกมันอยู่อีกเยอะเลยล่ะ”

ชายหนุ่มตอบ

‘มีอีกเยอะ? แต่เราจำได้ชัดเจนเลยนะว่าแถวๆนั้นเราสำรวจมาหมดแล้ว ไปดูหน่อยแล้วกันเผื่อว่าถ้าจัดการเคลียร์พวกมันได้อาจจะได้ค่าพลังจิตเพิ่มก็ได้’

โจวเฉินคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะมุ่งหน้าตรงไป เดิมทีเขาตรวจสอบพื้นที่บริเวณนั้นมาแล้วและไม่มีแพลนว่าจะกลับไปอีกในช่วงระยะเวลาสั้นๆแต่ในเมื่อมอนสเตอร์นี่มีสกิลที่ช่วยเพิ่มค่าพลังจิตของเขาเขาก็อาจจะได้อะไรบางอย่างมาก็ได้ถ้าจัดการกวาดล้างพวกมันได้

โจวเฉินเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับหอกในมือ ไม่นานนักเขาก็พบเข้ากับมอนสเตอร์ปลาหมึกอีกหลายตัวและชายหนุ่มกับหญิงสาวอีกสองคนที่กำลังสู้อยู่กับพวกมัน

โจวเฉินค่อนข้างประทับใจในตัวสองคนนี้อยู่บ้างเล็กน้อย พวกเขาก็คือชายหนุ่มท่าทางสุภาพและหญิงสาวท่าทางน่ารักนั่นเอง

พวกเขาทั้งสองคนกำลังสู้อยู่กับมอนสเตอร์ปลาหมึกอยู่ พลังกายของมอนสเตอร์ปลาหมึกพวกนี้ไม่ได้แข็งแกร่งนักแต่การโจมตีทางจิตของพวกมันกลับเป็นปัญหายิ่งนัก ไม่เพียงแต่จะทำให้พวกเขาหมดเรี่ยวแรงจะออกอาวุธเท่านั้นแต่ยังทำให้แค่จะยืนให้มั่นคงก็ยังลำบากเลยด้วยซ้ำ

โจวเฉินก้าวไปข้างหน้าและแทงหอกออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อสังหารมอนสเตอร์ปลาหมึกพวกนี้และบุกต่อไปข้างหน้า

หลังจากสังหารมอนสเตอร์ปลาหมึกบนทางเดินไปหลายตัวจนมาถึงจุดที่เขาเคยให้ความสนใจเมื่อครั้งนั้น ห้องประหลาดที่เต็มไปด้วยต้นหญ้าที่สูงกว่าสองเมตรนั่นเอง

เขาทำการสังหารมอนสเตอร์ปลาหมึกที่บริเวณประตูห้องจากนั้นก็สังเกตุเห็นว่ามีพวกมันอีกตัวหนึ่งคลานออกมาจากกลุ่มหญ้าและเข้าโจมตีเขาด้วยการโจมตีทางจิต

“พวกมันทั้งหมดมาจากห้องนี้นี่เอง!”

โจวเฉินเข้าใจที่มาที่ไปได้ในทันที

“ช่วยด้วย...”

ในเวลาเดียวกันนี้เองเสียงผู้หญิงกรีดร้องให้ช่วยก็ดังออกมาจากภายในห้องอีกครั้ง

“ยังอยู่อีกเรอะ?”

โจวเฉินไม่มั่นใจขึ้นมาทันทีเลยว่าเขาควรจะเข้าไปดีไหม เขารู้สึกว่าสถานการณ์มันค่อนข้างวุ่นวายไม่น้อย

“ช่างมันแล้วกัน! เสี่ยงดวงเอา!”

หลังจากคิดอยู่ราวสองวินาทีเขาก็รู้สึกว่าควรจะลองดูซักครั้ง บางทีอาจจะได้อะไรดีๆติดไม้ติดมือมาก็ได้

จากนั้นโจวเฉินก็เดินเข้าไปด้านในช้าๆพร้อมกับหอกและมาเชเต้ในมือ

เขาเหวี่ยงมาเชเต้ตัดหญ้าออกเพื่อถางทางให้กับตัวเอง

ในตอนที่เขาเข้ามาเขาพลันรู้สึกได้เลยว่าอาการมึนหัวนั้นยิ่งมาก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ สร้อยคอเหมันต์ยังคงทำงานอยู่อย่างแน่นอนและเมื่อยืนยันได้แล้วว่าอาการมึนหัวนี้ยังอยู่ในระดับที่เขาทนไหวเขาจึงเดินหน้าต่อไป

ห้องนี้ไม่ได้ใหญ่มากนัก ไม่ช้าไม่นานเขาก็ถางทางมาจนถึงส่วนลึกสุดของห้องจากนั้นเขาก็พลันสัมผัสได้ถึงหนวดยาวหลายเส้นที่จู่โจมเข้ามาทางด้านข้าง

“ฉันรอนายมานานแล้ว!”

ปฏิกิริยาตอบสนองของโจวเฉินรวดเร็วยิ่งนัก เขาเหวี่ยงมาเชเต้เข้าใส่หนวดน่าขยะแขยงพวกนั้นจนขาดสะบั้นในพริบตา จากนั้นเมื่อเขาใช้หอกแทงซ้ำก็พบว่าบริเวณปลายหอกที่แทงลงไปนั้นให้ความรู้สึกลื่นๆราวกับแทงโดนเมือกบางอย่าง

“อ๊า!”

เสียงกรีดร้องของสตรีดังขึ้นมาในเวลาเดียวกันทำให้อาการมึนหัวของโจวเฉินรุนแรงขึ้นไปอีก

ยังไงก็ตามสุดท้ายก็ต้องขอบคุณสร้อยคอเหมันต์ที่ทำให้เขายังทนอยู่ได้

เขาพุ่งตรวจผ่านพงหญ้ารกชัฏเข้าไปยังทิศทางที่มาของเสียงกรีดร้อง

หลังจากก้าวต่อมาไม่กี่กล้าวเขาก็สังเกตเห็นกล่องไม้กล่องหนึ่ง บนกล่องไม้กล่องนี้มีมอนสเตอร์ปลาหมึกขนาดยักษ์กองอยู่ ขนาดตัวของมันใหญ่มากถึงขั้นที่ว่ากล่องไม้ทั้งกล่องแทบจะถูกร่างกายของมันกลบไปจนมิด

ข้างกายของมอนสเตอร์ปลาหมึกตนนี้มีร่างของสตรีผิวสีฟ้านางหนึ่งนอนอยู่ หนวดเส้นนึงของมอนสเตอร์ปลาหมึกยังคงเจาะอยู่ในหัวของสตรีนางนั้นและดิ้นไปดิ้นมาอยู่ตลอดเวลา

“ช่วยด้วย....”

ริมฝีปากของอีกฝ่ายขยับราวเครื่องกลประหนึ่งว่ากำลังขอให้ช่วย

“น่าขยะแขยงจริงๆ นอกจากจะฆ่าคนแล้วยังหมิ่นเกียรติ์ศพอีก”

ความโกรธของโจวเฉินพุ่งทะลุปรอท เขาพยายามต้านทานการโจมตีทางจิตของมันอย่างสุดกำลังและพุ่งเข้าแทงมันด้วยหอกในมือ

ร่างกายของมอนสเตอร์ปลาหมึกยักษ์ตนนี้ทนต่อการโจมตีได้มากกว่าพวกตัวเล็กมากนัก โจวเฉินจำเป็นต้องใช้เวลาซักพักจึงจะสังหารมันลงได้ ในระหว่างกระบวนการนั้นเจ้ามอนสเตอร์นี่ยังมีกระจิตกระใจมามัวคลอดมอนสเตอร์ปลาหมึกขนาดเล็กออกมาอีกตังสามตัวเพื่อช่วยมันสู้แต่สุดท้ายแล้วพวกมันทั้งหมดก็ถูกโจวเฉินสังหารทิ้งอยู่ดี

[พรสวรรค์ช่วงชิงสกิลติดตัวทำงาน : ท่านได้ทำการช่วงชิงสกิลของ ‘ราชินีตัวกินสมอง’ - เสริมแกร่งจิตวิญญาณ(ระดับ1) - ระบบตรวจพบว่าสกิลติดตัวนี้ทรงพลังกว่าสกิลติดตัวที่ท่านมีจึงทำการแทนที่โดยอัตโนมัติ]

[พรสวรรค์ช่วงชิงสกิลติดตัวทำงาน : ท่านได้ทำการช่วงชิงสกิลของ ‘ราชินีตัวกินสมอง’ – สืบพันธุ์อย่างรวดเร็ว(ระดับ1) – ต้องการดูดซับหรือไม่?]

“ไม่โว้ย!”

โจวเฉินเลือกโยนสกิลสืบพันธุ์นี่ทิ้งไปอย่างไม่ใยดี เขาเชื่อว่าร่างกายของเขายังดีพอโดยที่ไม่จำเป็นต้องมีสกิลนี้คอยช่วย

โจวเฉินกวาดร่างของราชินีตัวกินสมองไปให้พ้นจากกล่องด้วยหอกในมือและเปิดกล่องออกมาดู ภายในกล่องนั้นเขาพบกับคัมภีร์สีทองนอนอยู่ด้านในกล่อง

“คัมภีร์อัพเกรดงั้นหรอ”

ด้วยความสงสัยเขาจึงหยิบมันขึ้นมาตรวจสอบดูอย่างระมัดระวัง จากนั้นเขาก็พบว่าคัมภีร์สีทองอันนี้หาใช่คัมภีร์อัพเกรดแต่อย่างใด

[คัมภีร์สกิล ‘ทรหด’]

[ประเภท : คัมภีร์ระดับทองแดงขั้นต่ำ]

[คำอธิบาย : หลังจากใช้คัมภีร์นี้ท่านจะได้รับสกิลติดตัว : ทรหด (ทองแดงขั้นต่ำ)]

[ทรหด(ทองแดงขั้นต่ำ) : ผลกระทบจากการโจมตีทางจิตที่โจมตีมายังคุณจะลดลง25%]

“เป็นคัมภีร์สกิลติดตัวนี่เอง ไม่คิดเลยว่าคนอย่างเราที่มีพรสวรรค์ช่วงชิงสกิลติดตัวอยู่แล้วจะสามารถได้สกิลติดตัวมาด้วยวิธีการอื่นด้วย”

โจวเฉินรู้สึกแปลกๆอยู่บ้าง เขาได้สกิลติดตัวมาแล้วก็หลายครั้งแต่นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาได้สกิลติดตัวมาโดยไม่ผ่านพรสวรรค์ช่วงชิงสกิล

โจวเฉินรีบใช้งานคัมภีร์อันนี้โดยไม่รีรอ หลังจากสัมผัสได้ถึงพลังงานลึกลับบางอย่างที่พวยพุ่งออกมาปรับแต่งร่างกายของเขาเขาก็รีบเปิดหน้าต่างตัวละครขึ้นมาตรวจสอบทันที

[ชื่อ : โจวเฉิน]

[ร่างกาย : 2.1]

[ความเร็ว : 1.7]

[จิตวิญญาณ : 2.1]

[พรสวรรค์ : ช่วงชิงสกิลติดตัว]

[สกิลเรียกใช้งาน : ย่างก้าวสายลม (ระดับ2)]

[สกิลติดตัว : พิษซากศพ(ระดับ1) , พิษงู(ระดับ1) , เสริมแกร่งความเร็ว(ระดับ1) , เสริมแกร่งจิตวิญญาณ(ระดับ1) , เสริมแกร่งกายา(ระดับ1) , พลังช้างสาร(ระดับ1) , ศาสตร์การต่อสู้(ระดับ1) , ศาสตร์การใช้หอก(ระดับ1) , มองเห็นในที่มืด(ระดับ1) , ฟื้นฟูพลังชีวิต(ระดับ1) , หายใจใต้น้ำ(ระดับ1) , กลั้นลมหายใจ(ระดับ1) , ฟื้นฟูร่างกาย(ระดับ1) , แปลงพลังงานแสง(ระดับ1) , ผิวทองแดงกระดูกเหล็ก(ระดับ1) , โมโนลิธ(ระดับ1) , ทรหด(ระดับ1)]

[พลังรบโดยรวม : ทองแดงขั้นกลาง]

“ค่าพลังจิตเพิ่มมาตั้ง0.3แถมยังได้สกิลติดตัวเพิ่มมาอีก”

หลังจากค่าสถานะจิตวิญญาณของเขาเพิ่มขึ้นโจวเฉินก็รู้สึกว่าประสาทการรับรู้ของเขาทรงพลังขึ้นมาก เขามองไปยังคำอธิบายสกิลของสกิลย่างก้าวสายลมและพบว่าระยะเวลาปลอดภัยในการใช้งานเพิ่มขึ้นเป็น30นาทีต่อวันไปแล้ว

หลังจากยืนยันรายรับเรียบร้อยเขาก็คิดจะจากไปแต่เมื่อปรายตามองไปยังศพของสตรีผู้นั้นเขากลับพบว่ามันมีบางอย่างผิดปกติ

“ตอนเริ่มภารกิจหนนี้จำได้ว่ามีผู้ชายอยู่หกแล้วก็ผู้หญิงอยู่สามคน...แต่ทำไมรู้สึกเหมือนว่าเราจะเจอผู้หญิงมาแล้ว5คนกันนะ? ผู้หญิงผมยาว...ผู้หญิงน่าตาน่ารัก...ผู้หญิงสองคนที่เจอที่ห้องแท่นหิน...บวกกับตรงนี้อีกคนนึง...ไม่ถูกแล้วนี่มันมีอะไรผิดปกติแล้วชัดๆ”