Chapter 63 : หน้าไม้ - ตัวกินสมอง

คำเตือนของชายวัยกลางคนผู้นั้นไม่ได้ทำให้โจวเฉินถอยไปแต่อย่างใด เขาเดินเข้าไปภายในห้องเพื่อตรวจสอบสถานการณ์อย่างรวดเร็ว

ห้องนี้มีลักษณะเป็นห้องทางเดินยาว ห่างออกไปราวๆยี่สิบเมตรเบื้องหน้ามีกล่องไม้กล่องหนึ่งวางอยู่และบริเวณกลางห้องนั้นไม่มีอะไรอยู่เลย สิ่งเดียวที่น่าสงสัยมีเพียงหลุมสีดำๆจำนวนมากมายบนกำแพงทั้งสองฝั่งของห้องเพียงอย่างเดียว

“กล่องนั่นดูแล้วเชิญชวนให้อยากเข้าไปเปิดมากเห็นได้ชัดเลยว่าประหลาดสุดๆ ดูแล้วไฟน่าจะพุ่งออกมาจากหลุมสีดำพวกนี้แหละ”

เมื่อรวมกับคำเตือนจากชายหนุ่มคนเมื่อครู่โจวเฉินจึงค่อยๆเดินเข้าไปด้านในอย่างช้าๆและระมัดระวัง

ในช่วงเริ่มต้นยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่เมื่อเขาเดินมาได้ราวๆสองถึงสามเมตรหลุมสีดำๆจำนวนมากบนกำแพงทั้งสองฝั่งก็เริ่มพ่นเปลวเพลิงร้อนฉ่าออกมา เพียงพริบตาเดียวเปลวเพลิงนี้ก็กลบไปทั่วทั้งห้อง

โจวเฉินถอยออกมาทันทีเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เสื้อผ้าของเขาติดไฟ

หลังจากเขาถอยออกมาเปลวเพลิงที่ถูกพ่นออกมาจากหลุมบนกำแพงก็หยุดลงอย่างรวดเร็ว

“นี่มันทดสอบความเร็วกันชัดๆ...”

โจวเฉินคิดขึ้นมาทันทีว่าคงต้องพุ่งทะลวงเข้าไปยังหีบสมบัติทันทีที่เปลวเพลิงหยุดลง

หลายวินาทีมให้หลังเขาก็เดินเข้าไปอีกครั้งเพื่อกระตุ้นกับดักให้ทำงาน จากนั้นเขาก็ถอยกลับออกมาและรอให้มันหยุดลง สายตาของเขามองตรวจสอบหลุมบนกำแพงอย่างตั้งอกตั้งใจเพื่อคอยให้มันหยุดพ่นไฟก่อนจะพุ่งเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว

ยังไงก็ตามหลังจากเข้ามาได้ไม่ถึงครึ่งเมตรดีเขาก็จำเป็นต้องถอยออกไปอีกครั้งเพราะว่าเปลวเพลิงที่พึ่งหยุดไปเมื่อครู่จู่ๆก็ปรากฏออกมาอีกครั้งด้วยความเร็วที่สูงยิ่งกว่าเดิม

“ความเร็วในการกระตุ้นกับดักพ่นไฟนี่เร็วมาก แทบจะไม่มีเวลาให้วิ่งผ่านไปเลยเป็นปัญหาแล้วสิ”

โจวเฉินคาดการณ์ได้อย่างแม่นยำ

เขารู้สึกว่าการออกแบบห้องนี้ค่อนข้างผิดปกติไปหน่อย ถ้ากล่าวตามตรงแล้วระบบน่าจะไม่สร้างอะไรที่ไม่มีทางบรรลุได้เช่นนี้ออกมาแต่ห้องที่เต็มไปด้วยกับดักพ่นไฟนี้ดูเหมือนจะอยู่ในระดับที่ว่านั้นเลย

กล่องถูกตั้งอยู่สุดปลายห้องที่ระยะห่างกว่ายี่สิบเมตร ตรงกลางไม่มีอะไรอยู่เลยแต่เมื่อใดที่คนผู้หนึ่งเข้าไปในห้องก็จะกระตุ้นให้กับดักทำงานทันที เปลวเพลิงนี้ตอบสนองต่อการเคลื่อนไหวได้เร็วมากและแทบจะไม่มีช่องว่างให้วางแผนเลย

“สงสัยจริงๆว่ากับดักไฟนี่มันตอบสนองยังไง บางทีอาจจะเป็นน้ำหนักที่กดลงบนพื้นรึเปล่า ลองใช้สกิลย่างก้าวสายลมลอยผ่านไปดีกว่า”

หลังจากคิดอยู่ซักพักโจวเฉินก็ตัดสินใจเปิดใช้ความสามารถในการลอยตัวช่วงสั้นๆของสกิลย่างก้าวสายลมและบินเข้าไปข้างในแต่ก็ต้องพบกับความล้มเหลวอีกครา อัตราการตอบสนองของกับดักเปลวเพลิงนั้นไม่ได้ลดลงเลย ร่างของเขากระทั่งถูกไฟเผาไปเล็กน้อยด้วยเนื่องจากเขาบินเข้าไปเร็วเกินไปจนเป็นเหตุให้ถอยออกมาล่าช้า

“ดูเหมือนกับดักจะไม่ได้ตอบสนองต่อแรงกดบนพื้น เป็นปัญหาจริงๆแล้วสิ หรือบางทีอาจจะมีกลไกบางอย่างอยู่ซักที่ที่สามารถใช้ปิดไฟได้?”

โจวเฉินเปลี่ยนความคิดทันที เขาเริ่มตรวจสอบห้องทั้งห้องตั้งแต่เพดาน กำแพงและพื้นดินใกล้ๆประตู เขาหยิบหอกออกมาเคาะดูหลายจุดเพื่อว่ามันอาจจะมีจุดที่เป็นรูกลวงซ่อนเอาไว้ หลังจากไม่พบอะไรภายในห้องเขาก็เดินออกมาด้านนอกและมองดูใกล้ๆกับประตูแทนแต่ก็ยังไม่พบอะไรเหมือนเดิม

“ไม่ได้ผล เรานี่ไม่เหมาะกับการหาเบาะแสจริงๆ”

เขาขมวดคิ้วมุ่นและเริ่มคิดแล้วว่าควรจะยอมลามือจากห้องนี้เหมือนกับชายหนุ่มคนเมื่อครู่ เขาไม่อยากจะกลายเป็นบาบิคิวย่างซักเท่าไหร่

ในตอนที่เขาคิดจะจากไปนั้นในสมองก็พลันบังเกิดความคิดขึ้นมา

“วิธีนี้ดูเหมือนน่าจะเป็นไปได้!”

เขาหยิบขวดโพชั่นสีขาวออกมาจากช่องเก็บของและจิบไปเล็กน้อย ไม่นานนักร่างของเขาก็เริ่มโปร่งใสและหายไปราวกับอากาศ

โพชั่นขวดสีขาวที่เขาดื่มไปเมื่อครู่คือโพชั่นล่องหนที่เขาได้มาจากห้องบ่อปลาประหลาด ในเมื่อการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็มากพอจะกระตุ้นให้กับดักทำงานเขาจึงคิดว่าถ้าเขาล่องหนล่ะจะสามารถหลีกเลี่ยงกลไกของห้องนี้ได้รึเปล่า? ถ้าแผนการนี้ไม่เวิร์คเขาก็คงต้องยอมแพ้แล้วจริงๆ

โจวเฉินที่เข้าสู่สภาวะล่องหนรู้สึกประหลาดไม่น้อย เขามองไม่เห็นกระทั่งแขนขาของตัวเองเลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะความรู้สึกที่ว่าร่างกายยังอยู่ดีเขาอาจจะคิดว่าเขากลายเป็นผีไปแล้วก็ได้

เขาเดินผ่านประตูเข้าไปในสภาวะล่องหนและซอยเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เมื่อเขามาถึงจุดที่กับดักทำงานเขาก็เดินช้าลงและค่อยๆย่างเท้าขวาเข้าไปเพื่อลองเชิงก่อน

รูบนกำแพงไม่ได้พ่นไฟออกมาแต่อย่างใด

“ได้ผล!”

โจวเฉินตื่นเต้นขึ้นมาทันทีที่เห็นเช่นนี้ เขารีบสาวเท้าเดินตรงเข้าไปอย่างไม่รีรอ

รูบนกำแพงทั้งสองฝั่งยังคงไม่ตอบสนองแต่อย่างใด

โจวเฉินรู้แล้วว่าเขามาถูกทางแล้ว เขาจึงออกตัววิ่งไปจนถึงสุดทางของห้องในทันทีโดยใช้เวลาไม่ถึงสองวินาทีและทำการเปิดกล่องอย่างดีอกดีใจ

ภายในกล่องนั้นมีหน้าไม้ขนาดเล็กและลูกดอกอยู่สามลู ลักษณะของพวกมันดูค่อนข้างประณีตไม่น้อย

“อาวุธระยะไกล? ดีเยี่ยมอยู่แต่รู้สึกว่าอาวุธขนาดเล็กแบบนี้ไม่น่าจะทรงพลังซักเท่าไหร่หรอกมั้ง”

อาวุธทั้งหมดที่โจวเฉินเคยได้มาเป็นอาวุธระยะประชิดทั้งสิ้น เขาไม่เคยเห็นอาวุธระยะไกลในดันเจี้ยนมาก่อนเลยแต่เคยเห็นในตลาดแลกเปลี่ยนอยู่ไม่กี่ครั้ง ราคาของพวกมันค่อนข้างสูงมากทีเดียว

โจวเฉินเก็บหน้าไม้และลูกดอกลงช่องเก็บของและขณะที่ผลของน้ำยาล่องหนยังคงอยู่เขาก็รีบกลับออกไปยังประตูทางเข้าในทันที

จากนั้นเขาก็ออกสำรวจพื้นทีที่ไม่คุ้นตาต่อเพื่อหาไอเทมให้มากกว่านี้

สิบนาทีให้หลังเขาก็ยังคงไม่พบห้องใหม่ๆ ระหว่างทางเขาพบกับมอนสเตอร์หนวดที่ดูคล้ายกับปลาหมึกอยู่บนทางเดินหลายตัว มอนสเตอร์พวกนี้ฆ่าไม่ยากเท่าไหร่แต่มีความสามารถในการปั่นประสาทเซอร์ไวเวอร์ โจวเฉินสามารถสังหารพวกมันทั้งหมดได้อย่างง่ายดายด้วยความช่วยเหลือจากสร้อยคอเหมันต์

[พรสวรรค์ช่วงชิงสกิลติดตัวทำงาน : ท่านได้ทำการช่วงชิงสกิลของตัวกินสมอง ‘เสริมแกร่งจิตวิญญาณ(ระดับ1)’ ตรวจพบว่าสกิลติดตัวนี้เหนือกว่าสกิลติดตัวเดิมที่ท่านครอบครองอยู่จึงทำการแทนที่โดยอัตโนมัติ]

หลังจากการต่อสู้นี้ผ่านพ้นค่าสถานะจิตวิญญาณของโจวเฉินก็เพิ่มขึ้นไปอีก

หลังจากนั้นเมื่อเดินมาอีกซักพักเขาก็รู้แล้วว่าทำไมเจ้าตัวกินสมองถึงได้ชื่อแบบนี้ ที่ปลายสายตาของเขาตอนนี้เขาเห็นศพของชายผู้หนึ่งนอนตายอยู่บนทางเดิน บริเวณศีรษะของเขาถูกเจาะทะลุและไม่มีอะไรเหลืออยู่ภายในเลย

บริเวณหน้าอกของชายหนุ่มมีบาดแผลขนาดใหญ่ โจวเฉินจำได้ว่าเคยเห็นคนผู้นี้มาก่อน เขาคือคนที่เดินผ่านโจวเฉินไปตอนที่โจวเฉินกำลังจะลงไปสู้กับอสูรหมี

“เจ้าหมอนี่โชคร้ายจริงๆที่มาเจอกับมอนสเตอร์แบบนี้เข้า”

โจวเฉินแสดงความเสียใจกับชายหนุ่มผู้นี้ที่ตายอย่างค่อนข้างน่าสังเวชไปซักหน่อย ทั้งนี้เป็นเพราะว่าอัตราการปรากฏตัวของมอนสเตอร์ในทางเดินนักไม่ค่อยสูงนัก มอนสเตอร์ส่วนใหญ่มักจะถูกจัดวางเอาไว้ในห้องต่างๆมากกว่าและมอนสเตอร์ส่วนใหญ่ที่ปรากฏตัวบนทางเดินก็มักจะเป็นเพียงมอนสเตอร์กระจอกๆเท่านั้น อาจจะกล่าวได้ว่าการที่ชายหนุ่มมาเจอเข้ากับตัวกินสมองที่มีความสามารถในการปั่นประสาทถือว่าเป็นคราวซวยโดยแท้

หลังจากยืนยันแล้วว่าคนผู้นี้ไม่มีไอเทมอะไรเหลือทิ้งเอาไว้โจวเฉินก็เดินจากไป หลังจากเดินมาได้ซักพักเขาก็พบว่าเรื่องราวมันไม่ได้ง่ายดายเพียงใด เขาพบเข้ากับมอนสเตอร์คล้ายปลาหมึกที่ชื่อตัวกินสมองกำลังไล่ล่าชายหนุ่มผมเทาที่กำลังล้มลุกคลุกคลานวิ่งหนีพวกมันอยู่

“ทำไมมีสอนสเตอร์เยอะจัง? จำได้ว่าทางเดินเส้นนี้มันค่อนข้างปลอดภัยนี่”

โจวเฉินข่มความรู้สึกมึนหัวเล็กน้อยลงไปและใช้ความสามารถของสร้อยคอเหมันต์ที่ใส่อยู่บนคือในการสนับสนุนทางจิต...จากนั้นเขาก็เดินตรงเข้าไปแทงร่างอันน่าขยะแขยงของมอนสเตอร์พวกนั้นด้วยหอกในมือ