บทที่ 25: ลอบโจมตี!

บทที่ 25: ลอบโจมตี!

ตอนนี้เหลือเพียงสองต่อสอง!

ชิตะ เก็นอิจิจ้องมองสองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างจากเดิม

อุจิวะ นามิอิจิเองก็เช่นกัน

ในขณะที่ไคโตะกำลังตกตะลึง ไซเรนซึ่งเป็นระดับโจนินกลับทั้งตกใจและเดือดดาล "ไอ้พวกเวรเอ๊ย!"

เด็กเหลือขอแค่สองคน กลับทำพวกเขาเสียหายหนักขนาดนี้

โดยเฉพาะเจ้าเด็กสวมหน้ากากเสืออย่างเก็นอิจิที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ลึกมาก

ก่อนหน้านี้ไคโตะไม่ทันสังเกตเห็นเก็นอิจิผู้ใช้คาถาลวงตาแห่งความมืด ทำให้กลุ่มของไซเรนโดนเล่นงานทีเผลอจนเสียท่า ตายไปรวดเดียวถึงสี่คน

ถ้ารวมกับที่ตายไปก่อนหน้า ฝ่ายพวกเขาเสียคนไปแล้วถึงแปดคน ซึ่งสามคนในนั้นเป็นคนของสำนักไดเมียว

ด้วยเหตุนี้ ไซเรนจึงโกรธจนแทบคลั่ง "พวกแก... ต้องตาย!"

นามิอิจิแค่นหัวเราะเยาะ "คงไม่ได้เป็นแบบนั้นหรอกมั้ง!"

"ต่อให้พวกเราตาย เพื่อนของแกก็ต้องตายก่อนแน่!"

ไคโตะกัดฟันกรอด

เขากลายเป็นตัวถ่วงไปเสียแล้ว

ในสภาพบาดเจ็บแบบนี้ เขาไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะต้านทานนามิอิจิหรือเก็นอิจิไหว

เขาเคยสู้กับนามิอิจิมาก่อน หมอนั่นเก่งมาก ตัวต่อตัวเขาเอาไม่อยู่แน่

ส่วนเก็นอิจิดูภายนอกเด็กมาก แต่คาถาน้ำกลับรุนแรงอย่างไม่น่าเชื่อ

คนของพวกเขาที่ตายไปเกินครึ่งก็เป็นฝีมือเจ้านี่

เด็กคนนี้ประมาทไม่ได้เด็ดขาด ไคโตะประเมินแล้วว่าตัวเองคงสู้ไม่ได้เหมือนกัน

ทว่า...

ในความเป็นจริง ตอนนี้เก็นอิจิอ่อนแรงลงมากแล้ว

แม้จักระที่ใช้สร้างร่างแยกน้ำจะฟื้นคืนมาบ้าง และการใช้คาถาน้ำในสภาพแวดล้อมที่มีทะเลสาบก็ไม่ได้เปลืองจักระมากนัก แต่การใช้คาถาลวงตาแห่งความมืดไปถึงสองครั้งก็ผลาญจักระไปมหาศาล

ขืนฝืนใช้คาถาลวงตาอีกครั้ง เขาคงสลบเหมือดทันทีที่ใช้เสร็จ

ถ้าเป็นการต่อสู้ระยะประชิดด้วยวิชาดาบ เขายังพอสู้ไหว

แต่เมื่อเทียบกับนามิอิจิแล้ว วิชาดาบของเขาอาจไม่กดดันไคโตะได้มากนัก

และถ้านามิอิจิต้องรับมือโจนินอย่างไซเรนเพียงลำพัง ก็คงไม่มีโอกาสชนะเลย

เผลอๆ จะถ่วงเวลาไม่ได้นานด้วยซ้ำ

ถึงอย่างนั้น เขาก็ต้องแสดงท่าทีแข็งกร้าวเข้าไว้

เก็นอิจิจ้องมองโจนินซึนะที่โกรธจัดแต่ยังไม่บุกเข้ามา ก่อนจะเบนเป้าไปที่ไคโตะ "ฆ่าเจ้านั่นก่อน!"

พูดจบเขาก็เริ่มประสานอิน

นามิอิจิหันขวับไปจ้องไคโตะทันที

ไคโตะขนลุกซู่ รู้สึกเหมือนกำลังถูกงูพิษสองตัวจ้องเล่นงาน

ไซเรนแค่นเสียงเฮอะแล้วตะโกนสั่ง "ไคโตะ นายถอยไปก่อน ฉันจะจัดการพวกมันเอง!"

ไคโตะเหลือบมอง พยักหน้ารับ แล้วรีบกระโดดถอยหลังหายวับไปในความมืด

เมื่อเพื่อนถอยไปแล้ว ไซเรนก็หมดห่วง เขายกมือขึ้นซัดดาวกระจายใส่เก็นอิจิและนามิอิจิชุดใหญ่

ดาวกระจายที่พุ่งใส่เก็นอิจิมีติดยันต์ระเบิดมาด้วย

เก็นอิจิแกล้งทำท่าประสานอินหลอก แต่จริงๆ แล้วดีดตัวถอยหนีทันที

ตูม!

ยันต์ระเบิดทำงาน ส่งให้น้ำแตกกระจายไปทั่ว

"ไอ้หนู จักระของแกคงเหลือไม่มากแล้วสินะ!"

ไซเรนพุ่งเข้าใส่ หมายหัวเก็นอิจิเป็นเป้าหมายแรก

เก็นอิจิรีบถอยฉากขึ้นฝั่งทันควัน

ในขณะเดียวกัน นามิอิจิก็พุ่งสวนเข้าไปพร้อมปาดาวกระจายใส่อย่างต่อเนื่อง

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

ไซเรนกวัดแกว่งดาบปัดป้องดาวกระจายทิ้งอย่างคล่องแคล่ว

จังหวะนั้นเอง นามิอิจิกบระโดดลอยตัวขึ้นพร้อมคาบลวดสลิงเส้นบางเฉียบที่สะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายวาบ

ลวดสลิงพุ่งถักทอรัดพันร่างของไซเรนไว้

วิชาดาวกระจายตระกูลอุจิวะ!

พร้อมกันนั้น นามิอิจิก็ประสานอินด้วยสองมืออย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น ดาบนินจาของไซเรนก็ส่งเสียงคำรามแหลมและเปล่งแสงออกมา เพียงตวัดดาบครั้งเดียว ลวดสลิงก็ขาดสะบั้น ไม่สามารถพันธนาการเขาได้อีก

แต่ทว่า วินาทีถัดมา ไซเรนกลับพบว่าโลกทั้งใบมืดสนิท

"คาถาลวงตา!"

ไซเรนตกใจรีบกระโดดถอยหลัง

ตูม!

เปลวเพลิงพุ่งกระแทกผิวน้ำ ไอน้ำระเหยฟุ้งกระจาย

ไซเรนหลบคาถาลูกไฟของนามิอิจิได้อย่างหวุดหวิด

ตึก ตึก ตึก!

เสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างหู

ไซเรนตั้งสมาธิเตรียมรับมือ แล้วตวัดดาบป้องกันทันที

เคร้ง!

ประกายไฟแลบแปลบปลาบ

การโจมตีของนามิอิจิถูกหยุดไว้ได้

บนฝั่งทะเลสาบ เก็นอิจิหอบหายใจอย่างหนัก

จักระของเขาแทบจะเกลี้ยงถังแล้ว

สมกับเป็นโจนินจริงๆ แม้จะมองไม่เห็นแต่ก็ยังรับมือได้อย่างสุขุม

เก็นอิจิยัดยาเสบียงเข้าปากไปสองเม็ด ทันใดนั้นรูม่านตาก็หดเกร็ง

ไคโตะที่หนีไปแล้ว วนกลับมาอีกครั้ง!

เขาเหยียบลงบนผิวน้ำ จังหวะเดียวกับที่เก็นอิจิกำลังจะรีดเร้นจักระเฮือกสุดท้ายเพื่อใช้คาถาน้ำรุนแรงที่สุด

ประกายแสงสีขาววาบขึ้น ไคโตะร่วงลงไปกองกับพื้น

"อาจารย์ซาคุโมะ!"

เก็นอิจิร้องด้วยความดีใจ

ถัดจากนั้นไม่นาน ไซเรนก็สิ้นใจตามไป

"เก็นอิจิ เธอไม่เป็นไรนะ?"

ฮาตาเกะ ซาคุโมะถามด้วยความเป็นห่วง

เก็นอิจิส่ายหน้า "ผมไม่เป็นไรครับ"

"อาจารย์ซาคุโมะครับ ภารกิจสำเร็จไหม?"

ซาคุโมะส่ายหน้า

หัวใจของเก็นอิจิดิ่งวูบ

อาจารย์ยอมทิ้งภารกิจเพื่อกลับมาช่วยพวกเขางั้นเหรอ?

ซาคุโมะไม่อธิบายอะไรมาก ตะโกนสั่งทันที "พวกเธอสองคนถอยไปก่อน ฉันจะระวังหลังให้!"

เก็นอิจิกัดฟันพูด "อาจารย์ซาคุโมะ พวกเรายังไหวครับ"

"ถ้าเราย้อนกลับไปตอนนี้ เราจะเล่นงานศัตรูทีเผลอได้แน่!"

นามิอิจิรีบเสริม "ผมเห็นด้วยกับเก็นอิจิครับ"

ซาคุโมะขมวดคิ้ว

ถ้าเขาเลือกทำภารกิจให้สำเร็จ นามิอิจิกับเก็นอิจิจะไม่มีทางหนีรอดได้เลย

เพราะถึงตอนนั้น กำลังศัตรูทั้งหมดจะพุ่งเป้ามาไล่ล่าพวกเขา

และถ้าเขาติดพันการต่อสู้ นามิอิจิและเก็นอิจิที่เพิ่งผ่านศึกหนักมา ย่อมไม่มีทางรอดชีวิต

จะเลือกความสำเร็จของภารกิจ

หรือเลือกชีวิตของเพื่อนร่วมทีม?

ซาคุโมะเลือกอย่างหลังโดยไม่ลังเล "ปฏิบัติตามคำสั่ง!"

เก็นอิจิแย้ง "อาจารย์ครับ ผมรู้ว่าอาจารย์เป็นห่วงผมกับนามิอิจิ แต่ผมคิดว่าเรายังมีโอกาส"

"อาจารย์สร้างร่างแยกเงาเป็นนกต่อพาพวกเราหนี ส่วนร่างต้นย้อนกลับไปลอบสังหาร"

"แค่นี้ก็ถ่วงเวลาให้ร่างต้นกลับไปได้ทันแล้วครับ"

"อีกอย่าง แรงผมเริ่มฟื้นแล้ว ผมยังสู้ไหว"

"ขอแค่เราถอยไปสมทบกับเอ็นได้ เราก็จะมีเวลามากขึ้น"

นามิอิจิพยักหน้าสนับสนุนรัวๆ

ใช่ๆ แบบนั้นแหละ

เก็นอิจิเสนอต่อ "แผนสองครับ อาจารย์เป็นคนล่อศัตรูออกไป แล้วให้ผมกับนามิอิจิลอบเข้าไปสังหารไดเมียว"

"พอศัตรูเห็นทีมเราถอย กำลังหลักต้องไล่ตามมาแน่ ฝั่งไดเมียวจะป้องกันหละหลวม"

ซาคุโมะภายใต้หน้ากากมองเก็นอิจิด้วยความชื่นชม

แล้วเขาก็ตัดสินใจ "งั้นใช้แผนสอง!"

พูดจบ เขาก็ประสานอินสร้างร่างแยกเงาออกมาสองร่าง แล้วให้ร่างแยกใช้วิชาแปลงร่างเป็นเก็นอิจิและนามิอิจิ

ส่วนเก็นอิจิและนามิอิจิตัวจริงรีบหาที่ซ่อนตัวทันที

นามิอิจิซ่อนหลังภูเขาจำลอง แปลงร่างกลายเป็นก้อนหิน

ส่วนเก็นอิจิซ่อนตัวลงไปในทะเลสาบ

ไม่นานนัก พวกนินจาที่ไล่ล่าก็ตามมาถึง

ซาคุโมะรีบถอยหนีทันที

แต่ไม่ได้หนีไปเฉยๆ

ร่างแยกเงาทั้งสองนำหน้าไปก่อน โดยมีร่างต้นของซาคุโมะคอยระวังหลัง

เขาหันกลับมาโจมตีสวนเป็นระยะๆ เพื่อล่อให้ศัตรูสนใจและดึงพวกมันออกห่างจากตำหนักไดเมียวเรื่อยๆ

เมื่อศัตรูผ่านไปสองระลอกแล้ว เก็นอิจิและนามิอิจิก็ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นที่ริมทะเลสาบ

"เก็นอิจิ นายคอยสนับสนุนอยู่ตรงนี้ ฉันจะเข้าไปลอบสังหารเอง!"

นามิอิจิบอก

เก็นอิจิคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "ตกลง"

"ถ้าลอบสังหารพลาด นายล่อศัตรูบางส่วนมาทางนี้ เราจัดการพวกมันเสร็จแล้วค่อยกลับไปฆ่าใหม่อีกรอบ"

นามิอิจิพยักหน้า ก่อนจะกระโจนหายวับไป