บทที่ 23 มาแล้ว!

บทที่ 23 มาแล้ว!

อนาคตเต็มไปด้วยความเป็นไปได้ไม่สิ้นสุด และชิตะ เก็นอิจิจำเป็นต้องสะสมทุนรอนในปัจจุบันให้เพียงพอ เพื่อวางรากฐานสำหรับอนาคตนั้น

การที่โรงพยาบาลโคโนฮะอนุญาตให้นักเรียนอย่างชิซึเนะเข้าไปศึกษาเรียนรู้ได้ แท้จริงแล้วคือการนำแนวคิดที่ท่านซึนาเดะเคยเสนอไว้ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่ 2 มาปฏิบัติจริง

แนวคิดนั้นคือการจัดให้มีนินจาแพทย์ประจำอยู่ในทุกทีมปฏิบัติภารกิจ

ทว่าแนวคิดนี้ไม่ได้รับการสนับสนุนจากจิไรยะและโอโรจิมารุ ซึ่งเป็นหนึ่งในสามนินจาในตำนาน (ซันนิน) ในขณะนั้น

เหตุผลก็เพราะในยามสงคราม ทรัพยากรที่มีอยู่นั้นไม่เพียงพอที่จะทำเช่นนั้นได้

แต่หลังจากสงครามโลกนินจาครั้งที่ 2 สิ้นสุดลง ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นก็เริ่มทดลองนำแนวคิดนี้มาใช้

การอนุญาตให้นักเรียนที่ยังเรียนอยู่ในโรงเรียนนินจาและมีความใฝ่ฝันจะเป็นนินจาแพทย์ สามารถเข้าไปศึกษาในโรงพยาบาลโคโนฮะควบคู่กันไปได้ ก็เป็นหนึ่งในมาตรการเหล่านั้น

แน่นอนว่า ต่อให้เป็นโคโนฮะ การจัดหานินจาแพทย์ให้ครบทุกทีมก็ยังเป็นเรื่องยากแสนเข็ญ

อย่างไรก็ตาม เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเก็นอิจิ เขาเพียงแค่เพลิดเพลินกับความสะดวกสบายที่นโยบายนี้มอบให้เท่านั้น

ส่วนเรื่องนโยบาย อย่าไปยุ่งกับเรื่องที่อยู่นอกเหนือหน้าที่ของตนจะดีกว่า

น่าเสียดายที่ไม่มีทรัพยากรสำหรับสร้างฐานการทดลอง

ในความเป็นจริง องค์ความรู้ที่เก็นอิจิมีในตอนนี้ก็ยังไม่เพียงพอที่จะรองรับฐานการทดลองได้

หรือพูดให้ถูกคือ ยังไม่รองรับการดัดแปลงมนุษย์หรือการปลูกถ่ายเซลล์ที่เขากระตือรือร้นอยากจะทำ

"อย่ารีบร้อน ค่อยเป็นค่อยไป สะสมไปทีละนิด เบิกอนาคตล่วงหน้าอีกสักสองสามครั้ง..."

เก็นอิจิทำการตรวจสอบร่างกายศพอย่างละเอียด พลางข่มใจที่เต้นระรัวด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ศพนี้เป็นนินจา และผ่านการเย็บมาแล้วหลายครั้ง

แต่เก็นอิจิก็ยังคงระมัดระวังเป็นอย่างมาก ผ่าตัดเปิดออกทีละชั้น แล้วเย็บกลับเข้าไปทีละชั้น

นี่เป็นการให้เกียรติต่อศพ แม้ว่าศพนั้นจะเคยเป็นศัตรูก็ตาม

หลังจากขลุกอยู่ในห้องผ่าตัดมาครึ่งค่อนวัน พอก้าวออกมา เก็นอิจิรู้สึกเหมือนจมูกรับกลิ่นอะไรไม่ได้อีกแล้ว

เขามองดูดวงอาทิตย์ที่ยังไม่ตกดิน แล้วจูงมือชิซึเนะ "ป่ะ ไปแช่น้ำพุร้อนกัน"

"เอ๊ะ?"

ชิซึเนะสะดุ้ง "ไปแช่น้ำพุร้อนตอนนี้เนี่ยนะ?"

เก็นอิจิยิ้ม "ทำงานหนักมาทั้งวัน ก็ต้องผ่อนคลายบ้างสิ"

ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาลากชิซึเนะวิ่งออกไปทันที

เมื่อถึงโรงอาบน้ำพุร้อน ทั้งสองก็แยกย้ายกัน

อะไรนะ อาบด้วยกันเหรอ?

นั่นย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

ไม่ใช่ว่าการอาบรวมไม่มีอยู่จริง แต่เทพเจ้าปูน้ำจืด (กองเซ็นเซอร์) ไม่อนุญาตต่างหาก

หลังจากแช่น้ำไปครึ่งชั่วโมง ประสาทการรับกลิ่นของเก็นอิจิก็กลับมาเป็นปกติ

และชิซึเนะที่เพิ่งเดินออกมา ก็มีผิวพรรณเปล่งปลั่งอมชมพูจนน่าหยิกแก้ม

เก็นอิจิมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลงแล้วยิ้มถาม "ชิซึเนะ ให้ฉันเลี้ยงดังโงะไหม?"

"ไม่เป็นไร วันนี้ดึกแล้ว"

"ฉันต้องกลับบ้านแล้วล่ะ!"

พูดจบ ชิซึเนะก็วิ่งแจ้นออกไปแล้ว

เก็นอิจิถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ "จะรีบวิ่งไปไหนกัน ฉันไม่กินเธอสักหน่อย"

เขาได้แต่เดินล้วงกระเป๋ากลับบ้านคนเดียวอย่างเหงาหงอย

ทางด้านชิซึเนะ เธอห่ออาหารเย็นมาด้วยแต่ไม่ได้กลับบ้าน เธอมุ่งหน้าไปยังบ้านของท่านซึนาเดะแทน

และเป็นไปตามคาด ท่านซึนาเดะกำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่คนเดียว โดยมีขวดเปล่าวางเกลื่อนพื้นอยู่หลายขวด

ชิซึเนะถอนหายใจเบาๆ วางอาหารลง เก็บกวาดขวดเปล่า แล้วจึงเอ่ยปาก "ท่านซึนาเดะ ทานข้าวก่อนเถอะค่ะ!"

ซึนาเดะฟุบลงกับโต๊ะ รอให้ชิซึเนะจัดเตรียมอาหารเสร็จ จากนั้นจึงยอมปล่อยขวดเหล้าและเริ่มทาน

ตอนนี้ซึนาเดะเริ่มเมาได้ที่แล้ว เธอเหลือบมองชิซึเนะแล้วถาม "เมื่อเที่ยงฉันไม่เห็นเธอหนิ?"

ชิซึเนะรีบตอบ "หนูกับเก็นอิจิไปที่โรงพยาบาลโคโนฮะมาค่ะ"

ซึนาเดะจิบสาเก "เก็นอิจิ?"

"ไอ้เด็กเหลือขอที่เธอพูดถึงก่อนหน้านี้น่ะเหรอ?"

"เธอชอบเขาหรือไง?"

ชิซึเนะหน้าแดงแปร๊ดทันที "ท่านซึนาเดะ ไม่ใช่นะคะ"

ซึนาเดะพูดอย่างไม่ใส่ใจ "ไม่ชอบก็ดีแล้ว"

"อย่าไปชอบเลย เดี๋ยวถ้าตายขึ้นมาจะเสียใจเปล่าๆ"

ชิซึเนะรีบแย้ง "ท่านซึนาเดะ เก็นอิจิเก่งมากนะคะ"

ซึนาเดะแค่นเสียงแล้วเบ้ปาก "ก็แค่เกะนินที่เพิ่งจบการศึกษาไม่ใช่หรือไง?"

ชิซึเนะไม่รู้จะอธิบายยังไง เลยได้แต่พูดว่า "ยังไงเขาก็เก่งมากๆ ค่ะ"

"เชอะ!"

ซึนาเดะทำปากยื่น ก่อนจะถามเปลี่ยนเรื่อง "วิชานินจาแพทย์ของเธอไปถึงไหนแล้ว?"

ชิซึเนะยิ้ม "หนูใช้ได้แล้วค่ะ"

ซึนาเดะพยักหน้า "ไม่เลว พรุ่งนี้ฉันจะสอนวิชาใหม่ให้!"

ชิซึเนะดีใจจนเนื้อเต้น "ค่ะ ท่านซึนาเดะ!"

หลังอาหารเย็น ซึนาเดะเดินถือขวดเหล้าจะออกไปข้างนอก แต่จู่ๆ ก็หยุดชะงักที่หน้าประตู "ฉันอาจจะออกจากโคโนฮะ... เธอเต็มใจจะไปกับฉันไหม?"

ชิซึเนะที่กำลังเก็บล้างจานชามถึงกับชะงักค้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น

...

เก็นอิจิย่อมไม่รู้ว่าท่านซึนาเดะกำลังจะพาชิซึเนะจากไป หลังอาหารเย็น เขาก็กลับมาศึกษารหัสอินเก้าอักษรเวทต่อ

ดึกป่านนี้แล้ว นี่เป็นสิ่งเดียวที่เขาพอจะศึกษาได้

วันเวลาผ่านไป ฤดูหนาวพ้นผ่าน ฤดูใบไม้ผลิเวียนมาถึง

เผลอแป๊บเดียว ก็เข้าเดือนมีนาคมแล้ว

ในขณะที่ช่วงเวลาแห่งการเบิกอนาคตใกล้เข้ามา เก็นอิจิที่เพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจและได้พักผ่อนเพียงสองวัน ก็ได้รับแจ้งจากยามานากะ เอ็น ว่ามีภารกิจด่วน

ตอนนั้นเป็นเวลาเย็นแล้ว

เก็นอิจิบอกลาพ่อแม่ เก็บข้าวของ และมาถึงหน้าประตูหมู่บ้าน

ฮาตาเกะ ซาคุโมะเห็นว่าทุกคนมากันครบแล้วจึงตะโกนสั่ง "ออกเดินทาง!"

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!

เก็นอิจิกระโดดตามไป ใช้วิชาเคลื่อนย้ายร่างชั่วพริบตาเพื่อตามทั้งสามคนข้างหน้าให้ทัน

เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าภารกิจนี้ไม่ธรรมดา

เพราะความเร็วในการเดินทางของซาคุโมะผิดปกติ มันเร็วเกินไป

พวกเขามุ่งหน้าเดินทางกันอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งมาถึงชายแดนแคว้นฮิโนะคุนิในรวดเดียวโดยไม่หยุดพัก

"พักผ่อน ฟื้นฟูพละกำลังซะ!"

ซาคุโมะสั่ง

เก็นอิจิและอีกสองคนพยักหน้าเงียบๆ แล้วนั่งลงกินเสบียงสนามและดื่มน้ำ

การเดินทางครั้งนี้ผลาญพลังงานไปมากโข

โดยเฉพาะเก็นอิจิ ถ้าไม่ได้หยุดพัก พลังกายเขาคงหมดเกลี้ยง

หลังจากพักได้ครึ่งชั่วโมง ในที่สุดซาคุโมะก็เอ่ยปาก "นี่เป็นภารกิจลับสุดยอด ห้ามทิ้งหลักฐานระบุตัวตนใดๆ ไว้เด็ดขาด"

เก็นอิจิและอีกสองคนตกใจ

ซาคุโมะหยิบหน้ากากสี่อันออกมาแจกจ่าย แล้วกล่าวว่า "เป้าหมายคือ ไดเมียวแห่งแคว้นคาวะโนะคุนิ (แคว้นแห่งแม่น้ำ)"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนชะงักไปอีกครั้ง

ยามานากะ เอ็นถามออกไปโดยสัญชาตญาณ "หัวหน้าครับ แคว้นคาวะโนะคุนิเป็นพันธมิตรกับเราไม่ใช่เหรอครับ?"

ไม่นานมานี้ พวกเขาเพิ่งทำภารกิจคุ้มกันไดเมียวแห่งแคว้นคาวะโนะคุนิไปหยกๆ

ดูเหมือนจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงสินะ!

เก็นอิจิคาดเดาในใจ

ลอบสังหารไดเมียวของแคว้นหนึ่ง แถมยังเป็นแคว้นที่ในนามเป็นพันธมิตรกับแคว้นฮิโนะคุนิด้วย

ถ้าพลาดขึ้นมา...

เก็นอิจิรู้สึกสังหรณ์ใจว่า ภารกิจนี้น่าจะเป็นต้นเหตุที่นำไปสู่การฆ่าตัวตายของฮาตาเกะ ซาคุโมะ

เมื่อเจอกับคำถามของยามานากะ เอ็น ซาคุโมะก็อธิบายสั้นๆ "แคว้นคาวะโนะคุนิเป็นพันธมิตรกับแคว้นฮิโนะคุนิก็จริง แต่ไดเมียวแห่งแคว้นคาวะโนะคุนิทรยศต่อพันธมิตร เขาไปแต่งงานกับลูกสาวของไดเมียวแคว้นคาเซะโนะคุนิ (แคว้นแห่งลม)"

"ยิ่งไปกว่านั้น เหมืองแร่หลายแห่งที่เดิมทีตกลงว่าจะมอบให้แคว้นฮิโนะคุนิ กลับถูกยกให้กับพ่อค้ารายใหญ่จากแคว้นคาเซะโนะคุนิแทน"

อุซึฮะ นามิอิจิพูดเสียงเย็น "นั่นหมายความว่าภารกิจที่ควรจะเป็นของหมู่บ้านเรา ก็ถูกแย่งไปโดยหมู่บ้านซึนะงากุเระด้วยใช่ไหมครับ?"

ซาคุโมะพยักหน้า แล้วกล่าวต่อ "เป้าหมายคือไดเมียวแห่งแคว้นคาวะโนะคุนิ ฉันจะเป็นคนลงมือเอง"

"เอ็น นายรับผิดชอบจุดนัดพบ!"

ยามานากะ เอ็นพยักหน้ารับทันที

ซาคุโมะหยิบปึกยันต์ระเบิดส่งให้ยามานากะ เอ็น แล้วหันไปมองเก็นอิจิกับอุซึฮะ นามิอิจิ "นามิอิจิ เก็นอิจิ พวกเธอสองคนรับหน้าที่ดึงความสนใจของพวกองครักษ์ไดเมียว"

"จำไว้ว่า ไม่จำเป็นต้องปะทะซึ่งหน้า"

"ฉันจะจัดการไดเมียวให้เร็วที่สุด แล้วจะรีบถอนตัว"

เก็นอิจิและนามิอิจิพยักหน้ารับ

ซาคุโมะกล่าวต่อ "ตามข้อมูลล่าสุด องครักษ์ของไดเมียวนอกจากจะมีซามูไรแล้ว ยังมีทีมนินจาอีก 3 ทีม แต่มีโจนินเพียงคนเดียว"

"โจนินคนนั้นจะไม่ผละออกจากตัวไดเมียว ดังนั้นพวกเธอไม่ต้องกังวล"

"แต่อย่าประมาทไป เป็นไปได้ว่าหมู่บ้านซึนะงากุเระอาจจะส่งทีมนินจามาซ่อนตัวอยู่ในเงามืด"

"เพราะฉะนั้น ภารกิจนี้อันตรายมาก"

"นามิอิจิ เก็นอิจิ พวกเธอต้องระวังตัวให้ดี"

สีหน้าของเก็นอิจิและนามิอิจิเคร่งเครียดขึ้นทันทีเมื่อได้ยิน

ความเป็นไปได้ที่หมู่บ้านซึนะงากุเระจะไม่ส่งทีมนินจามานั้น... มีน้อยมาก

"หัวหน้า ให้ผมไปกับคุณเถอะครับ!"

อุซึฮะ นามิอิจิอดไม่ได้ที่จะเสนอตัว

ซาคุโมะส่ายหน้า "ฉันไปคนเดียวเร็วกว่า"

"อีกอย่าง การดึงความสนใจศัตรูก็สำคัญมาก และเก็นอิจิคนเดียวทำหน้าที่นี้ไม่ไหวแน่"

อุซึฮะ นามิอิจิจึงเงียบไป

เก็นอิจิไม่ได้พูดอะไร เขารู้ขีดความสามารถของตัวเองดี จึงไม่คิดจะอวดเก่ง

ถ้าเขามีปริมาณจักระมหาศาลเหมือนเซนจู โทบิรามะ เขาคงกล้าเสนอตัวล่อศัตรูทั้งหมดด้วยตัวคนเดียวไปแล้ว

แต่เขาไม่มีนี่สิ