ตอนที่ 21-41 เป็นได้จริงหรือ?

“ควั่บ...”

ภายในมิติปั่นป่วนหลากสีสัน  แสงของอุกกาบาตและพลังงานบินกระจัดกระจายอยู่ทั่วทิศเกิดคลื่นพลังงานปั่นป่วนหลากสีสันอยู่เต็มบริเวณ

มีร่างคนมากกว่าสิบกำลังยืนนิ่งอยู่ในมิติปั่นป่วนทุกคนแสดงสีหน้าประหลาดใจกันหมด

“ข้านึกไม่ถึงเลยว่าโอล็อฟจะสอนวิชาร่างสังสารวัฏทองให้กับออกุสตา!  ฮึ่ม เลือดบริสุทธิ์ของสี่อสูรศักดิ์สิทธิ์..ในที่สุดก็ตกไปอยู่ในมือของโอล็อฟ” ประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้างวอร์เรดมีสีหน้าบึ้งตึงน่ากลัว “ดูเหมือนว่าลินลี่ย์จะยอมใช้เลือดบริสุทธิ์ของสี่อสูรศักดิ์สิทธิ์แลกเปลี่ยนกับออกุสตาและจากนั้นออกุสตาส่งมอบให้โอล็อฟอีกที!”

สีหน้าของวอร์เรดเริ่มบิดเบี้ยวน่ากลัวมากขึ้น  “ลินลี่ย์, เขา..เฮ่ย..”  วอร์เรดเริ่มขุ่นเคืองในอก  อย่างไรก็ตามในขณะนี้ร่างมายาเริ่มผุดออกมาจากร่างของออกุสตา

“เอ๊ะ?” ลินลี่ย์ตกใจ เขาเพิ่มความระมัดระวังขึ้นและหลอมรวมร่างแยกธาตุน้ำและร่างแยกธาตุลมกลับเข้ามาในร่างหลักทันที  “ลินลี่ย์ ถ้าเจ้าต้องการมีชีวิตรอด ดีที่สุดควรจากไปได้แล้ว!”  ออกุสตาพูดอย่างเย็นชา

“ถ้าเจ้ามีลูกเล่นอะไรก็แสดงออกมาได้เลย มิฉะนั้นข้าจะโจมตีอีกครั้ง” ลินลี่ย์ดูเหมือนใจกว้างมาก แต่ในความเป็นจริง เขามีความสงสัยอยู่ในใจมากมาย  เขาไม่รู้สึกมั่นใจว่าเขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับออกุสตา  ถ้าเขายังคงโจมตีต่อไป เขาอาจหลงกลก็ได้  ดีที่สุดคือระมัดระวังและตั้งรับตรวจสอบสถานการณ์ก่อน

“ฮึ่ม งั้นก็ตายซะ” ออกุสตาแค่นเสียงเย็นชา ลินลี่ย์ยิ่งเพิ่มความสงสัย

ตาของออกุสตาเป็นประกายเหมือนสายฟ้าขณะที่เขาจ้องมองลินลี่ย์อย่างเย็นชา  ภาพมายารอบตัวเขาขยายออกทันทีกลายเป็นภาพมายายักษ์ทองที่สูงร้อยเมตร รัศมีที่น่ากลัวของยักษ์ทำให้แม้แต่ลินลี่ย์ก็เริ่มกังวล  “ทักษะเทพธรรมชาติ?  ออกุสตาเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์แบบไหน?  แต่ไม่น่าเป็นไปได้  เขามีลูกถึง 182 คน!”

ลินลี่ย์ไม่เคยได้ยินใครพูดว่าออกุสตาเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์

“ปัง!” พลังเลือนรางสีทองยิงออกมาจากปากของออกุสตาพุ่งใส่ลินลี่ย์ด้วยความเร็วสูง  ลินลี่ย์เพ่งสมาธิและใช้กระบี่จอมเทพป้องกัน  แต่เมื่อแสงสีทองนั้นกระทบกับกระบี่จอมเทพชีวิต...

“ปัง” มันหายไป

“อะไรกัน?” ลินลี่ย์ตกใจ  “อ่อนขนาดนั้นเชียวหรือ?”  เมื่อครู่นี้ตัดสินจากทัศนคติของออกุสตาลินลี่ย์คิดว่าออกุสตาเตรียมจะใช้สุดยอดวิชาสู้กับเขา  เขาไม่คิดเลยว่านี่จะเป็นแค่ลูกไม้หลอกล่อ พลังโจมตีของภาพมายาสีทองไม่สามารถสะกิดลินลี่ย์ได้แม้ว่าจะโจมตีใส่เขาโดยตรงก็ตาม เห็นได้ชัดว่าแค่ทำให้เขากังวลเท่านั้น

“ฮ่าฮ่า, ลินลี่ย์,เจ้าถูกหลอกง่ายจริงๆ” เสียงหัวเราะบ้าคลั่งของออกุสตาดังก้องอยู่ในใจของลินลี่ย์

“ข้าถูกหลอกอีกครั้ง!”  ลินลี่ย์สีหน้าเปลี่ยน  ตอนนี้ออกุสตาหนีห่างออกไปหมื่นกิโลเมตร

“ควั่บ!”  ลินลี่ย์เร่งความเร็วสุดกำลังทันทีไล่ตามด้วยความเร็วสูงอีกครั้ง แต่ภายในช่วงเวลาสั้นๆลินลี่ย์ก็เข้าใจบางอย่าง “ร่างสังสารวัฏทองเพียงแต่เสริมพลังให้ร่างกายเขาและทำให้พลังโจมตีวัตถุของเขาแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย! นี่เหมือนกับวิธีเสริมพลังให้ร่างมังกรแปลงของข้า  อย่างไรก็ตาม เนื่องจากข้าแข็งแกร่งกว่าเขาสิบเท่าการเพิ่มพลังร่างกายไม่สามารถเปลี่ยนสมดุลของพลังให้เปลี่ยนไปได้มากนัก”

“ปัง!” พลังหลอมรวมสีเขียวภายในร่างของลินลี่ย์ระเบิดออกพุ่งไปข้างหน้าอย่างรุนแรง ลินลี่ย์อยู่ในร่างมังกรและย่นระยะห่างระหว่างเขากับออกุสตาอย่างต่อเนื่องขณะที่เขาไล่ติดตามด้วยความเร็วสูงสุด

“ลินลี่ย์เพิ่มพลังขึ้นได้มากขนาดนี้จริงๆ! พลังที่ได้เพิ่มจากวิชาร่างสังสารวัฏทองเล็กน้อยนี้ไม่มีประโยชน์ต่อเขา”  แม้ว่าออกุสตาจะหยิ่งและรู้สึกขัดเคืองใจ  แต่ในใจของเขาแล้ว เขารู้สึกทรมานเมื่อเหลียวมองด้านหลัง เขาเห็นลินลี่ย์ยังคงไล่ติดตามเขาอย่างไม่เลิกราเขารำพึงกับตัวเอง... “โอล็อฟ รีบมาเร็ว, มิฉะนั้น...”

แดนสวรรค์ อุทยานโอล็อฟ

มีมหาเทพแปดคนอยู่ในอุทยานโอล็อฟหนึ่งในนั้นก็คือโอล็อฟเจ้าของอุทยานโอล็อฟ

“ลินลี่ย์เพิ่มพลังได้มากขนาดนี้และยังขับต้อนออกุสตาจนอยู่ในสภาพนั้นได้หรือนี่?”  บุรุษชุดขาวโอล็อฟยืดตัวตรง  สายตาของเขาสงบ  “ถ้าเขาถูกไล่ต้อนจนอับสิ้นปัญญา  ด้วยอารมณ์ของออกุสตา เขาคงจะใช้งานมันแน่และวอร์เรดและคนอื่นก็คงจะเดาเหตุการณ์ได้...”

“ข้าไม่มีทางเลือกอื่น!”  ชายชราชุดขาวโอล็อฟโบกมือ  ในทันใดนั้น ทั่วทั้งอุทยานโอล็อฟเริ่มลดขนาดลงอย่างรวดเร็วและกลายเป็นแสงเลือนรางพุ่งเข้ามาในร่างของโอล็อฟ

“ลอร์ดโอล็อฟ!”  บ่าวทาสในอุทยานพร้อมกับมหาเทพอื่นอีกเจ็ดคนจ้องมองเขาอย่างมึนงง ทำไมลอร์ดโอล็อดถึงเก็บอุทยานโอล็อฟ?

“ฉัวะ...”  หน้าของโอล็อฟสงบแต่จริงจัง  เพียงโบกมือคราเดียวเขาฉีกเปิดมิติที่อยู่ต่อหน้าเขา จากนั้นก้าวเข้าไปในมิติปั่นป่วนทันที

เจ็ดมหาเทพเหล่านี้เป็นเจ็ดมหาเทพที่เลือกจะทำงานรับใช้โอล็อฟ  มอนโรและโบเทียร์รวมอยู่ในจำนวนนี้ด้วย  “ลอร์ดโอล็อฟดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดี”  มอนโรพูดพร้อมทั้งขมวดคิ้ว “ในอดีตไม่ว่าลอร์ดโอล็อฟจะพบเจอความยากลำบากเพียงไหน  เขาก็ยังเผชิญปัญหาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม  ไม่มีอะไรที่ส่งผลต่ออารมณ์เขาได้  แต่ในตอนนี้...”

หญิงงามสามตาผมสีฟ้าพูดด้วยสงสัย “ยิ่งกว่านั้นลอร์ดโอล็อฟไม่ค่อยเก็บอุทยานโอล็อฟเมื่อเขาเดินทางท่องเที่ยว”

“ไปกันเถอะ เราตามไปดูด้วย” มหาเทพแห่งไฟโบเทียร์โบกมือเช่นกันฉีกเปิดมิติ  จากนั้นนำทางเข้าไปในรอยแยกทันที  มหาเทพอีกหกคนยังสงสัย  พวกมหาเทพไม่ลังเล  พวกเขาติดตามเข้าไปในมิติปั่นป่วนทันที  ทุกคนต้องการรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่เมื่อพวกเขาแผ่สำนึกเทพออกไป...

“อะไรกัน?” หน้าของมหาเทพทั้งเจ็ดเปลี่ยนไปทันที “ลินลี่ย์กับออกุสตาสองยอดฝีมือระดับประมุขมหาเทพ..”  เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาเข้าไปในมิติปั่นป่วนมีมหาเทพมากกว่ายี่สิบคนที่เข้ามาดูการต่อสู้นี้ “มิน่าเล่าลอร์ดโอล็อฟถึงได้ไปที่นั่น งั้นก็เป็นเพราะออกุสตาตกอยู่ในความยากลำบาก”  พวกเหล่ามหาเทพบริวารทุกคนรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างโอล็อฟและออกุสตา  “ไปกันเถอะ บินไปที่นั่นกัน  แต่อยู่ห่างๆด้วยเล่า ไม่อย่างนั้นถ้าเราถูกระลอกพลังงานระเบิดใส่  เราอาจจะตายก็ได้”

เจ็ดมหาเทพเข้าไปใกล้ ความจริงมหาเทพผู้คอยสังเกตการณ์หลายคนเข้าไปใกล้ลินลี่ย์และออกุสตา  เพียงแต่ในเวลาเดียวกันนั้นพวกเขายังคงเว้นระยะไว้อย่างน้อยพันล้านกิโลเมตร ที่ระยะขนาดนี้เนื่องจากปฏิกิริยาความเร็วของมหาเทพทำให้พวกเขาอยู่ในระยะปลอดภัยแน่นอน

ระลอกพลังงานไม่ใช่เป็นไปได้ว่าไม่สามารถเดินทางได้ไกลเท่านั้น  แต่ก็ยังมีพลังพอทำร้ายมหาเทพได้ ลินลี่ย์และออกุสตาอยู่ห่างกันเพียงสองสามร้อยกิโลเมตร  การอยู่ใกล้กันไม่ถึงหมื่นกิโลเมตรจากนั้น ใครๆก็สามารถบอกได้ถึงความแตกต่างระหว่างคนทั้งสอง

พันปีที่แล้วความเร็วของลินลี่ย์เร็วกว่าออกุสตาเล็กน้อย เพราะพลังของเขาเพิ่มขึ้นสิบเท่าแต่เมื่อเขาหลอมรวมเคล็ดลึกลับสี่สายธาตุเข้าด้วยกัน แม้ว่าในแง่พลังโจมตีและความเร็วของเขาไม่ได้เพิ่มขึ้นมากนัก  แต่ก็ยังค่อยๆ เพิ่มขึ้น  ที่สำคัญคือเคล็ดลึกลับระเบิดทำให้มีความเร็วเพิ่มขึ้นบ้าง ร่างของออกุสตาเปลี่ยนแปลงและความเร็วของเขาเพิ่มขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังค่อนข้างช้ากว่าลินลี่ย์

“โอว,โอล็อฟมาแล้วหรือ?” สำนึกเทพของลินลี่ย์ตรวจพบโอล็อฟได้อย่างง่ายดาย  ออกุสตาพบการมาถึงของโอล็อฟเช่นกัน  เขาดีใจและรีบส่งสำนึกเทพถึงลินลี่ย์  “ลินลี่ย์ ข่าวที่เจ้าไล่ล่าพยายามฆ่าข้าไปถึงลอร์ดโอล็อฟแล้ว  เจ้าควรจะรู้ว่า...หลังจากสงครามมหาพิภพคราวนี้ลอร์ดโอล็อฟเป็นหนี้น้ำใจข้าอีกครั้งหนึ่ง ถ้าเจ้ากล้าโจมตีข้า ลอร์ดโอล็อฟจะฆ่าเจ้า”

“ฮึ่ม... ออกุสตา!เก็บพลังของเจ้าไว้ ไม่มีประโยชน์อะไรกับการขู่กรรโชกข้า” ลินลี่ย์หัวเราะเย็นชา และความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นอีกครั้งขณะที่เขาย่นระยะอีกสองร้อยกิโลเมตร

“ลินลี่ย์”  เสียงอ่อนโยนดังขึ้น  “ลอร์ดโอล็อฟ” ลินลี่ย์ตอบอย่างสุภาพ โอล็อฟในตอนนี้กำลังรีบเร่งออกจากแดนสวรรค์  ขณะที่ลินลี่ย์และออกุสตาเพิ่งบินออกจากโลกธาตุแสงศักดิ์สิทธิ์ไม่นาน  ระยะห่างระหว่างทั้งสองพิภพแม้ว่าโอล็อฟจะบินด้วยความเร็วสูงสุดแต่เขายังต้องใช้เวลาหลายนาทีกว่าจะไปถึง สำหรับมหาเทพ...หนึ่งวินาทีก็เพียงพอต่อการปะทะฝีมือนับครั้งไม่ถ้วนหลายนาทีเล่า?  นั่นเพียงพอให้ลินลี่ย์กับโอล็อฟเสร็จสิ้นการต่อสู้เสี่ยงชีวิตได้

“ลินลี่ย์, ออกุสตาเป็นสหายที่ดีของข้า  ไม่ว่าเจ้าและออกุสตาจะเกลียดกันเพียงไหน  ข้าอยากจะบอกเจ้าไว้ลินลี่ย์ยั้งมือไว้ชั่วคราวก่อน”  โอล็อฟส่งสำนึกเทพบอก  “เป็นไปไม่ได้”  ลินลี่ย์ปฏิเสธ “ให้ข้าเห็นแก่หน้าข้าเถอะ  เจ้าจะว่ายังไง?”  โอล็อฟยังใจเย็น

แม้ว่าในอดีตลินลี่ย์จะมีความรู้สึกที่ดีต่อโอล็อฟ แต่ปัจจุบันนี้ลินลี่ย์อดมีโทสะต่อเขามิได้  ในอดีตเมื่อออกุสตาหลอกลวงลินลี่ย์เอาเลือดบริสุทธิ์ของสี่อสูรศักดิ์สิทธิ์ไป ประมุขมหาเทพวิถีชะตาโอล็อฟก็สมคบกับเขาด้วย  และตอนนี้โอล็อฟยังเรียกร้องให้เขาไว้ชีวิตออกุสตาอีก!

“ขออภัย,  วันนี้เขาต้องตายแน่นอน!” อารมณ์ของลินลี่ย์เริ่มรุนแรงมากขึ้น ลินลี่ย์และออกุสตาตอนนี้อยู่ไม่ถึงร้อยกิโลเมตร

“ลินลี่ย์เป็นไปได้หรือว่าเจ้ายืนยันจะฆ่าเขาต่อหน้าข้า?” ประมุขมหาเทพวิถีชะตา โอล็อฟแสดงความโกรธในที่สุด  คำพูดของเขาค่อนข้างดุดัน  “ข้าต้องการเป็นมิตรกับเจ้า  แต่เจ้า...ถ้าเจ้ายืนยันจะทำเช่นนี้  อย่างนั้นในอนาคต..ข้าไม่มีทางเลือก  มีแต่ต้องฆ่าเจ้า!  ข้าคิดว่าถ้าข้าต้องการฆ่าเจ้าก็คงคงไม่มีใครหยุดข้าได้เหมือนกัน!”

ลินลี่ย์ใจกระตุกวูบ โอล็อฟจะลงมือหรือ?  แต่ช่วงเวลาต่อมาเขาตัดสินใจและละทิ้งแผนถอย

“ลินลี่ย์ ถ้าเจ้ายอมเลิกราตอนนี้เจ้ากับข้าก็ยังคงเป็นสหายกันอยู่”  โอล็อฟส่งสำนึกเทพบอก  “เจ้าสังเกตบ้างไหมว่าก่อนนั้นเราเป็นสหายกัน”  ลินลี่ย์แค่นเสียง  “ถ้าเรายังเป็นสหายทำไมท่านถึงช่วยออกุสตาหลอกลวงข้า? เขาบอกว่าเขาคืนอิสรภาพให้มารดาข้า แต่นั่นเป็นการโกหก ข้าปฏิเสธจะเชื่อท่านประมุขมหาเทพวิถีชะตาที่ทรงเกียรติคงจะไม่รู้ความลับของการคืนอิสรภาพของเทวทูตกระมัง”

โอล็อฟถอนหายใจ “ลินลี่ย์ อย่างนั้นนั่นคือเรื่องที่ทำให้เจ้าโกรธมากสินะ  ก่อนนั้นข้าต้องชดใช้หนี้น้ำใจออกุสตา  ดังนั้นข้าไม่มีทางเลือก”

“ลินลี่ย์!”  เสียงของโอล็อฟดังขึ้นทันที  นี่เป็นเพราะ...ลินลี่ย์อยู่ห่างจากออกุสตาไม่ถึงยี่สิบเมตร

พลังรังสีกระบี่หนากว่าเดิม ดาบแสงไม่สามารถป้องกันได้หมดรังสีกระบี่พุ่งผ่านเอวของออกุสตาทำให้เอวของออกุสตาสลายเป็นผุยผงครึ่งหนึ่ง

ความเร็วของออกุสตาตกลงและลินลี่ย์มาถึงในทันที

“โอล็อฟ ข้าไม่มีทางเลือกอื่น!”  ออกุสตาหัวเราะลั่นและเขาจ้องมองลินลี่ย์ด้วยแววตาบ้าคลั่ง  “ลินลี่ย์ในเวลานานนับไปไม่ถ้วน...ไม่เคยมีใครสามารถบีบบังคับข้าจนอยู่ในสภาพนี้มาก่อน  ข้าไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากฝืนข้อตกลงระหว่างโอล็อฟกับข้า..เจ้าจะต้องตายเดี๋ยวนี้!” เสียงทุ้มลึกบ้าคลั่งดังกึกก้องในใจของลินลี่ย์

แต่ลินลี่ย์เพียงแต่หัวเราะเย็นชาในใจ  ออกุสตาพยายามเล่นลูกไม้เหมือนครั้งก่อน  เพื่อขู่ให้เขากลัวเป็นการลักไก่  “อะไร,เจ้าต้องการใช้ลูกไม้เดิมสองครั้งเชียวหรือ?” ลินลี่ย์ส่งสำนึกเทพตอบ “ตอนนี้ข้ารู้ว่าเจ้าแข็งแกร่งเพียงไหน เว้นแต่เจ้ามีทักษะเทพธรรมชาติหรือมีพลังโจมตีที่ไม่ธรรมดาอย่างอื่น  ไม่มีทางที่เจ้าจะทำอะไรได้  น่าเสียดายที่เจ้าทำอะไรไม่ได้แล้ว”  ขณะที่เขาพูดลินลี่ย์ชูกระบี่จอมเทพชีวิตอีกครั้ง  ออกุสตาจะไม่สามารถหลบได้อีกเหมือนคราวก่อน

หน้าของออกุสตาเย็นชาไร้อารมณ์..และจากนั้นเขากู่เสียงร้องโหยหวนขณะที่เขาเงยหน้า  “ครืน....” ร่างมายาเลือนรางปรากฏขึ้นทันที

ร่างมายาของหงส์เพลิงปรากฏบนศีรษะของออกุสตา ข้างซ้ายเป็นเงามายามังกรฟ้าซึ่งมีขนาดยาวสามเมตร  ขณะที่ข้างขวาเป็นเงามายาพยัคฆ์ขาว ด้านใต้เอวของเขาหายไปกลายเป็นเงามายาของพญาเต่าดำ

ออกุสตาจ้องมองลินลี่ย์อย่างเย็นชา

“เป็นไปไม่ได้!”  ลินลี่ย์คร่ำครวญในใจ  วิชายอดเยี่ยมเพียงพอนี้คือสุดยอดวิชาที่ประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้างวอร์เรดพัฒนาขึ้นหลังจากเขาค้นคว้าการหลอมรวมทักษะเทพธรรมชาติของสี่อสูรศักดิ์สิทธิ์- กาลมิติบิดเบือน!

“วอร์เรดบอกว่าเขาเพียงบอกเฉพาะประมุขมหาเทพวิถีชะตาเกี่ยวกับสุดยอดไม้ตายของเขา  และว่าเขาให้โอล็อฟสาบานด้วยคำสาบานจอมเทพว่าเขาจะไม่สอนกับคนอื่น! ประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้างคงไม่มีทางสอนให้ออกุสตา  อย่างนั้น...”   ประกายความคิดหนึ่งแวบขึ้นมาในหัวของลินลี่ย์

ลินลี่ย์จ้องมองออกุสตาซึ่งกำลังใช้ไม้ตายกาลมิติบิดเบือนอย่างประหลาดใจ  “เป็นไปได้หรือ?”

ขณะนี้เองพื้นที่โดยรอบในมิติปั่นป่วนเริ่มบิดเบี้ยวผิดเพี้ยนและเปลี่ยนไป  ด้วยวิชากาลมิติบิดเบือน..